Christmas galore

Galore, dat vind ik nou typisch zo’n voorbeeld van een Engels woord waar je nog nooit van gehoord hebt, wat je niet op school leert, en waarmee je pas in aanraking komt als je in een Engelssprekend land woont (of ik heb niet goed opgelet op school). De eerste paar keer dat ik het woord zag staan, dacht ik ook “gal-wat?”. Galore betekent dus zoiets als ‘in overvloed’.
En de kerstsferen waren dus al overvloedig aanwezig de afgelopen week. Het begon dinsdag al met een kerstfeestje annex ‘Volunteer Appreciation Dinner’, gegeven door de Cary Police voor alle vrijwilligers. We waren heel blij dat Alexander en Quinten die avond bij Jackie konden blijven eten, dus Ruud kon dit jaar eindelijk weer eens mee. Het was tenslotte mijn laatste....de 'Board of Directors' (minus twee), met de Chief ik samen met de Chief (echt een heel leuk mens!)

Alexander is blijven logeren bij Norah. Het is allemaal heel goed gegaan, Jackie kan die kindertjes wel aan, maar hij leek toch wat minder goed te hebben geslapen, misschien van alle spanning en sensatie – zo vaak logeert hij tenslotte niet. Hij was niet helemaal zich zelf de volgende dag, hij barstte zelfs jammerlijk in huilen uit, het was zo sneu, hij had Norah heel netjes gevraagd of hij haar een knuffel mocht geven. “Nee,” zei ze. Of hij haar dan een kus mocht geven. Wederom was het antwoord ‘nee’. En toen kwam het verdriet los, zijn eerste liefdesverdriet leek het wel, tranen met tuiten en lange uithalen. Het brak mijn hart, maar het was een wijze les. Norah is de baas over haar lijf, als zij nee zegt is het nee. En hij is de baas over zijn eigen lijf. En gelukkig vinden ze elkaar over het algemeen wel lief, dus ik maak me geen zorgen over hun toekomst samen (als speelkameraadjes dus ;-) ).

Vrijdag ben ik met Alexander naar de KNO-arts geweest, nadat ik Quinten naar Alexander’s school had gebracht. Je kan je kinderen daar brengen wanneer je wilt, alles functioneert als een gewoon schooltje, je kan je ook per maand opgeven e.d. maar je kan dus ook per uur betalen, wat ons eigenlijk nog steeds het beste uit komt. Dus Alexander niet naar school, en Quinten wel, voor anderhalf uur.
De KNO-arts zag eigenlijk al direct dat er inderdaad veel dik vocht achter Alexander’s trommelvlies zit, en dat dat inderdaad wat gehoorverlies kan veroorzaken. Hij kreeg wederom een gehoortest, uitgebreider dan vorige week, maar wel vergelijkbaar met wat hij eerder al eens in Raleigh heeft gekregen. En direct via zijn oren hoorde hij een stuk slechter dan wanneer ze een special speakertje achter zijn oor, direct op zijn schedel dus, plaatsten. Dus zijn oren zelf doen het wel, alleen wordt het geluid wat via het gebruikelijke kanaal binnenkomt gedempt. De KNO-arts twijfelde even over wat te doen, maar toen ik zei dat we de 2de helft van januari naar Nederland vliegen, was de beslissing snel genomen. Buisjes. En wel voordat hij een vliegtuig instapt. Dus dat gaat a.s. week of de week erop gebeuren. Geen idee hoe dat in Nederland gaat, waarschijnlijk hetzelfde als hier, namelijk onder algehele narcose. De tweede keer al, voor het mannetje. Niet iets om naar uit te kijken (zeker niet omdat hij, zodra ik het woord ‘dokter’ noem, hij meteen vraagt of hij dan geen prikje hoeft), maar als het achter de rug is, krijgt ie als het goed is nooit meer oorontstekingen, hoort hij beter, en wie weet voelt ie zich helemaal wel wat lekkerder (best vermoeiend lijkt het me namelijk, continue verstopte oren).

Zaterdag zijn we begonnen met de kerstversieringen. Ruud heeft buiten alle lampjes opgehangen, en ik heb het dorpje gemaakt in de voorkamer. Vrijdagavond had Ruud de boom al neergezet, en ik ben begonnen met die te versieren. Nog geen tijd gehad voor de ballen, maar met de lichtjes aan ziet het er toch al wel gezellig uit van buiten.

Zaterdagavond hadden we een feestje bij mijn Jazzercise-lerares Tara thuis. Dat doet ze elk jaar, maar tot nu toe konden we nooit. Heel wat keertjes hetzelfde verhaal afgestoken, over wanneer we terug gaan naar Nederland, waarom, over wat we wel en niet zullen missen etc etc. Dat zal er toch bij horen de komende tijd, iedereen heeft toch een beetje dezelfde vragen. Verder was het wel leuk, een beetje kletsen met de mensen die je normaal gesproken alleen vlak voor of na de les even spreekt.met David, mijn mannelijke Jazzercise-maatje met Tara met Jana, een Tjechisch-Duitse die hier ook jaren woontmet Wendy, een Jazzercise-vriendinnetje, en onze mannende Grinch was er ook...!

Zondag hadden we weer een kerstfeestje, bij een collega van Ruud. Weinig foto’s gemaakt, het was een heel open huis, met open trap, allemaal open deuren, dus ik heb eigenlijk vooral achter Quinten (en dus ook Alexander, die volgt Quinten overal) aan lopen rennen. Maar het was wel gezellig, en wederom veel te veel gesnoept (het ging zo goed, ik was best vriendjes met mijn weegschaal, maar zag er vanmorgen toch ruim een kilo, bijna 2 bij...).

Op weg naar huis kwamen we nog langs dit huis. Er stonden speakers buiten waaruit kerstmuziek van een bepaalde zender klonk (je kon de zender dus ook in je auto opzoeken), en de lampjes gingen aan en uit in het ritme van de muziek. Er waren dus eigenlijk nog veel meer lampjes! Voor ons als toevallige passant heel leuk om te zien, maar je zal er tegenover wonen....

Als afsluiter nog wat leuke foto’s van Quinten. Hij wil alles wat wij willen, dus als ik een milkshake heb, wil hij die ook. Als ik thee drink, wil hij dat ook – en dan wel uit een gewone beker graag! Maar hij kan ook heel lief delen, kijk maar, hij geeft zijn poppetje een hapje eten.

Dat was het voor dit keer, en dan ga ik nu de kerstballen in de boom hangen.