Jammin' in Jamaica

We zijn terug van onze vakantie in Jamaica! Ondanks al Ruud z’n rug-problemen, hebben we allemaal een zeer geslaagde vakantie gehad! We hebben het heel rustig aan gedaan, we zijn eigenlijk bijna alleen maar op het resort geweest. Lekker spelen op het strand, lezen, slapen, eten en verder lekker helemaal niks! Alexander heeft ook genoten, hij vond de druppels (soort watervalletje) in het zwembad heel erg leuk om onder door te zwemmen (in zijn zwemband – geduwd door een van ons) en ook onder het bruggetje door zwemmen vond ie bijzonder spannend. En aan het strand lekker klooien met zand en pappa een zandkasteel laten bouwen. Het was all-inclusive, dus we hebben een overdosis aan pina colada’s en “miami vice”s op, zonder alcohol natuurlijk (ook voor Ruud, want nog steeds aan de medicijnen). Het eten was ook erg goed, en iedereen was super-aardig. “Jah mon. No problem!” – hoe vaak we dat wel niet gehoord hebben!

We hebben natuurlijk enorm veel foto’s gemaakt. Als je ze allemaal wilt zien, moet je maar eens langskomen. Maar hierbij alvast een voorproefje. Omdat ik toch niet zo goed kon kiezen, heb ik diverse slideshows gemaakt.

Eerst wat foto’s van de heenreis. Alexander mocht namelijk bij de piloot kijken!

Dan wat foto’s van op het resort:

Wat kiekjes van het strand en de zee (nooit zulk helder water gezien, en de vissen zwommen gewoon om je heen!):

Het zwembad:

We hebben Alexander een ochtendje op de Kids’ Club gedaan en we hebben zelf een taxi naar Montego Bay genomen, eigenlijk meer een prive-tour – de chauffeur reed ons voor een vaste prijs rond. Niet echt veel foto’s gemaakt, maar hierbij toch twee. En nog een plaatje van bij de souvenierwinkeltjes tegenover het resort:

We hebben op een catamaran gevaren. Ik vond het een beetje eng idee van te voren, met kleine Alexander en ik zwanger (de golven slaan namelijk echt over je heen!), maar het was super-gaaf! “Nog een keer!” riep Alexander na elke golf (al was ie van de eerste wel een beetje geschrokken)!

En tenslotte –last but not least- zomaar wat mooie plaatjes:

Plaatjes zeggen hopelijk meer dan duizend woorden, maar voor de volledigheid: het was echt een geweldige vakantie!!


Dan nog even terug in de tijd, want met Ruud helemaal uit de running in de dagen voordat we op vakantie gingen, is er blog-technisch het een en ander bij in geschoten. We beginnen even bij woensdag 7 maart. Op deze dag was de begrafenis van Oma Smaal. We hebben gehoord dat het een mooie plechtigheid was. Die avond vloog Ruud voor zaken naar New Jersey. De dag ervoor heeft Ruud waarschijnlijk zijn rug verdraaid of zich vertild, want woensdagmorgen begon het pijn te doen, dus hij stond niet te popelen om te vliegen (en zeker niet toen bleek dat ie vertraging op vertraging had en 4 uur over een reisje van een uur heeft gedaan). Ruud is vrijdagavond laat weer thuis gekomen uit New Jersey, helemaal geradbraakt. Maar voordat ie thuis kwam, had ik nog een eter, namelijk Bart, de man van Birgit. Birgit heb ik zo'n anderhalf jaar geleden leren kennen hier in Amerika, maar ze woont samen met Bart en kids in Nijmegen. Bart was voor zaken in North Carolina, dus ik heb hem uitgenodigd voor een etentje, dat was heel gezellig. Alexander vond het ook gezellig, hij kroop lekker bij Bart op schoot na het eten:

Zaterdag zijn we bij Hans en Karen langs geweest in Pittsboro. Het leek even goed te gaan met Ruud z’n rug, dus hij heeft een paar keer een frisbee gegooid voor Sarah de hond. Alexander vond het prachtig, die rennende hond, hij is helemaal niet bang. Ook voor hun andere (nog een tikje grotere) hond, Chester, niet. En daar ben ik best trots op, dat ik mijn angst voor honden (die overigens al veel minder is dan een paar jaar geleden) niet heb overgedragen op Alexander. Hierbij ‘n filmpje en wat fotootjes:
We hebben lekker nasi gegeten bij Hans en Karen, het was erg gezellig.

Zondag kwam voor Ruud de terugslag op het gebied van rugklachten, en de rest van het verhaal kennen jullie. De uitslag van de MRI-scan bevestigde zijn vermoeden: een hernia. Het gaat nu wel weer wat beter (ook dankzij de medicijnen die hij nog steeds slikt), maar hij moet erg voorzichtig blijven met alles wat ie doet – iets wat niet zo makkelijk is met een zwangere vrouw en een ventje van 2 dat graag wil stoeien met zijn pappa, maar we proberen het zo goed en zo kwaad als het kan.

Ik heb nog een grappig filmpje, ook al weer zo’n 2 weken oud. Je moet goed luisteren, maar dit is dus Alexander die alle staten van Amerika voorleest in alfabetische volgorde. Niet alles klinkt even duidelijk, de uitspraak is niet altijd goed (bijv. Alaka i.p.v. Alaska, Mekimo i.p.v. (New) Mexico, Washe i.p.v. Washington, etc. etc.) maar als je weet wat ie voorleest, is het toch te ontcijferen.


Het is trouwens helemaal lente hier (alhoewel, met temperaturen van af en toe rond de 30 zou je eerder denken dat de zomer begonnen is), de tulpen komen op (foto is nog van voor de vakantie) en de narcissen staan in bloei: Dit was het voor dit keer, jullie zijn weer helemaal bij!
Groetjes!

