Autostoeltjes

Voor diegenen die het (nog) niet weten of die het al vergeten zijn… 9 maanden gaan snel. Dit was Quinten op de dag dat hij uit het ziekenhuis mocht, 2 dagen oud: En dit is Quinten nu: Het is misschien wel duidelijk, hij is uit zijn autostoeltje gegroeid! En omdat Alexander met min of meer hetzelfde problem kampte, zijn we zaterdag op autostoeltjes-jacht geweest. Na zes winkels in en uit en een hele dag onderweg te zijn geweest zijn we uiteindelijk terug gegaan naar onze eerste stop en daar geslaagd voor een nieuwe autostoel voor Alexander. Ach, als je alles van te voren weet, rijd je niet de halve ‘county’ door….
Zondag heeft Ruud de stoeltjes omgezet, want Quinten kreeg Alexander’s autostoel (kan achteruit-kijkend geïnstalleerd worden) en Alexander kreeg zijn mooie nieuwe stoel (die heel toevallig ‘Apex’ heet). Dus we kunnen weer even vooruit. Als Alexander nog weer wat zwaarder is geworden (40 pond, zo'n 18 kilo), mag de binnenzitting eruit, en kan hij met de gewone autogordel vastgezet worden.

Woensdag zijn we voor het eerst weer eens naar de bibliotheek geweest, waarbij ‘voor het eerst’ op Alexander slaat en ‘weer eens’ op mij, ik was al jaren niet meer geweest, mijn pasje werkte zelfs niet meer. Maar Jackie belde dat zij ging, en of ik ook mee ging. Nou, met zo’n boekenwurm als Alexander leek me dat een zeer goed idee. Ik heb aan Alexander uitgelegd wat een bibliotheek is. En merkwaardig genoeg, terwijl ie zo gek op boeken is, hij kijkt niet om naar zijn biebboeken…. Misschien denkt ie wel “Ik moet ze toch straks weer inleveren, kan ik mij er beter maar niet aan hechten ook..” We proberen het gewoon nog een paar keer.

Donderdag had ik weer een vergadering van de politie. We hadden een gast dit keer, een van de twee ‘K-9 units’ die de Cary Police rijk is, oftwel een politieagent met politiehond. En het leuke is, ze werken met Duitse herders, die in het Nederlands worden getraind. Ik zat vooraan dus ik kon goed naar de commando’s luisteren. Ik moest er wel om lachen, want het moest voor Nederlands doorgaan, maar ondertussen was het een mengelsmoesje van Engels, Duits en Nederlands geworden, en dat klonk ongeveer zo: “Nee, nee. You silly dog. Bleiben. Zoek!” Wat trouwens al snel duidelijk was, is dat de hond alleen commando’s van zijn eigen baasje aanneemt, dus al had ik “zoek”, “af” of “foei” geroepen, dat had geen effect gehad. En da’s misschien maar beter ook… Duidelijk is in ieder geval dat je, van alle honden, deze hond zeker niet achter je aan wilt hebben, kijk maar:
Dit is het weer voor deze week, groetjes!