Sneeuw en korte broeken - alles kan in North Carolina!

Iedereen allereerst een heel gelukkig 2007 gewenst, met veel liefde en gezondheid! Ik weet niet of het officieel nog mag, maar dat maakt mij niet uit, het jaar is nog lang tenslotte!

Ondertussen zijn mijn ouders hier geweest, en ze zijn inmiddels ook al weer thuis, afgelopen vrijdag zijn ze weer vertrokken. We hebben veel gedaan, en tegelijkertijd ook weinig, dat heb je nou eenmaal met een kind, dan gaan er soms dagen voorbij dat je nergens aan toe komt.

Maar eerst was het kerst, nog met zijn drietjes. En ook al lagen er heel veel pakjes onder de boom, we hebben nog niks uitgepakt. Het was rotweer met de kerst (we hebben maar 1 kerstdag hier, dus ik bedoel jullie eerste kerstdag), dus we zijn lekker de hele dag binnen gebleven. Ik had op verzoek van Ruud en na enige research zowel online als eenmaal in de supermarkt iets gekocht, wat voor stoofperen zou moeten doorgaan (want die hebben ze hier dus eigenlijk niet), en daar is Ruud ’s morgens al mee aan de slag gegaan. En het resultaat was verrassend goed! Dus we hadden een heerlijk kerstmaal, met onder andere een hele kip uit de oven, spercieboontjes, aardappelkroketjes, gebakken champignonnetjes en stoofpeertjes dus! Alexander gaat momenteel door een fase dat ie plots geen groente meer wil, maar afgezien van de boontjes heeft hij ook zitten smullen.

De volgende dag (tweede kerstdag) ging Ruud weer aan het werk, en ik heb de boel een beetje aan kant gebracht voor ons bezoek. Ruud was lekker vroeg thuis, dus kon hij ook nog even helpen. ’s Avonds na het eten op weg naar RDU, het vliegveld, en na niet al te lang wachten waren daar opa en oma! Het was voor Alexander eigenlijk meteen weer vertrouwd, dat was heel fijn om te zien. Eenmaal thuis bleek dat ongeveer één koffer helemaal vol zat met boodschapjes, ook dat was heel fijn!

De volgende dag (woensdag) een beetje rustig aan gedaan, Ruud was weer op zijn werk en wij hebben wat gewandeld en boodschapjes gedaan. meteen maar even een niet-Nederlands maaltje: spaghetti-squash met tomatensaus

’s Avonds was het dan eindelijk zo ver, kerstkadootjes uitpakken (waar er nog een heleboel bij waren gekomen sinds de dag ervoor). Alexander was eerder al vaak bijna begonnen aan een kadootje, vooral die met Iejoor op het inpakpapier spraken hem aan, maar toch heeft ie ze steeds weer netjes terug gezet. Maar nu mocht ie dan echt gaan scheuren, wat ie dus volop gedaan heeft, iedereen kon zijn hulp goed gebruiken. En iedereen had heel mooie kado’s, dus zoals wij dan altijd zeggen “Dank u, kerst-m/v”!
Op donderdag wilden we eigenlijk naar Tinseltown, maar dat was alleen ’s middags open, dus zijn we even gaan wandelen in Hemlock Bluffs. ’s Middags zijn we gaan winkelen, want we hadden grootse plannen voor de dag erna.