Zuster Jessica

Voor diegenen die als onderdeel van een vaste dinsdagmorgen-routine deze blog bekijken in goede hoop op een nieuw verhaal…. een teleurstelling. Vandaag geen blog, anders dan dit.
Ruud heeft enorm veel last van zijn rug, er is waarschijnlijk een wervel beschadigd. Dus vanmorgen bij de chiropractor geweest, en straks gaan we naar Carolina Back Institute. In de tussentijd kan Ruud helemaal niks, niet zitten, niet liggen, niet staan. Zeker met de vakantie voor de boeg, ECHT NIET LEUK! Dus, ik ben Zuster Jessica de komende dagen. Jullie horen weer van ons als alles weer goed gaat, kan even duren. Er zijn ook nog diverse mensen die op een emailtje wachten van mij – ik ben jullie niet vergeten, maar nog even geduld a.u.b. Maar wel alvast even een bedankje voor Birgit en Bart voor de lekkere stroopwafels en leuk kadootje (helemaal uit Frankrijk)!!
Tot de volgende blog!

Diezelfde avond - Even een snelle update:

Ruud is vanmiddag dus bij Carolina Back Institute geweest, ze hebben ‘m uitgebreid onderzocht, rontgenfoto’s genomen, ’n injectie met pijnstiller gegeven en nu zit ie aan de zware pillen, die moet ie 2 weken slikken. Morgen heeft ie een afspraak voor een MRI scan. Daar moeten we voor naar Durham. Als ie over 2 weken nog pijn heeft, krijgt ie een steroide-injectie in de ruggewervel, vandaar ook de MRI scan, om daarvoor de exacte lokatie te bepalen.
Toen we thuis kwamen van onze middag Carolina Back Institute, wachten bij de apotheek etc wachtte ons een verrassing bij de voordeur, de post had een pakje van mijn ouders bezorgd. Dank jullie wel, mam & pap, voor alle leuke tijdschriften, Raffi-tas, lief babyrompertje en natuurlijk de heerlijke herfstthee (alles zat er in, hoor)!!

Oma Smaal

Vorige week in de nacht van donderdag op vrijdag is Ruud zijn oma overleden op de respectabele leeftijd van 91 jaar. Gelukkig hebben we haar afgelopen zomer nog gezien toen we in Nederland waren. Woensdag zal ze begraven worden. We willen bij deze iedereen die haar gekend heeft van harte condoleren.
Toen we hier naar toe kwamen, hadden Ruud en ik samen nog drie oma’s, nu is er daar geen een meer van over. Een vreemd idee eigenlijk, dat we geen van de oma’s in hun laatste dagen hebben gezien. Het mooie daarvan echter is wel, dat het voor ons waarschijnlijk wat makkelijker is om de oma’s te onthouden zoals ze waren (mede ook omdat we de begrafenissen niet hebben bijgewoond/zullen bijwonen). Als we in Nederland zijn, brengen we altijd een bezoekje aan de diverse laatste rustplaatsen, het is dan mooi om even stil te staan bij het leven en de dood, maar vooral het leven.

Hierbij nog een mooie foto uit december 2004, met Oma Smaal, Alexander (5 maanden oud) en Ruud.

Woensdag ben ik na de sportschool samen met mede-sportster Wendy en haar zoontje gaan lunchen. We probeerden al een maand lang te gaan, maar elke keer kwam er iets tussen. We zijn bij Pei Wei Asian Diner geweest, waar ik heerlijke noodles met honey roasted chicken op heb. Alexander had min of meer hetzelfde, hij heeft heel netjes zitten prikken met een grote vork in de stukjes kip, ik vind ‘m echt al zo’n knul op zulke momenten.

’s Avonds was het weer raak, we zijn met een groep vrienden naar Xios gegaan om daar heerlijk te eten en gezellig een beetje bij te kletsen.
Iemand probeert iets van mijn bord weg te gappen, zie je dat?!

Alexander lijkt boos te kijken, maar hij heeft net een lekker hapje van zijn kipnugget genomen :-)

Het weekend stond in het teken van ‘schoon’. Eerst mijn auto door de wasstraat, die heeft Ruud vervolgens thuis even helemaal drooggepoetst. Daarna heeft hij zijn eigen auto met de hand uitgebreid gepoetst, om te eindigen met een mooie laag was, zodat zijn auto er weer even tegen kan. Alexander ook lekker uitgebreid in bad zondag ‘s morgens (dat doen we wel vaker, hoor, vrees niet!), terwijl zijn ietwat groezelig geworden knuffelmuis in de wasmachine schoon werd. Ik heb mijn kamer weer verder opgeruimd, ik heb nu weer volop tapijt zichtbaar (dat was wel eens anders) en er hangen nu leuk wat foto’s enzo aan de muur.

We hebben dus weinig interessants te melden, omdat we vooral praktische klusjes doen, en voor ons persoonlijk voelt dat net zo goed!

Yah mon!

De afgelopen week hebben we niet al te veel blogwaardigs beleefd. Maar de week begon wel leuk! Dinsdagmorgen zei Ruud “Zal ik de ochtend vrij nemen, dat we even langs een reisbureau kunnen?” We hadden namelijk al heel wat uurtjes op ’t internet doorgebracht de afgelopen tijd om een leuk reisje te vinden, zodat we nog even weg kunnen voordat we straks een tweede wurm hebben. Maar ik weet niet hoe ’t met jullie zit, maar ik vind ’t eigenlijk niks, je reis op internet zoeken. Je doet wel ideeën op, maar je moet als eerste je datum invullen, terwijl die bij ons juist flexibel was (je zal maar ‘n vrijdag als vertrekdatum invullen terwijl de donderdag goedkoper is, ik noem maar wat), en je moet om de haverklap je pagina verversen etc etc. Reisbureaus zijn hier zeldzaam en als je ze al vindt, zijn ze niet op zaterdag open. Elke keer kreeg ik visioenen van de D-Reizen op de Struytse Hoeck (Hellevoetsluis) waar we vroeger elke zaterdag wel 2x langs liepen (1x heen, 1x terug) en waar we ook best wel eens zomaar naar binnen zijn gestapt. Maar goed, Ruud had een adres opgekregen van collega Rob van een reisbureau dat zij wel eens gebruiken. Dus wij daar heen op dinsdagmorgen. En daar kom je toch in 2 uur tijd heel wat meer te weten over de diverse mogelijkheden. We hebben uiteindelijk een soort optie genomen op een reis, maar vervolgens wel meteen even thuis diezelfde reis opgezocht op internet. Op internet was ie ietsjes goedkoper, dus toch uiteindelijk wel via internet geboekt. We gaan dus in maart, en wel naar Jamaica!! Het is een all-in resort in Montego Bay, genaamd SunSpree Resort. Het ziet er erg modern uit, met heel veel faciliteiten, en het is ook zeer geschikt voor kinderen. Er ligt een soort mini-eilandje vlak voor de kust, dus niet al te veel stroming hopelijk en dus wat veiliger voor Alexander om lekker op het strand te spelen – alhoewel er natuurlijk ook zwembaden zijn. Ik ben normaal gesproken niet zo van de voorpret (dan valt het ook niet tegen), maar bij het zien van de foto’s van hun website gaat het toch wel erg kriebelen....!

