Verf en feest

Vorige week maandagmiddag dus zoals ik in het vorige bericht schreef eerst even met Alexander naar de kinderarts voor zijn insectenbeet. Hij had even geslapen voordat we gingen, en hij werd wakker met een ‘dichtgeslagen’ oog, dus ik was blij dat ik een afspraak had gemaakt voor hem. Het werd geen cremetje (want dat veegt ie dan natuurlijk zo z’n oog in), maar een anti-histamine en als dat niet aansloeg een antibioticakuurtje. Ik zat niet zo te springen om weer antibiotica (had ie in het ziekenhuis een poos geleden ook een flinke lading van gekregen), maar dinsdagmorgen zag ie er nog steeds echt niet uit, net of ie een enorme klap had gekregen. De anti-histamine had direct effect moeten hebben als het puur een allergische reactie was, maar het was dus blijkbaar toch ook ontstoken geraakt, dus nog voor het ontbijt eerst maar even langs de apotheek. En toen zagen we het gelukkig met een paar dagen tijd opknappen. Nu nog de rest van die stomme kuur (10 dagen!) afmaken... Alexander vindt het echt heel erg vies en toch doet ie steeds dapper zijn mondje weer open. “Alexander vindt het vies. Brr-rr-rr. Maar het is wel nodig,” zegt ie dan soms.

Woensdag kwam Jackie hier met Norah en Isabelle. De (oudste) kids zouden gaan vingerverven. Norah is daar namelijk heel goed in, maar haar verf was op. En ik heb in een moedige bui wel ooit vingerverf gekocht maar het eigenlijk nooit aangedurfd met Alexander. Dus Norah uitgenodigd, wie weet kon Alexander wat van haar leren. Norah verft heel netjes, één vingertje in de verf, mooie rondjes verven op het papier, en als ze een ander kleurtje wil, veegt ze eerst haar vingertje af aan een stuk keukenpapier. Alexander keek het even aan, en vroeg toen of ie dat ook mocht doen. “Ja, natuurlijk schat!” Alexander stak één vingertje in de verf, ging met het vingertje over het papier, en toen stak de testosteron de kop op en bedacht ie “Dat kan ruiger!”. Hele handen verdwenen in de vingerverf, enorme klodders werden over het papier uitgesmeerd, de verf verscheen overal, op de tafel, zijn stoel, zijn gezicht, mijn t-shirt, hij was bijna niet te stoppen!! Norah zat netjes door te verven, maar je zag de verwondering op haar gezicht. In de tijd dat zij op één vel papier mooie rode rondjes (lieveheersbeestjes, zei ze) en wat andere dingetjes had zitten verven, had Alexander 4 abstracte schilderijen gemaakt. Misschien voorlopig even niet voor herhaling vatbaar, dit was echt vingerverven in de hoogste versnelling!

Zoek de verschillen:

Vrijdag even langs het politiebureau in Cary want van alle vrijwilligers (en dat ben ik theoretisch nog steeds) moest een pasfoto gemaakt worden, in 'uniform'. Toen ik vroeg of Alexander naar school wilde (daar was ie donderdag ook al geweest) of dat ie mee wilde naar het politiebureau, koos ie natuurlijk voor het laatste. De pasfoto’s zullen o.a. voor identiteitskaartjes gebruikt worden, professioneel hè?

Zaterdag was een drukke dag. Alexander’s vriendje Zachary (zoontje van Fred en Christina) vierde zijn eerste verjaardag, eigenlijk precies gedurende de tijd dat Alexander normaal gesproken zijn middagslaapje doet, dus hij moest wat langer wakker blijven. Ze hadden een ruimte gehuurd in het Apex Community Center.

De jarige jobLekker taart happen!
Er was ook een soort artiste die kinderliedjes zong en (voor de kinderen misschien?) grappige dingen deed. Alexander herkende af en toe wat kinderliedjes en ging dan mee staan deinen en ook een beetje zingen. Totdat ze d’r een eigen draai aan gaf, dan zag je ‘m kijken “Huh, die mevrouw zingt het verkeerd”. Hij had ook nog een meisjes-drieling achter zich aan. Dat gebeurt je ook niet elke dag, en ik denk als ie straks 20 is ofzo, dat ie daar nog eens weemoedig aan terugdenkt, hihi.

Toen we thuis waren om een uur of 3, half 4 is Alexander alsnog even gaan slapen, want ’s avonds hadden we weer iets te doen. De Nederlandse club organiseerde namelijk weer de jaarlijkse rijsttafel. Jackie nog even geSkyped, of ze nog mee wilde, die is uiteindelijk dus ook meegegaan met Norah. Wij (nou ja, Ruud vooral omdat ik uiteindelijk met Quinten aan de borst zat) hadden een soort bami-schotel gemaakt, met varkensvlees, prei, tauge, pepertjes en pinda’s (lekker en makkelijk receptje van Albert Heijn). Jackie had hete eieren (het heet natuurlijk anders in het Indonesisch, maar dat ben ik vergeten) gemaakt.

Er was een zwembad, dus na het eten (genieten hoor!!) is Ruud gaan zwemmen met Alexander en Norah. De grootste pret hadden ze!

Zondag was een beetje luie dag, maar toch op de valreep nog even besloten om een stukje te gaan wandelen bij Hemlock Bluffs. Quinten ging voor het eerst in de draagzak mee:
Vandaag had Ruud een controle-afspraak bij de chirurg. Hij begon af en toe een beetje verdoofd gevoel in zijn bil en bovenbeen te krijgen, een bekend gevoel van voordat de rugpijn zo erg doorzette. Maar gelukkig is dit een normaal verschijnsel in de eerste 3 maanden na zo’n operatie, dat zou vanzelf weg moeten trekken. Verder was de chirurg tevreden, en Ruud ook. We kunnen ons nog steeds verbazen over hoe goed die operatie geholpen heeft....!

Even nog iets over Alexander trouwens, ik heb al wel eens vaker verteld dat hij ‘leest’. Ik schrijf ‘leest’ tussen aanhalingstekens, omdat ik er nog steeds niet uit ben of het echt lezen is. Want wij moeten een woord een eerste keer voorlezen, voordat hij het kan lezen. Maar hij kan dus in principe al zijn boeken (en dat zijn er erg veel!) voor het grootste deel lezen, echt letterlijk de zinnetjes, die volgt ie dan met zijn vingertje. Vanmiddag las ie allerlei verhaaltjes voor uit “Ik kan al lezen”, een boekje uit Ruud zijn jeugd, bestemd voor kinderen van een jaar of 6. Nou vraag ik me af, zou het echt lezen zijn, of is zijn geheugen gewoon zo goed? Of een beetje van allebei? Wat denken jullie?

En tenslotte Quinten. Die lacht nog steeds graag, maar helaas alleen als er geen camera in de buurt is. Maar hierbij toch een paar kiekjes en een filmpje:
Dit was uw razende reporter in Apex, North Carolina, over naar jullie in Nederland!