Herinneringen ophalen

Okay, het was wel geen vier dagen zoals in Nederland, maar we hadden toch een lang weekend hier. Maandag was namelijk Memorial Day.
Zaterdag was onze trouwdag, zeven jaar geleden is het dat we elkaar het ja-woord gaven. Het grappige is, dat op het moment dat we wakker werden, we zeven jaar geleden al zo’n beetje getrouwd waren, vanwege het tijdsverschil. Dus kan je niet echt de dag opnieuw synchroon beleven, maar toch leuk om weer terug te denken aan toen. Alexander wilde ’s morgens niet aankleden, dus terwijl ik hem met veel pijn en moeite in zijn kleding probeerde te wurmen, dacht ik nog “zeven jaar geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik zeven jaar verder zo’n leuk maar tamelijk tegenstribbelend mannetje in zijn kleding zou proberen te heisen, aan de andere kant van de oceaan”. We dachten ook nog even “Na zeven goede jaren komen zeven slechte jaren,” maar meteen daarna bedachten we dat we eigenlijk al bijna 14 jaar samen zijn (nou ja, ruim 13), dus de zeven zogenaamd slechte jaren zouden we dus blijkbaar al gehad moeten hebben, dus we kunnen alleen maar nog weer betere tijden tegemoet zien de komende zeven jaar (als je er al in zou geloven). Ruud had een lekker ontbijtje geregeld, en al snel hadden we besloten dat we van deze heugelijk dag geen klusdag zouden gaan maken. Wat dat betreft kwam het 3-daags weekend als geroepen.
Dus ’s morgens zijn we in de auto gestapt en naar de Streets at Southpoint gereden, ik was daar sinds december niet meer geweest, en Ruud zelfs nog langer niet meer. Lekker een beetje gesnuffeld, een leuk broekje gekocht voor Alexander, nog wat sokjes voor de baby, een lekkere cinnamon roll genuttigd van Cinnabon, kortom een lekker relaxed morgentje. Toen Alexander ’s middags eenmaal weer wakker was van zijn middagslaapje was het al weer laat, en zijn we naar de Subway gereden. Je zou denken “Niet echt een romantisch diner, voor op je trouwdag” maar er was een gratis openluchtconcert in downtown Apex, we wisten niet wat voor muziek, maar het leek ons leuk om daar heen te gaan. Dus klapstoeltjes in de auto, broodje halen bij de Subway en op weg naar downtown Apex. Het bleek een Elvis-impersonator te zijn die optrad, en nog een goede ook. Was dus heel erg leuk, echt een geslaagd dagje al met al.


Zondagmorgen heeft Ruud zich weer in ’t zweet staan werken, de babymeubels hebben hun laatste laag verf gekregen. Ik heb me bezig gehouden met wat details, ik heb bijvoorbeeld wat houten fotolijstjes geverfd en voor in ’t lijstje een leuk ontwerpje gemaakt op de computer en die geprint. En ik heb lakentjes gemaakt (ik kwam een grote-mensen-laken tegen in precies de juiste kleur, dus de schaar erin en dan heb je baby-lakens) en van dezelfde stof nog een soort ‘zak’ voor in een rieten mandje dat Ruud eerder al wit had gespoten.
’s Middags had Ruud een goed idee, namelijk naar de speeltuin met Alexander. Ik had lekker even liggen slapen terwijl Alexander sliep dus ik kon er ook weer even tegen, dus zijn we gezellig naar de Kids Together speeltuin in Cary gegaan. En daarna pizza eten!
En maandag dus zoals gezegd Memorial Day. Op deze dag herdenken de Amerikanen hun slachtoffers van de diverse oorlogen. En dat zijn er heel wat, zowel slachtoffers als oorlogen. En helaas komen er elke dag nog nieuwe ‘casualties’ bij....
Zelf hebben we er verder niet zo bij stil gestaan, we hebben de nabije toekomst om over na te denken. Ruud heeft alle babymeubels weer in elkaar en op hun plek gezet, we hebben de babykleertjes van Alexander uit de luchtdichte zakken gehaald en uitgezocht. We gaan die kleertjes evenals alle nieuw gekregen en nieuwe gekochte kleertjes lekker even wassen en dan de kast inrichten. Er liggen alvast mini-luiertjes in de commode, dat wel, maar er is nog genoeg te doen, zoals de muurdecoraties (heel leuk, denken we zelf, maar dat zien jullie vanzelf wel als het af is) en gordijnen ophangen enzo. Maar het ziet er plots weer een stuk beter uit dan aan het begin van het weekend (op de stapels kleding na dan)!

Eerder in de week nog wat doktersbezoekjes gehad. Eerst dinsdag naar de dermatoloog die een moedervlek heeft weggehaald. Ik vind altijd dat ze hier medisch gezien erg grondig te werk gaan, en dat ze ook veel preventief doen. Ik ga nu dus eens per jaar naar de dermatoloog voor controle, en dan vergelijkt ze echt haar bevindingen met die van het jaar ervoor, ze heeft aantekeningen van elke moedervlek en soms zelfs polaroid foto’s. En bij mijn controle enkele weken ervoor had ze dus een moedervlek ontdekt die iets groter leek, dus.... onder het mes. Nou ja, baat het niet, dan schaadt het niet, hè.

En donderdag weer naar de gyneacoloog. Dat zijn echt bliksembezoekjes, bloeddruk meten (die wel stukje bij beetje omhoog aan het gaan is, maar blijkbaar nog geen reden tot zorgen), urine testen, hartslag van de baby luisteren, buik opmeten, en je staat weer buiten. Het gaat dus nog steeds allemaal zoals het moet gaan. Ik moet vanaf nu elke week, ja, het gaat echt opschieten. Ik merk dat ik een beetje vocht begin vast te houden, da’s wat minder, maar dat hoort er toch een beetje bij (zeker als je bedenkt dat de temperaturen hier zelfs in de schaduw soms oplopen tot ver boven de 30).

Ruud is woensdag weer naar het Carolina Back Center geweest voor zijn rug. Hij zit nu wederom aan de pillen, en woensdag had ie een afspraak met een fysiotherapeut daar. Hij doet nu elke avond braaf zijn oefeningen, nu maar hopen dat dat gaat helpen.