Ik merk alleen dat ik nog wel heel wat Jamaicaans moet leren, klik maar eens op deze link! (wel wees gewaarschuwd, niet alles is even ‘netjes’).

Alexander zijn we al aan het trainen (’t begin klinkt wat vreemd, hij was net begonnen met uithalen de onderzettertjes te tellen – “one [wààànnn], two [toeoeoe]”):


De rest van de week heb ik allerlei gebruikelijke, huishoudelijke taakjes gedaan. Donderdag heb ik de auto gestofzuigd – voor het eerst volgens mij sinds ik ‘m heb (schaam schaam), dus best hard nodig. Gelukkig eet Alexander nooit iets kleverigs in de auto!

Van het weekend hebben we ook vooral praktische dingen gedaan: diverse dingen op de post gedaan; even langs de Lowe’s voor wat schroeven en verstevingsstukjes voor Alexander’s kast; Ruud is bezig geweest malletjes te maken voor alle planken en hun gaten; ik heb een rommelmand opgeruimd die in de loop der tijd heel wat rommel had verzameld; we zijn weer bezig geweest in Alexander’s aanstaande kamer. Van zulk soort dingen. En zaterdagmiddag zijn we met Alexander naar de kapper geweest (kon je misschien al zien op het filmpje). Al wachtend op zijn beurt doet Alexander .... ehhh... pappa een videospelletje.
En hierbij ook een kiekje van ‘voor de knipbeurt’: Soms vindt ie ’t niet leuk bij de kapper (huilen), soms valt het mee, maar dit keer vond ie het weer eens niet leuk - en hij zat nog wel in zo’n mooie kappersstoel. Maar het was best druk dit keer, en dan wordt het ‘m allemaal een beetje veel.

Maar goed, er is weer heel wat haar af, dus hij kan er weer even tegen. Ook lekker voor op vakantie straks, een beetje kort koppie.
Verder heeft Ruud zijn moeder voor deze zomer een reisje Amerika geboekt, voor ’t eerst helemaal in d’r up! Ze vliegt tot aan Washington D.C., want overstappen vond ze tot op heden eigenlijk het grootste obstakel vanwege de taal. Ruud heeft aangeboden haar op te halen in Washington (een uur of 5 hier vandaan). Ze komt ongeveer anderhalve week voordat ik ben uitgerekend en ze blijft tot in augustus zodat ze natuurlijk van het mooie weer kan genieten maar ook ons hopelijk een beetje kan helpen met het reilen en zeilen hier in huis als nummer twee er straks is. En dat is wel zo prettig, want ik kan me nog wel herinneren hoeveel werk er met zo’n mini-mensje op je af komt, en dit keer hebben we er al eentje rondrennen.

Oh, Leo, goed nieuws, ik zag zojuist voor het eerst onze hagedis weer, die heeft zeker een winterslaapje gedaan... En toen zag ik ook meteen het eerste krokusje van het jaar! Nu nog de rest van de bloembollen, we hebben er heel wat gepland vorig jaar. Ik heb alvast goede hoop voor de narcisjes:

Dat was het voor nu, groetjes! Of op z’n Jamaicaans: “Walk good!”

Raising Boys

Afgelopen vrijdag hadden we een afspraak bij de ob/gyn voor controle en een echo. Alles gaat helemaal goed (mijn buik is echt niet te dik – ik heb ’t gevraagd en de dokter zette grote ogen op toen ik zei dat mensen me vragen of ik echt geen tweeling verwacht) en .... we verwachten wederom een jongetje!!! We krijgen dus een echt jongensgezin, en bij de ob/gyn hing een grappig lijstje getiteld ‘Raising Boys’ dat ons hier alvast op voorbereidt (samengesteld door een moeder van meerdere zonen in Texas). Sorry, ik heb me nog even niet gebogen over een mooie Nederlandse vertaling...

1. A king size waterbed holds enough water to fill a 2000 sq. ft. house 4 inches deep.
2. If you spray hair spray on dust bunnies and run over them with roller blades, they can ignite.
3. A 3-year old boy's voice is louder than 200 adults in a crowded restaurant.
4. If you hook a dog leash over a ceiling fan, the motor is not strong enough to rotate a 42-pound boy wearing Batman underwear and a Superman cape. It is strong enough, however, if tied to a paint can, to spread paint on all four walls of a 20 x 20 ft. room.
5. You should not throw baseballs up when the ceiling fan is on. When using a ceiling fan as a bat, you have to throw the ball up a few times before you get a hit. A ceiling fan can hit a baseball a long way.
6. The glass in windows (even double-pane) doesn't stop a baseball hit by a ceiling fan.
7. When you hear the toilet flush and the words "uh oh", it's already too late.
8. Brake fluid mixed with Clorox makes smoke, and lots of it.
9. A six-year old boy can start a fire with a flint rock even though a 36-year old man says they can only do it in the movies.
10. Certain Lego's will pass through the digestive tract of a 4-year old boy.
11. Play dough and a microwave should not be used in the same sentence.
12. Super glue IS forever.
13. No matter how much Jell-O you put in a swimming pool you still can't walk on water.
14. Pool filters do not like Jell-O.
15. VCR's do not eject "PB&J" sandwiches even though TV commercials show they do (PB&J = peanut butter & jelly).
16. Garbage bags do not make good parachutes.
17. Marbles in gas tanks make lots of noise when driving.
18. You probably DO NOT want to know what that odor is.
19. Always look in the oven before you turn it on; plastic toys do not like ovens.
20. The fire department in Austin, TX has a 5-minute response time.
21. The spin cycle on the washing machine does not make earthworms dizzy.
22. It will, however, make cats dizzy.
23. Cats throw up twice their body weight when dizzy.
24. 80% of men who read this will try mixing the Clorox and brake fluid.