Vrijdagochtend zijn we met z’n allen vertrokken naar Appalachian Ski Mountain. Toch nog sneeuw! Het ligt iets voorbij Boone, in het westen van North Carolina, een kleine 4 uur rijden. Voor ik er erg in had, stond Ruud al op zijn ski’s en mijn vader (met nieuwe muts en handschoenen, de dag ervoor aangeschaft) had ter plekke ski’s gehuurd. Dus de twee mannen zijn de rest van de middag aan het skiën geweest. (ik heb even een mini-pijltje en de namen op de foto hieronder erbij gezet)Voor mijn moeder, mijzelf (beiden in nieuwe sneeuwstappers) en Alexander was het iets minder geslaagd, we hadden gehoopt op een leuk besneeuwd wandelpad, slee-verhuur, een kinderspeelveldje om sneeuwpoppen te maken of iets in die geest (en wat minder tassen, zelfs al hadden we de helft in de auto laten liggen). Of dan toch in ieder geval een terrasje in de sneeuw. Maar nee. Er was wel een mooi groot terras, maar dat was op de eerste verdieping, op een balkon dus, vanwaar we wel mooi uitzicht hadden op de piste, maar iets minder ‘feel’ met de sneeuw. Het was superdruk, en toen we eenmaal een mooi plekje op het balkon hadden bemachtigd en het zonnetje scheen lekker in ons gezicht, kwam uiteindelijk toch nog een beetje het wintersportgevoel. Alexander was niet onder de indruk van de sneeuw, ik heb wat in zijn handje gelegd maar hij keek er naar en stond erbij. Ik ben een klein stukje met ‘m gaan lopen, maar volgens mij dacht ie dat het zand was. Maar goed, al met al toch een leuk uitstapje..
Zaterdag even weer rustig aan gedaan. Ik heb mijn ouders wat nieuwbouwprojecten laten zien, en we waren het met elkaar eens dat het ene huis vaak nog lelijker is dan het andere. Echt jammer is dat hier. Het zijn wel kasten van huizen (soms gerust kastelen), en er hangen soms ook prijskaartjes aan van 7 ton, maar ze blijven lelijk.

Zondag was oudejaarsdag. Ruud heeft oliebollen staan bakken in de garage met de mix die mijn ouders hadden meegebracht, en ze waren echt heel erg lekker! Nadat Alexander van zijn middagslaapje wakker werd, zijn we, netjes opgedoft, naar downtown Raleigh gegaan. Eigenlijk was ie voor het mooi te laat wakker, we konden niet echt profiteren van de buttons die we eerder al gekocht hadden, “First Night Raleigh, 2007, license to thrill”, waarmee je musea in kon waar van alles werd georganiseerd voor de kinderen (en later op de avond was er van alles voor volwassenen), want om 6 uur begon de optocht. Die liep vanaf het State Capitol over de Fayetteville Street Mall. Om 7 uur zouden ze speciaal voor de kinderen aftellen naar het nieuwe jaar, en een enorme eikel (ja, dit klinkt heel raar in het Nederlands, vraag me niet precies waarom ze een eikel gebruiken - 't heeft iets te maken met Raleigh's bijnaam - de City of Oaks) zou naar beneden komen. Vergelijkbaar met de bal op Times Square. En daarna was er vuurwerk. Om 12 uur herhalen ze dit natuurlijk, voor de volwassen en grote kinderen. Ik vond het in ieder geval super dat ze dit om 7 uur ook al deden, het voelde echt als Oud & Nieuw, plus je kind ligt op tijd op bed en dan heb je nog de rest van de avond voor hapjes en spelletjes! Zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar. ik heb even een pijltje bij en cirkel om de eikel gezet (deze foto was dus van voor 7 uur)

En zoals gezegd, de rest van de avond zaten we met z’n viertjes te smullen van oliebollen en andere lekkere hapjes, al film kijkend en spelletjes doend. En om 12 uur buiten de champagne geopend. Enige nadeel van om 6 uur/7 uur ’s avonds in Raleigh zijn, in plaats van thuis, is dat we nu eigenlijk maar weinig mensen in Nederland direct een gelukkig nieuwjaar hebben kunnen wensen. Kom lekker volgend jaar met z’n allen hier heen, is dat probleem ook weer opgelost!

Maandag, nieuwjaarsdag, waren de winkels gewoon open, dus toen Alexander in bed lag voor zijn middagdutje (Ruud was thuis) ben ik met mijn ouders naar de Streets at Southpoint in Durham gegaan. Nog een leuk zwangerschapsrokje gekocht voor bij het zwangerschapstruitje dat Tessa voor/namens mij in Nederland had gekocht. ’s Avonds wilden mijn ouders ons trakteren op een etentje, dus we zijn gezellig naar Lucky 32 gegaan. Helaas verliep dat geheel niet volgens planning, want tijdens de soep begon Alexander te jammeren, en toen de soep op was, was het jammeren over gegaan in hartverscheurend brullen. Hij voelde zich duidelijk helemaal niet lekker, en het huilen hield niet op. Ik ging met ‘m lopen en zelfs even buiten in het halletje zitten, zodat we andere mensen niet zouden storen, maar Alexander was helemaal over zijn toeren. Hij zei af en toe dat zijn mondje pijn deed, dus ik dacht dat ie misschien last had van een doorkomende kies (zou voor het eerst zijn dat ie daar zo’n erge last van had, maar het kan). Ruud heeft het van me over genomen in het halletje, en het enige wat hij nog uit Alexander kreeg tussen het huilen door was “slapen”. Dus even overlegd met mijn ouders, en toen hebben we de rest van onze maaltijden (die al besteld waren) laten inpakken en mee naar huis genomen. Eenmaal thuis ging Alexander spugen, dat had ik al aan zien komen, dat kwam omdat ie echt heel erg overstuur was. Hij wilde geen melk, water, niks, alleen maar slapen. Dus het zielige manneke in bed gelegd, en steeds even bij ‘m kijken. Daarna onze maaltijden genuttigd, onder iets andere omstandigheden, maar nog steeds erg smakelijk. De rest van de nacht is Alexander natuurlijk diverse malen wakker geworden, maar hij werd rustig als ik hem een boekje voorlas terwijl ie in z’n bedje lag.