Alexander is erg met de tijd bezig en met de dagen van de week. ’s Morgens vraagt hij “Mamma ‘tellen dag is vandaag?” en als ie dan ’s middags na zijn slaapje wakker wordt, roept ie “Nog steeds (maan/dins/woens)dag!”. Hij weet de dagen zowel in ’t Engels als Nederlands. En hij weet dat pappa thuis is op zaterdag en zondag. Ook vraagt hij diverse keren per dag (soms om de minuut) “Mamma ‘tellen laat is op de klok?”
En hij zingt sinds kort het alfabet in het Engels, op zijn manier, dat wel. Ik weet niet of ze het op school ook gezongen hebben, of dat ie dat allemaal van mij heeft opgepikt, ik heb ‘t een paar keer voor hem gezongen.
Hij vraagt van een heleboel woorden tegenwoordig hoe die in het Engels heten. Dus dan vraagt ie bijvoorbeeld “Tafel heet Engels?” Hij is er erg mee bezig, Nederlands en Engels.
Wat ie ook erg interessant vindt, zijn labels. Voordat ie zijn kleding aankrijgt, wil ie eerst lezen wat voor merk t-shirt of broek ie aankrijgt. Daarna wil ie het waslabel zien. Hij maakt overigens geen onderscheid, hoor, van een Hema-label wordt ie net zo blij als van een Polo Ralph Lauren-label. Er is bijna geen een merknaam die hij niet kan lezen. Hij leest dus ook t-shirts van vreemde mensen voor.
Op school gaat het nog steeds goed met hem, hij vindt het er echt wel leuk. Alleen wat lastig is, is dat ie er eenmaal thuis zelf één keer over vertelt, maar vervolgens moeten wij aan hem vertellen over school, en daar ben je snel over uitgepraat als je er zelf niet bij was (en zelfs al waren we er wel bij geweest). Dus zeggen we een paar keer “Je ging verfen op school. En zingen. En rennen in het gymzaaltje” en eventueel nog wat we van hem of zijn juf hebben gehoord dat ze gedaan hebben, maar hij blijft maar doorvragen. Dat hijzelf het beste weet hoe het op school was, lijkt ie nog niet erg te snappen. Hij heeft ook zo veel te verwerken in dat kleine bolletje van ‘m!

Tot zo ver uw razende reporter vanuit Apex, North Carolina – over naar jullie in Nederland!

Buurtbarbecue

Dinsdag mocht Alexander naar de chirurg terug voor nacontrole. Hij vond het allemaal wel best, alleen toen ie de chirurg weer zag en op de behandeltafel moest, kreeg ie ’t toch even benauwd. Ik heb hem gelukkig kunnen overtuigen dat de dokter hem dit keer geen pijn ging doen, dus toen ging het verder gelukkig zonder problemen. Geen traan heeft ie gelaten, en dan merk je toch hoe groot je invloed als ouder eigenlijk is, dat je kind wel bang is maar dat je ‘m toch genoeg kan geruststellen dat ie kalm blijft. En gelukkig was de chirurg heel erg tevreden, de bil zag er zelfs beter uit dan hij had verwacht. Zelf vond ik ’t er nog niet zo mooi uitzien, nog wat blauwig enzo. Het had bijna drie weken achter verband verstopt gezeten en pas sinds een dag had ie geen verband meer erop. Volgens de chirurg kan het nog een jaar duren voordat het echt helemaal weer mooi is, vanwege littekenweefsels. Nou, van mij mag het volgende week al helemaal goed zijn, want hij heeft echt een deuk in zijn voorheen perfecte billetje. Eén geluk, niet al te veel mensen zullen zijn billen zien, dus het had op een slechtere plek kunnen zijn.

De rest van de week heb ik niet veel interessants gedaan, ik heb heel erg weinig energie (ik slaap al een poosje erg slecht) en met het beetje energie dat ik nog wel heb, doe ik dus zaken zoals boodschappen doen, wat poetsen, wat lezen, liedjes zingen met Alexander (hij is echt gek op liedjes tegenwoordig, zingt ook zelf bijvoorbeeld “The wheels on the bus” compleet met allerlei armgebaren enzo), foto’s bijbestellen en wat administratieve zaken.

Het weekend stond voor een groot deel weer in ’t teken van verf. Zaterdag heeft Ruud de babymeubeltjes geverfd. Zondagmorgen hebben sommige onderdelen alvast hun tweede laag gekregen, de rest komt volgende week. Zondagmiddag heeft ie het laatste onderdeel van het wiegje gespoten (al die spijlen is met een kwast of roller niet te doen), plus een rieten mandje en 2 kleine kastjes voor aan de muur. Het gaat erop lijken!

Zaterdagmiddag waren we uitgenodigd voor een buurtbarbecue bij ons oude huis voor. Eens per jaar organiseren de buurtjes daar zo’n barbecue, en zelfs nu we 400 nummers verderop wonen, mogen we nog komen. Er was een grote opblaasbare glijbaan, hamburgers, hotdogs, plus alle maaltijden die de gasten hadden meegenomen. Het was weer heel leuk, wel superwarm dus ik heb snel de schaduw opgezocht.

Alexander had ook naar zijn zin. Hij is met pappa de glijbaan opgeklommen en afgegleden, en daarna riep ie “Nog een keer” en toen hebben we ‘m alleen naar boven laten klimmen. Pas boven kwam ie er achter dat pappa niet achter ‘m liep, dus is ie zonder problemen helemaal alleen naar beneden gegleden. Alleen daarna wilde ie niet meer alleen naar boven, hij trapte er niet meer in. We zijn door de nieuwe bewoners van ons oude huis uitgenodigd om het huis te zien, ze hadden er heel wat aan gedaan. En we vonden het allebei echt heel erg leuk geworden. Ik bedacht me later dat dit de eerste keer was ooit dat ik terug ben geweest in een huis waar ik ooit gewoond heb. Logisch natuurlijk dat dat ’s nachts in een droom terug kwam, dat moet je toch even verwerken! ;-)

Vanmorgen kwam Jackie op visite met dochtertjes Norah en Isabelle. Net als Alexander duimt Norah nog, en ook al proberen zowel Jackie als ik om dat af te leren, het zag er toch wel heel schattig uit toen ze samen op de bank zaten met hun duim in hun mond!Dit was het weer voor dit keer, groetjes!

P.S.: Ruud heeft de voorpagina van de website aangepast!

Bunco, moederdag en poes

Dacht ik net nog een stukje voor de blog te hebben geschreven, is het toch zowaar alweer maandag! De dagen en weken vliegen echt voorbij.

We zijn vorige week maandag begonnen met een opfriscursusje ‘puffen’. Officieel heet het natuurlijk anders, namelijk ‘Labor & Birth Review’. Deze vervolgcursus is voor aanstaande ouders die al eerder een cursus hebben gevolgd bij een vorige zwangerschap. We hebben er 3 jaar geleden best wat nuttige informatie vandaan gehaald, dus vandaar dat we dit keer de opfriscursus doen (want ik heb ’t idee dat ik alles vergeten ben).