Those who pass this on to almost all of their friends, with or without boys do it because:
a) For those with no children - this is totally hysterical!
b) For those who already have children past this age, this is hilarious.
c) For those who have children this age, this is not funny, not at all!
d) For those who have children nearing this age, this is a warning.
e) For those who have not yet had children, this is birth control.

Nou ben ik heel optimistisch, het scheelt al een stuk dat we geen waterbed, hond (en dus ook geen riem), plafond ventilator of een zwembad hebben, hahaha! Ik heb hoe dan ook het (waarschijnlijk naïve) idee dat onze kinderen ‘zoiets niet doen’... ;-) We zullen het zien, wel leuk in ieder geval voor Alexander dat er een broertje komt om mee te spelen en stoeien!

Eerder op de week, op woensdag wel te verstaan, was het Valentijnsdag. ’s Morgens was ik naar de sportschool geweest, waar Alexander op de opvang allerlei lekkers kreeg, de opvangmoeders hadden cake-jes gemaakt en zakjes met snoepjes enzo. Erg lief van ze!

Alexander's eerste (hartjes)lolly

Alexander heeft ook een lief boekje gekregen over Elmo en Valentijnsdag van opa en oma.

even uitpakken

Toen Alexander ’s middags lag te slapen, heb ik een appeltaart gebakken voor mijn lief (van wie ik een mooie bos rozen heb gekregen). Die appeltaart nam al met al best wat tijd in beslag (leuke woordspeling) en de taart moest nog een uur afkoelen voordat ie uit de springvorm gehaald mocht worden, dus uiteindelijk was Katherine, de oppas, degene die het eerste stukje heeft genuttigd. Zij kwam ’s avonds oppassen. Dit in eerste instantie tot groot verdriet van Alexander, hij huilt altijd als ze komt en tegenwoordig roept ie ook “Katkin nee”, maar zij blijft altijd heel rustig en binnen enkele minuten is ie gekalmeerd. Terwijl Katherine Alexander op bed ging leggen, zijn Ruud en ik naar Raleigh gereden. Eerst hebben we even aan de bar gezeten bij Porter’s, daarna zijn we naar de buurman gegaan, Frazier’s, waar we gereserveerd hadden voor een Valentijns-diner. Het menu daar is nogal hoogdravend, herinnerden we ons ook van de vorige keer dat we er waren (iemand enig idee wat ‘Braised Veal Cheek Pappardelle’ of ‘Garlic Rubbed Niman Ranch Pork Osso Bucco served with Timberwood Farms Organic Kale, Yellow Lentils, Crispy Pork Jowls and Mustard Riesling Jus’ is?), maar we hebben wederom heerlijk gegeten, ze hebben een zeer goede kok!

Zaterdag was Katherine er weer, om 6 uur al dit keer, zodat ze Alexander zijn eten kon geven en nog wat t.v. kon kijken voordat het bedtijd was. Wij hadden namelijk een ‘banquet’. Voluit heette het ‘First Annual George Almond Officer of the Year Banquet’, georganiseerd door ‘Cary Chapter of the North Carolina Police Benevolent Association’. Een hele mond vol. Het kwam er op neer dat er een prijs zou worden uitgereikt aan een politieagent van de Cary Police Department, vanwege uitstekend werk op gebied van leiderschap, dienstverlening etc etc. De prijs is vernoemd naar George Almond, een voormalig Cary politieagent die in oktober 2001 bij een routine verkeersaanhouding zonder enige inleiding door het oog is geschoten. Hij heeft het overleefd, maar is wel permanent arbeidsongeschikt voor politiewerk (blind aan het oog, concentratieproblemen, bloedprop in zijn been die zwellingen veroorzaakt, en vast nog wel meer). Gelukkig had hij nog wel zijn gevoel voor humor, bleek gedurende de avond, hij mocht de prijs uitreiken en hij deed dat op een heel prettige en soms grappige manier. Voordat de prijs werd uitgereikt was er live jazz muziek en een heerlijk diner. Het banquet was open voor het publiek, en CAP leden kregen korting op de toegangskaartjes. Wij van het CAP Team waren er dan ook met 35 man/vrouw aanwezig (inclusief partners, dat wel). Ik heb foto’s gemaakt, maar ze zijn niet goed gelukt vanwege de grote ruimte.

Er waren ook lootjes uitgedeeld waarmee prijzen te winnen waren. Ruud voelde de bui al hangen en schoof mij zijn lootje toe onder het mom van “Jou kennen ze”, en warempel, 2 minuten later riepen ze zijn nummertje en mocht ik naar voren komen om een gift card van Chili’s (een restaurant) op te halen. Leuk zeg!
Nadat het banquet was afgelopen, zijn we nog even naar downtown Apex gereden en hebben we nog een drankje genuttigd aan de bar van Peak City Grill & Bar. Een geslaagde avond!

Zondag hebben we een kastinhoud (planken e.d.) gekocht voor de vaste kast in Alexander zijn aanstaande kamer, zodat hij straks al zijn kleding kan ophangen en neerleggen. De kast staat nu nog vol met allemaal baby-spullen, dus we moeten die eerst leeghalen voordat de kastinhoud erin kan, maar de rest van de kamer is nu gelukkig zo goed als leeg. Dus nu is het voornamelijk wachten op wat warmer weer, zodat we in de garage zijn kast (niet de vaste kast dus, maar onze zelf-ontworpen open kast waarin we boeken zetten en manden met speeltjes enzo) kunnen verven en in elkaar kunnen zetten.
’s Avonds zijn we lekker gaan eten bij Chili’s! En tenslotte hebben we ’s avonds naar The Amazing Race (één van onze favoriete t.v.-programma’s) gekeken, de eerste aflevering van het nieuwe seizoen.