Dinsdag was ie nog koortsig, dus hebben we eigenlijk weinig gedaan anders dan binnen spelen met ‘m.

Woensdag ben ik ein-de-lijk weer eens naar de sportschool gegaan. Of eigenlijk moet ik zeggen ‘naar de kerk’, want het sporten vindt tegenwoordig plaats in een kerk. Reden dat ik echt al heel lang niet was geweest, is omdat ik voorheen lid was van Beyond Fitness. Ik volgde daar al een paar jaar Jazzercise lessen van Tara, toen Tara afgelopen mei voor zichzelf is begonnen. Plots bood Beyond Fitness dus geen Jazzercise meer aan, terwijl ik daar nog wel een abonnement had lopen. Ik zat dus nog in dubio over wat ik zou doen, toen we voor 3 maanden naar Nederland vertrokken. Eenmaal terug hier, was ik er nog niet uit. Het liefst bleef ik Jazzercise doen, maar het was nog onduidelijk of er kinderopvang zou zijn bij Tara, en zo bleef ik het besluit uitstellen, en verliep mijn Beyond Fitness abonnement. Dat laatste overigens met een goede reden, want in mei gingen er al geruchten dat het niet lekker zat bij Beyond Fitness, en ondertussen ‘zijn ze niet meer’. Het zou dus toch Jazzercise (klik even op de link voor een commercial - wel even geduld) bij Tara worden, maar het liefst ging ik een keertje zonder Alexander om te kijken hoe de kinderopvang was etc etc en of ik ’t eigenlijk nog wel kon. En dat moment kwam dus afgelopen woensdag, omdat mijn ouders op Alexander konden passen. En Tara geeft haar lessen dus tegenwoordig in een kerk. Wel gewoon in een aerobics-zaaltje hoor, het is een modern gebouw, dus niet dat ik tussen de gebedsbankjes in de middenbeuk met galmende akoustiek op mooie orgelmuziek bovenop 300 jaar oude mozaieken of graftegels sta te springen hoor!
En vandaag ben ik weer gegaan, met Alexander dit keer. Alexander vond het één groot drama, het schijnt dat ie ‘n hele tijd verstijfd aan een tafeltje zat met kleurtjes in zijn knuistje geklemd en een kleurboek voor zich waarvan niemand de bladzijde mocht omslaan. Heel zielig om te horen, maar hopelijk gaat het steeds wat beter als ie vaker gaat. Ik had ‘m voorbereid, en dat was op zich wel blijven hangen, want achteraf herhaalde ie constant heel opgewekt “Mamma sporten, A-a andere spelen” (A-a = nog steeds Alexander (al heeft ie eventjes “Ane-anne” gezegd), andere = andere kindjes).