Donderdag moest ik weer naar de verloskundige/gyneacoloog (dat is een en dezelfde persoon hier). Alles prima in orde. Ze meten ook je buik op, en ik lag echt helemaal perfect op schema, ze werd er bijna lyrisch van. Altijd fijn om te weten. Ik ging tot op heden om de 4 weken, maar vanaf nu mag ik om de 2 weken. Dat betekent dat het nu toch echt gaat opschieten.... Zo zie ik er tegenwoordig uit:
Vrijdagavond hadden we een feestje bij ons thuis, namelijk Bunco! Het was wederom heel gezellig. Jackie en Frank zijn ook gekomen, dus die hebben meteen met een hoop andere mensen kunnen kennis maken. Helaas vergeet ik vaak foto’s te maken omdat ik ’t te druk heb met dobbelen, maar hierbij toch nog ’n paar kiekjes:
Zaterdag hebben we de babymeubels geschuurd en schoongemaakt. Het wachten is nu op het laagje verf. We hadden natuurlijk nog ’n dag in het weekend, maar zondag was Moederdag, dus hebben we lekker niet geklust! ’s Morgens vroeg kwamen mijn twee mannetjes me ‘wakker’ maken (zelfs als het mag, lukt het me tegenwoordig niet meer zo heel goed om uit te slapen....), elk hadden ze een leuke kaart en een spannend leesboek voor mij. Alexander had daarvoor natuurlijk wel pappa’s hulp ingeschakeld. Daarna lekker rustig ontbijten. Donderdag had Alexander al een heel mooi moederdagwerkje mee genomen van school vandaan, namelijk zijn handafdrukjes met een mooi verhaaltje (in de trant van 'kleine handjes worden groot, nu kan je altijd onthouden hoe klein mijn handjes waren') erbij.

Alexander en ik zijn vervolgens even langs Jackie en Frank gereden om wat Nederlandse DVD’s terug te geven die we geleend hadden. Alexander vindt het volgens mij wel leuk met hun dochtertje Norah, vorige week waren we ook even langs geweest, en nu zijn ze allebei nog een beetje verlegen, maar volgens mij zijn ze wel aan elkaar gewaagd.

‘s Middags hebben we een mooi familieportret laten maken bij de fotograaf. Die foto willen we gaan gebruiken op de website. Die hebben we namelijk al een jaar niet meer bijgewerkt, dus dat hopen we heel binnenkort te gaan doen, en dan zetten we er meteen een link op naar de blog. Wordt vervold, en dan kunnen jullie meteen ons portret bewonderen!
’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest met z’n drietjes, en daarna was er een 3-uur lange uitzending van ‘Survivor’, de finale! Toen was het weekend echt op.

Vanmorgen was ik van plan om Alexander naar school te brengen, en daarna door naar de dierenarts waar ik om 10 uur een afspraak had voor Droppie voor haar jaarlijkse controle en inentingen. Ik had gisteravond de ‘carrier’ al uit de garage gehaald en van spinnenwebben en stof ontdaan. Dat Droppie dat niet was ontgaan, bleek vanmorgen, toen ze in geen velden of wegen te bekennen was. Ik vond ze onder ons bed, waar ze natuurlijk niet onder vandaan wilde komen. Ik probeerde ze van links te benaderen, in de hoop dat ze er dan rechts onderuit zou rennen. Ze ging wel naar rechts, maar zodra ik dan omliep om haar te pakken, ging ze weer naar het midden onder het bed. Zo ging ik dus weet ik hoeveel keer heen en weer van links naar rechts, elke keer weer op mijn knieen, dus mijn buik begon ook hevig te protesteren. Duidelijk geen taak voor één (zwanger) persoon..... Uiteindelijk (ik ben er niet trots op, maar je moet wat) heb ik ze zo bang weten te maken dat ze niet alleen van onder het bed vandaan kwam maar ook de slaapkamer uitrende. Lokken met een lekker snoepje of iets dergelijks helpt in deze gevallen niet, voor diegenen die zich dat nu afvragen. Maar goed, ze rende weg, maar waar naar toe?? Het hele huis ben ik door gegaan, elke keer de deur achter me dicht als ik een kamer leeg had bevonden, zodat ze daar niet weer in zou kunnen. Nergens was ze te vinden. Ondertussen was het kwart voor 10 en samen met Alexander (“Doppie, Doppie, waar ben je??”) ben ik wel 3 keer het hele huis doorgelopen. De enige optie was dat ze achter een kast zat, maar daar kon ik met geen mogelijkheid bij. Dus ten einde raad Ruud maar gebeld, wat fijn toch dat ie zo vlak bij werkt!! Ruud is gekomen, op een ladder geklommen om achter de kast te kunnen kijken en ja hoor, daar zat ze. Met een bezem heeft ie haar daar vandaan ‘geveegd’, ik heb ze opgevangen en samen hebben we ze in de ‘carrier’ gedaan. Alexander naar school brengen ging bij lange na niet meer lukken, hij mocht lekker mee naar de dierenarts! Droppie is wederom helemaal gezond verklaard, ze heeft haar prikjes gekregen, dus hopelijk kunnen we er voorlopig weer even tegen.

We hebben van de week trouwens een kaartje gekregen van ‘de hele familie’, uit Ommen. Dat moet van het familieweekend (waar we natuurlijk niet bij konden zijn) van mijn moeder’s kant af zijn gekomen! Hartelijk dank, familie, leuk dat jullie aan ons gedacht hebben!

Groetjes weer en tot de volgende blog!

Verhuisd!

Nee... wíj niet! Alexander! Zaterdag heeft Ruud de kast afgemaakt. Terwijl Alexander zijn middagdutje deed, heb ik de schroefjes van de kast wit geverfd (met snel-drogende verf) en daarna de kast een beetje ingericht. Het is echt een super-gave kast geworden! Toen Alexander weer wakker was, hebben we de gordijnen verhuisd en heeft Alexander geholpen boekjes en zijn slaapzakje enzo van zijn oude kamer naar zijn nieuwe kamer te verhuizen. Het is zo’n leuke kamer geworden!! Alleen jammer dat zijn ‘Offi’ stoel er nog niet is. We hebben dus het thema ‘Cars’, maar we hebben wel geprobeerd het niet al te ver door te voeren, want je kan het zo gek niet verzinnen of het is hier te koop. Elke winkel die je binnenstapt heeft wel iets van ‘Cars’ in de schappen liggen: dekens, lakens, prullenbakken, douchegordijnen, lampen etc etc. Terwijl toen we besloten dit als thema te nemen de film (of de decoratie ervan) eigenlijk nog niet zo populair was, maar Alexander had de film met Ruud gezien en vond ‘m gewoon heel leuk (zijn eerste ‘speelfilm’).