Even een kleine kanttekening wat betreft emailen. Ik merk dat ik van tijd tot tijd achter begin te lopen met emailen. Ik moet dan even een inhaalslag doen, en daar heb ik niet altijd tijd voor. Ik ‘mag’ namelijk alleen achter de computer als Alexander slaapt, als ik er achter zit als ie wakker is, gaat ie aan mijn arm trekken dat ie wil spelen en hij vindt vooral de ‘delete’ knop, ‘backspace’ knop en -het ergste- de ‘uit’ knop erg leuk om in te drukken, de kleine blackmailer. Maar als hij slaapt, probeer ik ook nog af en toe wat andere zaken te doen. Ik probeer de blog wel braaf bij te houden zodat iedereen wel weet dat alles goed gaat, maar soms loop ik dus zoals gezegd met mailen wat achter. Mijn excuses daarvoor, ’t is niet dat ik niet aan jullie denk!

Ik heb overigens nog steeds geen wachtwoord op de blog zitten, want dat blijkt anders te werken dan ik dacht. Als ik het goed heb begrepen, is het namelijk zo dat het zogenaamde blog-wachtwoord niet echt een wachtwoord is, maar dat je een Google-account moet hebben om de blog te kunnen bekijken. En iedereen kan een Google-account aanmaken, gratis en voor niks. Dus dat is een ‘wachtwoord’ van niks! En dan zou ik jullie allemaal Google-accounts moeten laten aanmaken, om iets te kunnen bekijken wat nog steeds iedereen kan bekijken. Dat doen we dus maar niet. Ik ga nog verder nadenken of er iets anders te verzinnen valt. Misschien moet ik elders een blog beginnen ofzo. Als er iemand tips heeft, dan hoor ik ze graag!

Nog een laatste fotootje. Zelfs als Alexander ergens een rommeltje van maakt, doet ie dat ordelijk (hier haalt ie een doos leeg met allemaal spullen van Droppie, inentingspapieren, speciale snoepjes etc)...:

Tot zo ver dit bericht, groetjes weer uit Apex!

Verzoeknummertje

Vandaag heb ik op verzoek van oma Alexander gefilmd die in het Engels en Spaans telt. Ik had van te voren niet verwacht dat het zou lukken, maar de kans deed zich plots voor. Het begin staat er niet helemaal op, maar ik vind 'm toch aardig gelukt omdat Alexander meestal wat baldadig wordt zodra ie een camera ziet.

Doneren moet je leren

Dat bovenstaande (door mijzelf verzonnen) ‘statement’ op meerdere vlakken waar blijkt te zijn, bleek de afgelopen week wel. Vorig weekend was Ruud bezig geweest om de kamer waar we Alexander binnenkort naar toe willen verhuizen wat op te ruimen. We hebben deze kamer sinds we hier zijn komen wonen in gebruik gehad als rommelkamer. Wachtend op een mooie voorjaarsdag staan hier een heleboel spulletjes die we willen verkopen op een yard sale. Op vorige yard sales is gebleken dat kleding van mij niet erg populair is om te verkopen, terwijl Ruud zijn shirts en overhemden het meestal goed doen. Logischerwijs zijn er maar heeel erg weinig mannen geïnteresseerd in Ruud zijn lange broeken (lengte 36). Waarom mijn kleding niet verkoopt, we weten het niet, maar Ruud zijn theorie is erg lief: “Al die Amerikaanse (en vooral toch ook Hispanic veel) vrouwen zijn te dik voor jouw kleding”. Beter dat dan dat ze er niks aan vinden, toch?
Hoe dan ook, we hebben besloten veel van de kleding te doneren. Ik had zo veel kleding apart gelegd in het afgelopen jaar, dat ik eigenlijk geen puf had om er nog een keer door heen te lopen. Ik kan echt 5 minuten naar een shirtje kijken en denken “Zou ik het nog een keer wagen op een yard sale, of zal ik ’t gewoon weggeven?” Ik geef het toe, ik ben een echte Hollandse krent, als ik ergens iets aan kan verdienen (zonder al te veel moeite), nou, graag! Dus Ruud had vorige week aangeboden dat hij door mijn stapel (reeds opzij gelegde) kleding zou gaan, al was het maar om alles even netjes op te vouwen, en het resultaat was 7 dozen vol kleding voor het goede doel. En ik weet gelukkig niet wat er allemaal in zit! Ook kleding van hem, maar ik gok op een verhouding 80% van mij, 20% van hem. Wat echt nog te mooi was (gewoon te klein geworden of plots niet meer mijn smaak), proberen we nog een keer te verkopen op een yard sale.
Kortom, ik ben nog niet echt een geroutineerd doneerder, het kost wat moeite.
De dozen waren ingepakt, plus we hadden nog 2 oude bedden plus matrassen die we ook niet meer kunnen gebruiken (geen ruimte voor – echt waar), dus ik ging wel even het Leger des Heils (Salvation Army) bellen, zodat ze dat allemaal konden komen ophalen - meubelen halen ze op, kleding moet je normaal gesproken brengen, maar ik dacht dat als ze er dan toch waren voor de bedden, konden ze de kleding ook meteen meenemen. Ik kreeg een mevrouw aan de telefoon, en nog voor ik uitgesproken was, zei ze gedecideerd “We only take mattresses with a box spring” (alleen matrassen met een boxspring, geen houten frame dus), ze zijn dus gewoon kieskeurig bij het Leger des Heils! Dus ik weer verder gezocht bij wie ik dan kon gaan doneren. Ik kwam op een website van GCF Community Foundation terecht. Daar stond dat te doneren kleding gewassen moest zijn. Ehhh... de kleding die we weg wilden geven, was ooit wel een keer gewassen geweest, maar ik vermoedde dat het toch wat muf was gaan ruiken nu. En ik had echt geen zin om de boel te gaan wassen (en strijken ook nog, eventueel?). Wat nu?? Doneren moet toch niet zo moeilijk zijn?
Uiteindelijk heb ik de boel op woensdagavond op Craig’s List gezet, een soort plaatselijke Marktplaats.nl. Ik heb er bij gezet dat het gratis op te halen was, dat ik het bedoelde voor mensen die het hard konden gebruiken, dus dat ze er niet te veel moois van hoefden te verwachten. Mijn advertentie zou 45 dagen blijven staan. De volgende ochtend opende ik mijn mailbox.... bijna 40 reacties!! Whooh! Niet iedereen is zo kieskeurig als het Leger des Heils. Ik kreeg allemaal zielige verhalen over me heen, de een had het nog harder nodig dan de ander. Maar als je dan de zieligste eerst belt, geven ze niet thuis. Dan bel je die mensen later nog een keer, dat er echt veel gegadigden zijn dus dat ze wel snel moeten zijn, hoor je weer niks. Dus ik belde de op-een-na-zieligste, maar die was toch niet zo wanhopig want ze wilde nieuwe matrassen kopen voor de bedden, maar ja, die zijn een Europese maat, dus daar kan je hier geen matrassen voor kopen. Dan maar niet. Toen iemand gebeld met een email-adres ‘savinglives@....’ die wel geïnteresseerd was in de bedden, hij zou ze zaterdag om 11 uur komen halen. Uiteindelijk die dag om half 1 maar naar ‘m gebeld, “Oh, ja, sorry, ik kom toch maar niet.” Grrrrmmbll! @#%& Toen gewoon de eerste mevrouw gebeld die gereageerd had, dus netjes het rijtje af zonder te kijken naar de zieligheidsgraad, en die is de bedden binnen een uur op komen halen.
Ook belde ik een mevrouw die ‘desperate’ voor de kleding was, maar toen ik ze aan de lijn had, vroeg ze of het babykleding was. Ehhh, nee, dat staat toch niet in de advertentie, er staat dames- en herenkleding. Als je dat zo hard nodig hebt, dan ben je dat toch niet de volgende dag al weer vergeten?? Ik begon me na dit hele gedoe af te vragen of sommige mensen niet liegen dat het gedrukt staat, en ergens gewoon proberen een slaatje uit te slaan (en dus nog veeeeel erger zijn dan ik, want zoiets zou niet in me opkomen). Maar goed, diezelfde mevrouw is de kleding wel komen halen, misschien had ze wel op meer advertenties voor gratis kleding gereageerd en wist ze daarom niet wat ik had aan te bieden toen ik belde. Ze zei dat het voor haar dochter was die moeilijke tijden doormaakte, en wat ze niet nodig had zou verkocht worden waarvan de opbrengsten naar de kerk zouden gaan. We zullen het nooit weten.
Kortom, het is me wat, dat doneren. Dat doe je niet even in een achteraf-middagje.