Maar goed, even terug naar het bezoek van mijn ouders, donderdag zijn we nog even gaan winkelen bij Crossroads, mijn ouders wilden graag nog wat koffie drinken bij Borders, en we wilden nog wat kadootjes kopen voor mijn zusjes. Donderdagavond zijn Ruud en mijn vader naar een wedstrijd gegaan van de Carolina Hurricanes, ijshockey dus, of gewoon ‘hockey’ zoals de Amerikanen zeggen. Jammer genoeg hebben de Hurricanes verloren, maar het gaf volgens mijn vader toch heel goed weer hoe zo’n wedstrijd gespeeld wordt, wat voor sfeertje er hangt etc.
En toen was vrijdag al weer de dag van vertrek. Het is weer heel snel gegaan, het was ook maar 1½ week, maar ik weet nu na 3 maanden Nederland deze zomer dat tijd eigenlijk niks zegt, het gaat altijd snel!! Mijn ouders vlogen via Detroit, ze hadden wat zorgen vooraf want er was maar 40 minuten overstaptijd, maar alles is heel erg goed gegaan, en zaterdagochtend kreeg ik al weer een telefoontje van mijn moeder dat alles al uitgepakt was en dat ze zo een kopje thee ging drinken. Alexander gaat er goed mee om, dat opa en oma er plots niet meer zijn. Ik had vrijdag voor zijn middagslaapje gezegd, dat opa en oma weg zouden gaan terwijl hij sliep, dus ook dat herhaalde ie steeds “opaoma viegtui, opaoma Nejelan, opaoma weg”. Soms vraagt ie er nog om, als ik ‘m in bed leg, of opa en oma hem uit bed komen halen, maar als ik dan zeg dat opa en oma niet meer hier zijn, vindt ie het verder ook wel goed. Gelukkig maar, want hoe gek ie ook weer bleek te zijn op opa en oma, ik zou het heel sneu vinden als ie er verdriet van had. Hij heeft een poosje terug een fotoboekje gekregen van mijn ouders, en de eerste foto daarin is van opa met Alexander op het bankje voor hun huis in Rotterdam, en nu zegt Alexander steeds “Opa, tuit”. Ja, dat is opa die thuis is.

Praten gaat trouwens steeds beter met Alexander. Ik wil niet zeggen dat ie helemaal bij is, maar hij boekt zeker vooruitgang. Hij zegt bijvoorbeeld “fotoboek pakken” zonder enig spraakgebrek, en hij kan keurig “Karel op de w.c.” (een boekje dat hij gekregen heeft van Birgit) uitspreken. En zo zegt ie nog veel meer, bijvoorbeeld “herte buwen weg”, “lamme overbuwen weg” (het kersthertje bij de buren in de tuin en de kerstlampjes bij de overburen zijn weg), “mamma koude handen”, “deur dicht”, “deur open”, “mamma haren nat”, “pappa boek lezen”, “bank zitten”, “op schoot”, “nieuwe melk”, en een leuke: “zomer baby uit”. Ik zou zeggen dat ie al gauw een vocabulaire heeft van 1000 woorden, want hij weet alles, alleen qua zinsopbouw doet ie er niet zo veel mee. Maar wijs iets aan, vraag wat iets is, en hij weet het. Hij kent ook de seizoenen ondertussen, meestal in de goede volgorde nog ook. En dus zoals al eerder geschreven, hij kent het alfabet, telt al een aardig endje (hij vertelt me constant hoe hard ik mag rijden als we in de auto zitten), weet alle Amerikaanse presidenten, hij kent heel veel landen op de wereldkaart, hij kent ondertussen ook diverse Amerikaanse staten, en hij is begonnen met lezen. Niet slecht voor 2½ jaar oud, toch?

Nog even terug naar het ‘weekverslag’ ;-) Afgelopen zaterdag was hier een prachtige dag, over de 20 graden. Een mooi moment om alle kerstverlichting weg te halen. Ik vind dat al die lampjes zeker wel tot na Oud & Nieuw moeten blijven hangen, het geeft zo veel sfeer. Maar als het dan het weekend na Oud & Nieuw is, en het is zulk stralend weer dat je er lentekriebels van krijgt, tja, dan bestaat er plots geen twijfel meer, weg met alle kerstspullen! Ruud moest weer de ladder van Steve & Isabel lenen om bij het puntdak te komen, en omdat ik ‘m niet kon helpen (dat ding weegt lood) en Steve er niet was, heeft Ruud zelf een slimme oplossing bedacht: een ladder op wieltjes!

Alexander met zijn afstandbestuurbare Brum!

welk kleurtje stoepkrijt zullen we eens kiezen?

Overigens druppelen de kerstkaarten nog steeds binnen hier (sommige zonder priority-zegeltje, maar ook gewoon enkele netjes mèt), dus de post trekt zich er niks van aan dat we geen kerstlampjes en –boom meer hebben.... ;-)

Nou, ik geloof dat dit het weer even is voor deze eerste ‘post’ van het nieuwe jaar. Hopelijk zit ik weer snel in mijn wekelijkse ritme. Veel groetjes weer!