Zaterdagavond ging Alexander voor het eerst slapen in zijn ‘grote-jongen-kamer’. Was wel eventjes wennen, een andere kamer, een ander nachtlampje. Dus ik moest nog 2x terug komen om ’t lichtje uit te doen, en toen toch maar weer aan. En toen nog een dikke kus. En een dikke knuffel. En nog een dikke kus.... En nog ‘n.... etc etc. Uiteindelijk de deur op een kiertje laten staan en toen is ie heel lief gaan slapen.

Zijn wond is nog niet genezen, dat moet namelijk van binnenuit genezen, dus de wond op de huid blijft het langst open. Dus dagelijks 2x het verband verschonen en dergelijke. Vindt Alexander echt niet leuk, maar toch blijft ie elke keer redelijk rustig. We moeten het wel met z’n tweeën doen, anders wurmt ie zich los.

Verder gaat het wel goed met ‘m, hij is alleen nog wat sneller moe lijkt het. Dat kan de nasleep zijn van de narcose, of de antibiotica waarvan ie vandaag het laatste beetje heeft gekregen.
Hij is ook erg druk, soms denk ik dat ie op iets zit te “broeden”, zoals ik dat noem. Dat hebben kinderen soms, voordat ze iets nieuws onder de knie hebben, is het allemaal een beetje verwarrend voor ze, ze kunnen nog niet zo goed plaatsen dat ze iets aan het leren zijn en daar kunnen ze een beetje druk van worden. Dus ik ben benieuwd, of ie inderdaad ergens op zit te broeden. Ik hoop dat ie volgende week heeft besloten dat ie geen luiers meer nodig heeft ;-)
Ik denk wel dat het zoiets is (of hij is de ervaringen van de afgelopen tijd aan het verwerken), want met andere vormen van leren heeft ie zoals jullie ondertussen beginnen te vermoeden weinig problemen. Hij kent ondertussen de dagen van de week in twee talen (hij weet ook dat op bijv. een kalender MON maandag betekent, en SAT zaterdag enzo), hij weet ook vaak welke dag het vandaag is. Hij kent alle vormpjes, ook in twee talen. In het ziekenhuis wist ie twee verpleegsters helemaal van hun stuk te brengen. Hij zag een pijl op een deur, dus dat zei hij, in het Nederlands. Zij vroegen wat ‘pijl’ betekent, dus ik legde uit dat ie de pijl op de deur had gezien. “Oh, wauw, hij weet wat een pijl is?!” “Eh, ja, hij kent alle vormpjes.” Dus ik ging Alexander even ‘overhoren’, soms vindt ie dat echt heel erg leuk, dat is dan een spelletje voor hem. Dus ik begon “Wat is driehoek in het Engels?” en ging zo allerlei vormpjes af, zoals hartvorm, ruit, ster, rechthoek etc etc. En toen stopte ik, maar Alexander wilde dat ik nog door ging. “Octagon!?”, zei hij vragend, semi-veronderwaardigd. Da’s dus achthoek in het Engels. Je had die verpleegsters moeten zien, ze vielen echt bijna stijl achterover!!

We zitten hem echt niet te pushen om dingen te leren, als jullie dat soms denken. Weten jullie nog dat hij een poosje geleden alle staten van Amerika voor las in alfabetische volgorde, daar heb ik een filmpje van op de blog gezet. Nu wil hij elke keer dat filmpje zien (meerdere keren per dag heb ik ’t dan over, gek word ik er soms van!) en hij zit dan met zichzelf mee te praten. Wat er toe heeft geleid dat ie nu de staten (50 stuks) in alfabetische volgorde uit zijn hoofd weet! En geloof me, dat weet ik dus niet hoor, hoe vaak ik dat filmpje ondertussen ook al heb moeten aanhoren!

Ruud heeft jammer genoeg weer een terugslag wat zijn rug betreft, de ene pijn is weg, maar er is weer een andere voor in de plaats gekomen. Hij weet nog steeds niet wat hij moet doen. Opereren is een optie, maar niet echt een aantrekkelijke optie, kunnen we wel zeggen. En ondertussen heeft ie maar pijn. Heel lastig en vervelend voor hem, zeker aangezien we nog zo veel willen doen in en om het huis. Elke keer als ie iets gedaan heeft (bijvoorbeeld een kast in elkaar zetten), wordt ie de volgende dag ‘gestraft’ met nog meer pijn. Balen.

Nou, ik ga even heel hard aan de slag weer, er moet dus zoals gezegd nog volop gebeuren hier in huis, al dan niet baby-gerelateerd, dus ik ga even doen wat ik kan.
Groetjes!