Verder hebben we goed nieuws van het bedjes-front. Ruud heeft woensdag tussen de middag Alexander’s nieuwe bedje in elkaar gezet, en Alexander vond het erg interessant, hij wilde er meteen in. Maar het bed stond nog op de gang en de lakentjes moesten nog gewassen worden. Alleen met de belofte dat ie er ’s avonds in mocht slapen, heb ik ’m er uiteindelijk weg gekregen. Ik dacht niet dat ie ‘t ’s avonds nog steeds zo leuk zou vinden, maar ik heb ‘m na de gebruikelijke avondroutine erin gelegd, en hij heeft er zonder enige protest de hele nacht in geslapen! We waren echt helemaal verbaasd, maar vooral ook erg blij natuurlijk! En ook de volgende dag tussen de middag ging het nog steeds goed. Dus van het weekend maar het ledikant uit zijn kamertje weggehaald, ik geloof dat we over zijn...! Goedemorgen! Dit was 's morgens na zijn eerste nacht in het bed. En hij is weer net zo vrolijk als altijd!

Ik zit soms wel eens te denken hoe hard het is gegaan met Alexander het afgelopen half jaar, als ik aan ‘m denk toen ie twee werd, en aan hoe hij nu is, dat is echt een groot verschil. Hij heeft vooral veel geleerd, heeeeel veel woordjes, veel wetenswaardigheden (zoals het alfabet, alle presidenten, een stuk of 15 staten van Amerika, een stuk of 10 landen van de wereld etc etc), hij leest zelfs al een heleboel woorden. En van de week kreeg ie plots interesse in tellen in het Engels en Spaans. En verdraaid, een paar dagen later.... hij kan helemaal uit z’n hoofd tot 10 tellen in het Engels en Spaans! Tot hoe ver hij in ’t Nederlands kan, dat weet ik niet eens. Ja, dat bolletje van hem draait overuren, hij doet wel niet veel qua praten en zinsopbouw enzo, maar hij onthoudt echt alles wat ie hoort. En als ie niet genoeg hoort, dan vraagt ie er gewoon om, hij wil gewoon alles weten.

Van de week is Frank bij ons komen eten, hij woont nog steeds alleen hier in Apex, Jackie zit nog in Nederland, dus een uitgebreid ‘home-cooked meal’ ging er zeker wel in.

Zaterdagmorgen waren we al vroeg op (dankzij Alexander die een slechte nacht had, hij werd om de 2 uur brullend wakker, we weten niet waarom, en om half 7 wilde ie echt niet meer verder slapen), dus we zijn naar wat yard sales geweest. Ik was verbaasd dat die er zijn in deze tijd van het jaar (het vriest nog steeds ’s morgens), maar er was echt nog veel aanloop. Uiteindelijk een kwartje armer en een puzzeltje voor Alexander rijker weer huiswaarts gekeerd.

Zaterdagmiddag zijn we op kraamvisite geweest bij David en Lisa. Zij hebben een zoontje van bijna 1 maand oud, het jongetje was ook bijna een maand te vroeg geboren, dus het was nog steeds een heel klein en licht poppetje (nu nog steeds bijna een pond lichter dan Alexander ooit heeft gewogen). Alexander vond het wel eventjes leuk, de baby, maar het foto’s maken was ie snel zat. Alexander probeert al weer weg te lopen...

David heeft boven een air-hockey-tafel staan, en dat doet Alexander naar het schijnt bij de opvang van de sportschool ook wel eens, dus dit keer kon ie ’t met pappa doen. Beiden vonden het erg leuk! (hierboven) Heeft er iemand gescoord of lijkt dat maar zo?

Daarna nog even een snel potje tafelvoetbal en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.
Verder weinig nieuws. Met de zwangerschap gaat alles wel okay denk ik, aan het einde van deze week (dan ben ik 21 weken zwanger) heb ik weer een controle. Ik groei wel iets harder nu dan met Alexander, en ik ga denk ik ook wel wat meer kilo’s aankomen in totaal (en ik ben nog wel 2x naar de sportschool geweest van de week). Er zijn zelfs 4 mensen die gevraagd hebben of ik zeker weet dat het geen tweeling is (ja, dat weet ik zeker!). Zo erg is het niet, vind ik zelf, maar goed, oordeel zelf:

Deze foto’s heb ik eventjes gemaakt met de zelfontspanner, dus niet zo charmant, maar ik vergeet steeds om het aan Ruud te vragen.

Dat was het weer, groetjes!

Blog niet altijd helemaal lekker?

De blog voelt zich niet altijd helemaal lekker, dat is wel duidelijk. Af en toe verdwijnen foto's zomaar uit zichzelf. En ik begrijp dat er diverse mensen zijn die proberen een reactie te geven, maar dat ze dan keer op keer een nieuw 'toverwoord' (word verification) moeten invoeren zonder resultaat.
Dat eerste probleem met die foto's, daar kan ik weinig aan doen, anders dan de foto's opnieuw uploaden en hopen dat dit een tijdelijk probleem is wat snel opgelost wordt (door Blogger?).
Het tweede probleem heb ik wel verholpen (op een ietwat drastische manier, dat wel), ik heb de word verification er maar eventjes vanaf gegooid. Zeker als ik toch over ga naar een wachtwoord-beveiligde blog, moet dat kunnen. En dan maar hopen dat de komende dagen er niet plots weet-ik-hoeveel spam-berichtjes op komen te staan, maar dat zal wel meevallen.
Tot blogs! :-)

P.S. vandaag weer sportschool, voor het eerst helemaal zonder tranen van Alexander! Hoera!

Koud & Co.

Het is erg koud geweest hier de afgelopen week, ’s nachts en ’s morgens heeft ‘t veel gevroren. Wat zo leuk is aan Alexander zijn leeftijd, is dat je hem nu schattige Poeh-sloffen aan kan doen, en dat hij dat ook nog leuk vindt. Nadeel van de Poeh-sloffen, heeft Alexander aan den lijve ondervonden, is dat je er niet vanuit hurkpositie mee weg kunt sprinten (zelfs al zitten er anti-slip noppen onder). Dinsdag heeft ie namelijk een enorme smakker gemaakt, vol op z’n mond. Het bloed stroomde er direct uit, dus ik heb ‘m op de aanrecht gezet en de boel een beetje geprobeerd te deppen met natte keukenrol. Hij had meteen een enorm dikke, beurse lip. Het bloeden stopte gelukkig wel redelijk snel en zijn tandjes leken allemaal nog op z’n plek te zitten. Maar zielig was ie wel: Een foto van de bewuste Poeh-sloffen (genomen op een moment dat Alexander duidelijk geen zin had in poseren):
Alexander vraagt vaak om muziek als ik op de laptop zit te computeren. Voorheen gebruikte ik mijn iPod bibliotheekje ervoor, maar sinds enige tijd luisteren we naar Nederlandse radio via internet. En heel frappant, hij herkent sinds kort de eerste klanken van Bløf-liedjes zoals 'Mens'. Je ziet ‘m met een blik van herkenning opkijken van wat ie aan het doen is, vingertje omhoog soms. En nu zegt ie dus ook “But!” als ie Bløf hoort, heel grappig. En hij vraagt ook om ‘But’. Dan zegt ie bijvoorbeeld “Kinder-ziek uit, But aan!” (ik zet wel eens een kinderCD op voor hem, of we luisteren naar Kinderradio.fm). Woensdag was weer sportschool-dag, en hij had wat verzonnen om het voor zichzelf makkelijker te maken. Bløf moest mee! “But sporten ja! But klim op. But huilen...” Dus ik heb maar gezegd dat Bløf lekker met ‘m mee zou gaan en dat Bløf ook zou gaan klimmen in het klimding en dat Bløf niet hoefde te huilen. En ‘m beloofd dat ik een Bløf CDtje op zou zetten in de auto. Ruud is er heilig van overtuigd dat ik Alexander heb gehersenspoeld, maar in alle eerlijkheid, dat heb ik dus niet gedaan! Ik had juist vrij weinig naar Bløf geluisterd de laatste tijd, eigenlijk alleen op de radio kwamen ze af en toe voorbij. Ik zal wel een keer gezegd hebben “Hoor je dat, dat is Bløf,” maar meer ook echt niet.

Alexander is sowieso een beetje ‘in to music’ de laatste dagen. Hij heeft een boekje uit de kast geplukt met kinderliedjes, die ben ik gaan zingen voor ‘m (niet iets wat ik spontaan erg veel uit mezelf doe – dus goed dat ie me af en toe op de ouderlijke zangverplichtingen wijst) en dat slaat enorm aan. Zijn eerste helemaal zelf gezongen (opgezegde) liedje ging zo: “Zajen zajen, wieje wieje wajen – vader thuis – moeder thuis – piep muis voor”. En hij telt mee met Berend Botje en zingt ook “3x in de rondte van je hopsasa” mee. En “hoedje pier” (hoedje van papier) vindt ie ook leuk.

Hij vindt het ook al langere tijd leuk om te dansen, op allerlei soorten muziek. Hij wil ook graag dat wij meedansen. En soms pakt ie een boek of iets anders, en dan gaat ie het boek laten mee dansen. “Boek dannen!” roept ie dan heel blij. Van die kleine dingen, waar je zelf ook zo blij van kan worden!