Onder het mes

Dat ze hier medisch gesproken grondig te werk gaan, wisten we eigenlijk al. Maar de afgelopen week zijn we toch weer even onverwachts in een stroomversnelling geraakt op dat gebied. Vorig weekend had Alexander een soort steenpuist op zijn bil, die ontstoken leek te raken. Ik belde maandag naar de kinderarts, om te ontdekken of ze hier ook trekzalf verkopen, en hoe dat dan heet, en of dat veilig is voor kleine kinderen. Toen de 'nurse' hoorde dat de plek toch wel een centimeter of 2, 3 groot begon te worden, wilde ze dat ik een afspraak maakte met de arts. Dus dinsdagmorgen zijn we naar de kinderarts gegaan, die de diagnose 'staph aureus' trok, een bacterie. Hij heeft wat spul afgenomen uit de plek en naar het laboratorium gestuurd, en voor Alexander een antibiotica-kuurtje voorgeschreven. Vrijdag moest ik terugkomen met Alexander, maar wel 's morgens zei hij, want als het niet beter werd, zou er wellicht een chirurg aan te pas moeten komen. Echt beter werd de plek helaas niet gedurende de dagen die volgden, dus toen we vrijdag naar de kinderarts gingen, is Ruud ook maar even meegekomen voor de zekerheid. De uitslag van het lab bevestigde inderdaad 'staph aureus'. En helaas, de kinderarts wilde de plek zelf niet behandelen, daar vond ie 'm te groot voor. Hij zou wel even bellen voor een chirurg. Toen ie terug kwam, zei hij dat we naar de kinder-'eerste hulp' afdeling van WakeMed Hospital in Raleigh moesten, daar was op dat moment een kinder-chirurg aanwezig, en die kon Alexander verder helpen. We hebben nog gelunched op weg naar het ziekenhuis, omdat de chirurg toch nog aan het opereren was op dat moment. Heel raar, je moet naar de emergency room, maar je stopt onderweg wel even om wat te eten. Tegenstrijdig idee. Eenmaal in het ziekenhuis moest Alexander een ziekenhuisjurkje aan. Zo'n schattig gezicht. Er hebben kort daarna wel 4 of 5 mensen gekeken naar de ontstoken plek op zijn bil, dus dat was natuurlijk elke keer huilen. Toen werd er (door 3 vrouw sterk) een infuus aangebracht en werd ons verteld dat hij de volgende dag geopereerd zou worden. Hij moest dus de nacht blijven! En de operatie zou onder volledige narcose gebeuren! Whow, dat hadden we even niet zien aankomen. We dachten, "plaatselijk verdoving, sneetje, even uitzuigen, pleister erop, klaar," maar nee dus. Ik moet wel zeggen, terwijl we daar zaten, waren we natuurlijk allang blij dat we met iets zoals dit op de emergency room waren terecht gekomen, en toen ze ons nog geen tijd van de operatie konden geven omdat ze niet konden voorspellen of er iets tussen zou komen, konden we ook alleen maar blij zijn dat hij een geval was dat 'kon wachten'. Ruud is naar huis gereden om diverse spulletjes op te halen, toiletartikelen, kleding, een boek voor mij en natuurlijk Alexander's knuffelmuis. Om 6 uur kreeg Alexander zijn eerste lading antibiotica via het infuus, hij zou om de 6 uur een zakje krijgen. Er liep continue een infuus met vocht, omdat ie na 12 uur middernacht niks meer mocht eten of drinken tot na de operatie. Er was in eerste instantie geen kamer beschikbaar voor Alexander. Dus om half 8 hebben we hem "in bed gelegd", waar hij al die tijd al in lag. Maar dan dus met verhaaltje lezen, melk drinken, liedje zingen, de hele bedtijdroutine. We hadden wel een prive-kamer, maar dat was eigenlijk een behandelkamer. Er mocht 1 persoon 's nachts blijven, dus Ruud is naar huis gegaan toen Alexander 'op bed' lag. Net toen ik om kwart over 9 dacht, ik ga zo maar slapen (er was een uitklapbare luie stoel gebracht voor me), kwam er iemand zeggen dat er een kamer vrij was en dat we moesten verhuizen. Daar baalde ik best van, Alexander werd natuurlijk wakker, ik moest een heleboel spulletjes verzamelen, maar ja, we hielden wel een eerste-hulp-behandelkamer bezet, dus tja...
Eenmaal op de nieuwe kamer, werd Alexander's bloeddruk en temperatuur gemeten, er moest natuurlijk weer naar zijn bil gekeken worden, dus met al het huilen etc was het tegen 11 uur eerdat ie weer sliep. 's Nachts kwam de verpleegster nog een paar keer kijken, er moest ook een nieuw zakje antibiotica aan het infuus, etc etc. En de uitklapbare stoel die als mijn bed fungeerde was super-oncomfortabel, dus al met al heb ik zelf niet langer dan 2 uur achtereen geslapen die nacht. 's Morgens om een uur of 7, we lagen nog in bed, zei de verpleegster dat Alexander rond 9.45 geopereerd zou worden. Twee minuten later kwam ze terug, dat ze hem nu al kwamen halen. Dus ik in de kleding waarin ik geslapen had mee met een slaperige, huilende Alexander, in een bedje op weg naar de operatiekamer. Geen idee hoe lang het al met al heeft geduurd, hij is nog een poos met mij in de 'pre-op'-ruimte geweest, waar ook weer weet ik hoeveel mensen kwamen kijken naar hem of praten met mij over de operatie. Ik dacht dat ze hem een soort slaapmiddeltje zouden geven waar ik bij was, maar op het moment supreme bleek dat hij nog geheel bij bewustzijn bij mij weg gehaald zou worden. Dus ik snel aan Alexander uitgelegd dat die mensen hem zouden meenemen en dat ik heel snel weer bij 'm zou zijn, dus dat was natuurlijk weer huilen. Het was maar een kleine procedure, maar op het moment dat ze je huilende kind bij je weg halen om hem onder volledige narcose te gaan brengen, breekt je hart. Zodra hij buiten beeld was, kwamen de tranen bij mij ook. Gelukkig troostte de verpleegster me en zei dat alle moeders dat hebben. Toen stuurde ze me weg om even wat te gaan eten. Ik liep echt een beetje versuft door het ziekenhuis, voor m'n gevoel nog in mijn pyjama (al was het gewoon een t-shirtje en een comfi broek), met waarschijnlijk rode vlekken op mijn gezicht, maar het kon me niks schelen. In het ziekenhuiscafetaria even een kopje thee en een plakje cake gehaald, maar die heb ik maar half gegeten, ik wilde snel weer terug naar de wachtruimte. De vrouw daar had me al heel lief een beeper mee gegeven toen ik naar het cafetaria liep, maar ik wilde zo vlak bij zijn als mogelijk op het moment dat ze klaar waren met Alexander. Gelukkig was dat al snel. Ik mocht naar de 'uitslaap'ruimte komen, ik weet niet precies hoe dat heet, maar goed, daar lag Alexander in een bedje, een beetje jammerend. Toen hij mij zag, begon ie te huilen. Hij was waarschijnlijk gewoon helemaal van slag van de pijn, alle mensen om hem heen (en geen idee wat ze zeggen natuurlijk), wat gebeurt er allemaal en waarom?? Hij lag aan een hartslag-monitor, ik mocht hem bij me op schoot nemen om te troosten, terwijl de chirurg uitlegde hoe de operatie gegaan was. Van tijd tot tijd werd Alexander weer boos/verdrietig of had ie extra last van de pijn, dan zette ie 't weer op een brullen en zag je zijn hartslag omhoog schieten. Nadat ze hem een poosje geobserveerd hadden, of ie goed uit de narcose was gekomen (en ik wist al dat ie dat was, want als ie niet huilde, was ie alle woorden die hij om zich heen zag staan aan het spellen!), mochten we terug naar de kamer, en dat deed hem goed. Op de gang begon ie al weer wat meer zichzelf te worden en hoefde ie ook niet meer zo te huilen. Alleen, zodra er in de uren erna iemand bij ons de kamer binnen stapte, werd ie weer bang en begon te huilen. Logisch natuurlijk. Pas na de operatie kon ik Ruud bellen, 's morgens was het zo snel gegaan, en terwijl ik aan het wachten was, had mijn mobiele telefoon geen bereik. Ruud kwam 's middags langs, want 's morgens had hij een 'yard sale', maar daarover straks meer. Alexander moest nog een nacht blijven vanwege de antibiotica die hij kreeg toegediend. Ruud is gebleven tot Alexander's bedtijd, het was wel fijn dat hij er 's middags was om even wat dingen over te nemen, zoals voor de 30ste keer hetzelfde boek voorlezen enzo.

Het viel me mee, dat Alexander in al die uren dat hij aan zijn bed gebonden was maar een paar keer heeft gevraagd of hij eruit mocht. En hij was ook heel snel weer positief over alles. Verpleegsters en dokters vond ie nog steeds lief, ookal hadden ze hem pijn gedaan. We hadden besloten dat ik ook de tweede nacht zou blijven, dat stoel-bed-ding was voor Ruud waarschijnlijk nog slechter voor zijn rug dan dat het voor mijn oncomfortabel was, en bovendien wist ik al een beetje hoe het er aan toe ging. De tweede nacht werd Alexander ook weer om de zoveel uur gecontroleerd, en weer een zakje antibiotica etc etc en de volgende morgen (zondag) om half 7 vond Alexander dat het wel tijd was om wakker te worden, dus kon ik weer aan de slag met boekjes lezen. Gelukkig kon ik ook videobanden lenen en er was een 'play room' waar hij niet naar toe kon vanwege het infuus maar waar vandaan de verpleegster de vorige dag al boekjes en wat speeltjes had gebracht. En om 11 uur kwam plots de chirurg langs om de wond te bekijken, dus ik heb snel Ruud gebeld en voor 12 uur mochten we al naar huis.

Ruud had heel lief het hele huis opgeruimd, want toen ik vrijdagmorgen naar de kinderarts ging, had ik er natuurlijk geen idee van dat ik pas op zondagmiddag weer thuis zou komen. En Ruud had een kadootje voor Alexander, namelijk de DVD 'Cars'!

Met Alexander gaat alles goed ondertussen. We moeten nog wel zelf wat nazorg verlenen, de wond moet de komende week genezen, dus elke keer als we het verband willen verschonen, zet ie ’t op een krijsen. Maar zodra alles weer zit, is ie gewoon weer zijn positieve zelf en doet ie weer van alles: rennen; vliegen; springen, dus hij lijkt er geen pijn van te hebben in ’t dagelijks leven . Alleen nog wat moe van het slaapgebrek van de afgelopen dagen (en ik ken er nog eentje!), maar dat trekt wel weer bij.

Eigenlijk hadden we natuurlijk heel andere plannen voor het weekend. Op zaterdag zou er in onze wijk een ‘community yard sale’ gehouden worden, oftewel iedereen houdt een soort rommelmarktje op zijn eigen oprit. Daar waren ook advertenties voor gezet van te voren, dat je lekker veel aanloop hebt. Wij wilden ook heel wat spul verkopen, dus Ruud had (nadat ie in 3 dagen tijd ruim 40 uur had gewerkt) de donderdag vrij genomen en toen zijn we door onze ‘yard sale’ spulletjes gegaan, kijken wat we nou eigenlijk allemaal hadden in de dozen, wat er geprijsd moest worden etc etc. Daar waren we donderdag nog niet klaar mee, dus ik wilde er vrijdagmiddag terwijl Alexander sliep verder mee, dan de puntjes op de ‘i’ op vrijdagavond. En dan vroeg op op zaterdag, want het zou om 7 uur al beginnen dus dan moet je je spul al buiten hebben liggen. Alleen, toen kwam de hele ziekenhuis-kwestie om de hoek kijken. Aangezien de hele garage vol lag met rommel, heeft Ruud besloten de yard sale toch maar te houden, hij had geen zin alles weer op te ruimen. Gelukkig is er een collega van hem komen helpen op zaterdag, dat scheelde toch weer iets. Hij had er van te voren wel meer tijd aan willen besteden, maar het is toch erg goed gegaan en hij is uiteindelijk een heleboel spulletjes kwijt geraakt. Dat ruimt lekker op!
Tot en met donderdag dacht ik nog dat het spannendste nieuws van de week zou zijn, dat de boom in de achtertuin is weggehaald. Daar zijn ze ook ruim 2 uur mee bezig geweest. Ze kwamen natuurlijk precies met al d’r kettingzagen etc toen Alexander sliep...of eh, eigenlijk moet ik zeggen, in bed lag, want hij wilde niet slapen. Dus ik heb ‘m er maar snel uitgehaald, anders zou ie zich plots rot schrikken (hij heeft zijn kamer (nu nog) aan die kant). Ik dacht dat ie ’t wel interessant zou vinden, maar na een paar minuten had ie ’t wel gezien. Ikzelf heb echter alles van begin tot eind bekeken, ze gingen heel anders te werk dan ik dacht. Er klom bijvoorbeeld een mannetje als een soort aap heel hoog in een andere boom vanwaar hij de hoge takken van de bewuste boom kon afzagen. En met een Bobcat-graaf/schep/hap-machine werd de boom omgeduwd terwijl er bij de stam iemand met zijn kettingzaag tekeer ging. De boom pletterde dus gewoon het bos in, nam daarbij dus ook het een en ander aan andere boompjes mee, dat verbaasde me echt! Er zijn ook bedrijven namelijk die zo’n boom met een soort kraan gewoon optillen en op die manier weg halen. Het heeft dus flink wat rommel gegeven in het bos, maar in onze tuin zelf hebben ze het aardig opgeruimd. Als je niet beter wist, kon je er weinig van merken dat daar een boom heeft gestaan. Maar ik was maar al te blij dat we nog weinig aan tuinieren hadden gedaan in dat deel van onze tuin, want het ging er niet zachtzinnig aan toe, zal ik maar zeggen!

Wat trouwens wel/ook leuk was deze week, was dat we maar liefs 2 pakjes gekregen hebben met de post! Eerst eentje van mijn zusje Agnes, met heel een heel grappig baby-truitje en een lief rompertje, een baby-kalender en voor over 6 maanden alvast 2 zwarte pietjes. En daarna eentje van Marco en Sandra, met een stoer shirt voor Alexander, een leuk truitje en broekje voor de baby en een doosje herfstthee! Jullie allemaal heel erg bedankt!!!!!

Qua zwangerschap gaat alles trouwens wel okay, al is het nog steeds zwaar. De baby beweegt ook heel veel, en ik heb echt het idee dat dit een heel ander soort kind gaat worden dan Alexander. In het ziekenhuis heeft hij zich gelukkig al die tijd heel rustig gehouden, alsof ie aanvoelde dat ik er even niet meer bij kon hebben ofzo. Maar hij heeft het al weer ruimschoots goedgemaakt hoor, ik zeg tegenwoordig wel eens voor de grap dat deze baby waarschijnlijk met 6 maanden al gaat lopen, aangezien hij nu –in de buik- al probeert te gaan staan!! De tijd zal het ons allemaal leren.

Ik ga het er bij houden voor deze keer, veel groetjes weer!