Donderdag hadden we weer sneeuw, meer dan de vorige keer. En dit keer bleef het zelfs tot in de middag liggen! Van mij mag het een week blijven liggen, dus ik bedoel het wel een beetje sarcastisch – maar toch, sneeuw is sneeuw, dus ik was tevreden! Na het ontbijt heb ik Alexander (en mezelf) dik aangekleed en terwijl het nog sneeuwde zijn we naar buiten gegaan. Dit keer vond ie het een stuk interessanter dan toen we naar Appalachian Mountain waren gereden. Misschien omdat ie ’t nu echt zelf uit de lucht zag vallen, in zijn eigen vertrouwde omgeving. Ik heb natuurlijk een boel foto’s gemaakt, ook eentje van Alexander bij de sneeuwpop die de buurkinderen gemaakt hadden. Het buurmeisje van de andere kant, Elly (voluit Eliana), was ook buiten, zij is een paar maanden ouder dan Alexander. En dat is zo grappig, kinderen van die leeftijd trekken dan toch meteen naar elkaar toe, ze gingen rondjes achter elkaar aan lopen en elkaar nadoen enzo. Toen de kindertjes een beetje koud en nat begonnen te worden (de vallende sneeuw werd ook langzaamaan gewoon regen), vroeg Elly of Alexander mee mocht met haar naar huis. Dus we zijn even bij Elly en haar ouders Holly en Todd op bezoek geweest, zo konden de kindjes nog even verder spelen samen en kon ik even bijkletsen met de buurvrouw onder het genot van een warm kopje thee. Leuk ochtendje!

En nog een extra slideshow (met special effects) omdat ik te veel foto’s had:

We hebben van de week trouwens een paar keer lekker “Nederlands” gegeten. Nederlands tussen aanhalingstekens, want de dozen kwamen nog wel uit Nederland (de laatste), maar ’t was nou niet echt meteen Hollandse pot: eerst Babi Pangang, en de volgende dag Roti. En ondanks Alexander’s protest bij het tweede maal “Bonen lekker nee!” heeft ie toch heel zijn pannekoekje op (mede dankzij Ruud's goede bonen-verstop-techniek).

Oh, we hebben trouwens ook nog een keer heerlijk zuurkool met worst gegeten, hoor!

Zondag werd ik gebeld door Frank, hij had Alexander zijn nieuwe bedje in de auto liggen, of ie die kon komen brengen. Nou, graag!! Ruud was toevallig eerder die dag bezig geweest om ’t een en ander op te ruimen in Alexander’s aanstaande kamer (is nu nog rommelkamer), maar zelfs voordat die kamer af zal zijn (zal nog wel even duren), wilde ik toch heel graag Alexander al in een groter bedje laten slapen. Ik kan bijna niet meer bij hem als ie in z’n ledikantje ligt, vanwege mijn dikker wordende buik en het is ook best zwaar om hem erin en eruit te tillen nu. Dus ik was erg blij met Frank’s aanbod.

Alleen hebben we sindsdien geen tijd gehad om het bedje in elkaar te zetten, want ’s avonds was de Super Bowl. We waren uitgenodigd bij Nancy en Jason. Ook veel van onze andere vrienden zouden er zijn, en zelfs al zien we elkaar niet vaak (iedereen is het er over eens dat we elkaar te weinig zien, maar ja, druk druk druk en dan ben je plots weer 2 maanden verder), het is altijd zo gezellig en vertrouwd met het clubje. Nancy en Jason zijn heel lief, en een zeer goede gastvrouw en –heer. We hadden Alexander het eerste deel van de avond (vanaf een uurtje of 6) meegenomen zodat iedereen ‘m weer eens kon zien. Hij heeft lekker zitten smullen van hot dogs, macaroni & cheese en chips. En ondertussen riep ie af en toe “Super Bowl!”. Het is al een echte Amerikaan, die Alexander. Erg veel van de wedstrijd heb ik niet gezien, en ook niet van de commercials (diegenen die niet van American Football houden, kijken toch, vanwege de nieuwe, vaak opvallende commercials). Maar het is ook meer een ‘social event’, gewoon samenkomen, kletsen, eten, drinken, een schuin oog op de t.v. (okay, sommigen kijken natuurlijk wel fanatiek) en wie weet win je nog wat (er kon gewed worden). Om half 8 heb ik Alexander mee naar huis genomen, de babysitter onderweg opgepikt, Alexander op bed gelegd en de babysitter op de bank achter gelaten en terug gereden naar Nancy en Jason. Ik heb alleen geen foto’s gemaakt, ik had de ongelukkige samenloop van omstandigheden dat èn de batterij van het toestel leeg was èn het schijfje vol (er staan ook iets van ruim 700 foto’s en filmpjes op, dan krijg je dat). Nancy heeft wat foto’s gemaakt, zodra ik die heb, zet ik ze erbij. Oh, trouwens, de wedstrijd was tussen de (Chicago) Bears en de (Indianapolis) Colts, en ik vroeg ’s middags aan Alexander “Wie wil je dat er wint, de Bears of de Colts?” (ik ken ze zelf geen van beiden). Zonder twijfel riep Alexander: “Colts! Colts leuk!”. En aldus geschiedde, de Colts (feitelijk de underdog) hebben gewonnen met 29-17.

En dan ga ik nu maar eens het schijfje van mijn fototoestel legen op de computer boven. De foto’s staan allemaal wel allang op de laptop, maar dat vond ik toch een beetje eng, die dingen crashen wel eens, of worden gestolen, dus voordat ik mijn fototoestel-schijfje ga wissen, wil ik ze in ieder geval ook boven op de computer hebben.

Nog geen wachtwoord op de blog, overigens, ik wil jullie even aan het idee laten wennen, en ik heb nog geen mailtje klaar staan om naar iedereen te sturen. Maar, het zou zomaar plots in één keer gebeurd kunnen zijn, dus dan weten jullie dat alvast. Nogmaals, mail me als er dus inderdaad plots een wachtwoord op zit dat je nog niet hebt doorgekregen van me.

Groetjes!

P.S. Alexander z'n lip is weer helemaal mooi genezen hoor!