Typisch zo'n week....

Je kent ze wel, van die dagen dat alles niet gaat zoals gepland. Nou, daar hadden we nou een hele week van. Een berichtje van de ziektekostenverzekeraar dat we dit keer niet in aanmerking komen voor de kraamzorgvergoeding die ik drie jaar geleden na de geboorte van Alexander nog wel kreeg. Een brief van de belastingdienst, of we een jaaropgave willen versturen, en natuurlijk precies die ene jaaropgave die op mysterieuze wijze is verdwenen uit Ruud’s goed georganiseerde administratie. Na een paar keer contact opnemen eindelijk een berichtje van de leverancier van Alexander’s leuke Offi Kapsule Chair (besteld in januari) dat de stoel toch niet op 10 april verstuurd is (zo'n vermoeden begonnen we al te krijgen), maar dat ie pas in juni komt. Een telefoontje van de drukkerij waar ik langs was geweest om te informeren naar het laten drukken van geboortekaartjes, dat ze “zulke kleine kaartjes” (gewoon formaat kaartje in mijn optiek) niet kunnen drukken zonder torenhoge kosten omdat de walsen daar te groot voor zijn of zo iets dergelijks. Na een zoektocht op internet tot de conclusie komen dat de enige enigszins leuke zwangerschapsgymnastiek-lessen alleen helemaal in de buurt van downtown Raleigh worden gegeven (echt eventjes te ver rijden vind ik – maar misschien verander ik nog van mening). Moet ik nog door gaan, of is het al duidelijk dat dit typisch zo’n week was....

Gelukkig is het niet alleen maar “ach en wee” hier, hoor! We hebben een heel productief weekend gehad. We hebben o.a. Alexander oude babybedje geschuurd en die is ook al voor een groot deel gespoten. Alexander’s boekenkast is ook bijna klaar, die kan nu in elkaar gezet worden. Dat geeft de burger weer moed.
Met Alexander gaat het erg goed. Hij zegt continue van die eigenwijze zinnetjes, heel serieus. “Hoe kan dàt nou?” of als iets er niet is of als iets niet kan “Jammer. Heel jammer.” En op blijkbaar komische momenten “Wat een lol!” En als ie iets voor elkaar heeft “Zo dan.” En als iets lekker is natuurlijk “Dat is lekker.” En als iets niet is zoals hij denkt dat het moet zijn “Klopt niet” en nog veeeeeel meer. Hij vertelt over alles wat ie ziet, maar ook over dingen van weken geleden. Hij heeft het soms nog steeds over de honden van Hans en Karen bijvoorbeeld. En over de katten die boven verstopt waren, dat ie met Hans boven ging kijken, maar dat ze er niet waren.
Als er foldertjes bezorgd worden, dan is ie daar helemaal door geobserdeerd. Ik zie wel eens kleine meisjes (en soms ook wat grotere meisjes) met roze t-shirtjes waarop staat “Born to shop”, en ik begin me af te vragen of ze zulke t-shirtjes ook niet in ’t blauw moeten gaan uitbrengen (niet serieus hoor, jullie hoeven er niet naar op zoek!), want hij kent alle winkels. Hij hoeft maar 1 blik op een foldertje te werpen en hij roept de naam van de winkel uit, soms zelfs als die naam nog niet eens zichtbaar is! Idem dito als we in de auto rijden, hij weet van te voren waar welke winkel zit. En hij vraagt minstens een paar keer per dag of we boodschappen gaan doen. Hij is ook erg bezig met talen, hij wil zijn DVD’s tegenwoordig in een andere taal zien. Hij heeft al een paar keer Baby Einstein in het Italiaans gekeken (daarbij zeggen ze niet zo heel veel, dus da’s blijkbaar toch wel leuk voor ‘m, en hij weet heel goed dat als ze wat zeggen dat het dan Italiaans is) en Nijntje in het Vlaams (scheelt niet zo veel, maar toch, dat is wat ie wil!). Alleen Dribbel in het Frans, waarbij wel veel wordt gesproken vond ie toch niet zo leuk bij nader inzien.
Engels begint echt een beetje tweede taal te worden, in zo verre dat ie er niet meer van op kijkt en het wel interessant vindt, zeker nu ie naar school gaat. We lazen wel vaker boekjes in het Engels voor, maar dat wil ie nu echt continue. En hij vraagt van Nederlandse woorden hoe dat in het Engels heet. Hij hoort echt het verschil.
School gaat ook goed zoals gezegd. Thuis zit ie nog een beetje te jammeren van te voren, maar eenmaal in de auto zit ie de weg al weer te wijzen (hij weet ‘links’ en ‘rechts’ tegenwoordig) en als we er zijn, roept ie “Daar is school!” en hij huppelt bij wijze van spreken naar binnen. Ze doen veel 'sensory play', oftewel zaken zoals verven (met groen bijvoorbeeld -> zie foto!), kleuren, lijmen, voelen van texturen, spelen met water, zand en modder. Erg leuk, aangezien ik daar thuis niet zo veel mee doe, dat geeft zo’n rommel. En ook leuk zijn de sociale contacten natuurlijk. Hij praat alleen eigenlijk helemaal niet als ie op school is, ook niet in het Nederlands dus, heb ik begrepen, maar hopelijk komt dat vanzelf wel, het is toch even wennen allemaal.

Wat de sociale contacten betreft, zit het de laatste tijd trouwens wel goed. Zo hebben we bijvoorbeeld een buurmeisje dat helemaal gek is op Alexander, zij is net 3 geworden, Elly (Eliana voluit) heet ze. Ze wil dat Alexander bij haar komt wonen. Maar ondanks dat ze direct naast ons woont, zien we haar niet zo heel erg vaak.
En hopelijk kan Alexander in de nabije toekomst af en toe met Norah spelen. Norah is de dochter van Jackie en Frank, Jackie is afgelopen donderdag met haar dochters aangekomen hier in Apex terwijl Frank hier al een paar maandjes zit. Zaterdag hebben we dus even een klein welkomstpakketje gebracht, helaas waren ze er op dat moment niet, dus Alexander en Norah hebben nog geen kennis gemaakt.

Toen ik het vorige bericht eindigde met “groetjes uit een stormachtig Apex...” was ik me nog niet bewust van wat er zich op dat moment afspeelde in onze achtertuin. Ik had die ochtend zelfs nog verse foto’s gemaakt van hoe groen het bos was, en toen was me nog niks opgevallen. Maar rond een uur of 2 keek ik naar buiten en dacht “Huh, wat is dat nou, rondom de stam van die boom daar?”. Dat bleken dus de wortels te zijn, de boom was door de storm en de regen van de dagen ervoor ontworteld! Hij was bij lange na nog niet om, maar tegen een boom vlak ernaast tot stilstand gekomen. Die andere boom vond dat niet zo’n geweldig plan en met z’n tweeën zakten ze gedurende de dag steeds verder schuin. Gelukkig richting bos, en niet richting huis. De buurman kwam enigszins in paniek aan de deur “Als die boom op mijn zwembad valt....!!” (ja, ze hebben een zwembad hiernaast). Gelukkig kon ik hem ietwat geruststellen door hem een blik te gunnen op de boom vanuit ons perspectief. Toen zag ie ook in dat de boom wel erg acrobatische toeren moest uithalen om op zijn zwembad terecht te kunnen komen.Toen ik de toestand van de boom de eerste keer aanschouwde, was ik er van overtuigd dat ie elk moment om kon gaan, dus ik had de videocamera paraat. Uiteindelijk bleek dat wel mee te vallen, maar dat er iets aan gedaan moest worden was duidelijk. Maandag dus maar even gebeld naar het bedrijf dat het huis verhuurt aan ons, het was al na kantooruren tegen die tijd. Dinsdagmiddag kwam er iemand van het bedrijf kijken. Donderdag zijn er wat bedrijven langs geweest die zich specialiseren in het omhakken van bomen en dergelijk, om een prijsquote te kunnen doen aan het huisverhuurbedrijf. En tot op de dag van vandaag hangt die arme boom maar op half 7. Best gevaarlijk aangezien er nog wel eens mensen door het bos struinen. Maar ja, de boom-hak-bedrijven hadden het na de storm tamelijk druk, dus wat doe je er aan? Wordt vervolgd, zou ik zeggen.

Ondertussen ligt het voortuintje er leuk bij, vind ik:

De meest linkse zijn een soort sterrenbloemen, de echte naam ben ik even kwijt, die zijn 's morgens nog dicht en als de zon er op schijnt gaan ze volop bloeien, heel leuk!

Groetjes weer!

Weinig nieuws

Tja, de kop zegt het al, veel nieuws op het persoonlijk vlak heb ik niet (en over het echte nieuws van de dag (schietpartij op universiteit) schrijf ik maar niks - al zou ik er misschien best een mening over kunnen hebben, maar daar vind ik deze blog niet voor bedoeld). Dat ik weinig nieuws heb geeft niet, het is niet dat we ons hier zitten te vervelen, in tegendeel, maar niet alles is nou eenmaal even interessant om over te schrijven. Maar ik zal toch eventjes wat dingetjes van de afgelopen week eruit lichten.

Woensdag ben ik met Alexander ’n laatste keer naar Jazzercise gegaan om tijdelijk afscheid te nemen en om mijn matje op te halen. Ik heb een klein uurtje bij Zoe en Jackie gezeten bij de opvang, voor wie ik allebei een kadootje had gekocht om ze te bedanken voor het oppassen op Alexander, vooral omdat ie er lekker een beetje zelfvertrouwen van heeft gekregen. Daar was woensdag weinig van te merken overigens, hij wilde niet spelen met de andere kindjes in het klimding, hij bleef lekker vlak bij mamma. Op de foto links Zoe met een ander oppaskindje en rechts Jackie met Alexander:

Toen we bijna weg gingen, vroeg ik aan Alexander: “Geef Ayla maar een zoen”.
Zo schattig, Alexander op de versiertoer (nu moedig ik het nog aan, over 10 jaar vast niet meer, hahaha!!):
Vrijdag is Alexander weer naar school gegaan, het ging erg goed, van te voren thuis moest ie een klein beetje huilen, maar eenmaal daar helemaal niet. Best leuk dat ie nu een soort ‘leerprogramma’ volgt. Elke week is er een thema, afgelopen week was dat ‘insecten’. Dus bij ‘art’ gingen ze maandag met vingerverf een rups maken, en vrijdag een hanger voor aan de deur inkleuren met daarop plaatjes van insecten. Bij ‘science’ gingen ze met een vergrootglas plastic insecten bekijken, en de andere dag gingen diezelfde plastic insecten in een bak met water om te kijken welke er zou blijven drijven. Met ‘math’ gingen ze o.a. insecten tellen, en bij het voorlezen en zingen werd er natuurlijk voorgelezen en gezongen over insecten.

Vandaag heb ik Alexander niet gebracht, dinsdag schijnt de rustigste dag te zijn, dus dat gaan we even proberen in plaats van maandag, lijkt me wel fijn voor hem qua aandacht van de juf. Mij maakt het tenslotte niet uit of ie op maandag of dinsdag gaat. En vanmorgen was er een waarschuwing afgegeven voor ‘severe thunderstorms’ met windstoten tot 80 km/uur (wij hebben hier de afgelopen dagen al het weer gehad dat jullie niet hebben: kou, regen, storm!), dus dat kwam wel goed uit met mijn voornemen hem morgen weg te brengen. Want het lijkt me niet leuk als hij op school zit en het plots zo hard gaat waaien dat er geadviseerd wordt niet op pad te gaan. En bovendien wil ik even nuttig gebruik maken van mijn tijd en op de een of andere manier gaat dat makkelijker als je niet je potten hoeft binnen te halen en als je niet steeds naar buiten moet kijken of alles nog staat en als je gewoon eventjes naar de winkel e.d. kan als je dat wilt zonder het risico een boom op je dak te krijgen.

Vrijdag heb ik mijn tijd dat Alexander op school zat ook heel nuttig gebruikt. Weliswaar niet langzaamaan gedaan, en dat heb ik verderop in het weekend goed gemerkt, maar het was toch heel fijn om het huis eens even flink onder handen te nemen, stofzuigen, badkamers poetsen, wassen draaien en vouwen, etc etc.

Zaterdag en zondag was weer van hetzelfde laken een pak: Ruud bezig met Alexander z’n kast (zie foto), we hebben weer wat spulletjes opgehangen en dingetjes gedaan in zijn toekomstige kamertje etc etc. De tijd vliegt echt voorbij!
’t Bos in onze achtertuin is trouwens in korte tijd helemaal groen geworden, er is weinig meer te zien van het glooien verderop. Hierbij een 6-tal foto’s van het verloop, steeds 2 per keer (de eerste twee zijn van 31 maart):

Dat was het weer voor deze week, laat het nog eens weten als je hier af en toe een kijkje komt nemen (dit is vooral gericht aan diegenen van wie ik weinig of niks hoor!), altijd leuk om te horen als mijn wekelijkse blog-‘inspanningen’ om jullie een beetje op de hoogte te houden nog steeds gewaardeerd worden, toch?! :-)

Groetjes uit een stormachtig Apex....