Turkey Thursday, Black Friday... en dan nog een heel weekend!

Dinsdagavond is de chefkok in Ruud weer eens opgestaan. Heel de avond heeft hij worst staan snijden en in pannen staan roeren. Het resultaat: 3 enorme pannen vol erwtensoep. Woensdag heeft hij deze meegenomen naar de zaak om te tracteren. Het weer was er zeker geschikt voor (koud! wind! regen!), en woensdag was de laatste dag voor een lang weekend. Iedereen bij Madern heeft de hele dag door (er wordt in shifts gewerkt) lekker kunnen smullen van Ruud’s soepje. Gelukkig mocht ik dinsdagavond al voorproeven want de pannen gingen schoon op!

Donderdag was het Thanksgiving (vandaar ook het lange weekend). Thanksgiving is een echt familiefeest, de oorsprong ervan ligt bij de pelgrims en hoe dankbaar ze de indianen waren die ze geholpen hebben om genoeg te oogsten om de winter door te komen en een paar jaar erna hoe dankbaar ze waren voor regen na een zeer hete zomer (dit alles speelt begin 17de eeuw). En tegenwoordig eet iedereen eigenlijk altijd hetzelfde op Thanksgiving, namelijk kalkoen (vandaar dat Thanksgiving ook wel Turkey Day wordt genoemd), met stuffing (kruimelachtige vulling) en gravy (dikke jus), daarbij cranberries, sweet potatoes, sperciebonen. Iedereen, behalve wij dus. Alleen de sperciebonen en gravy stonden op ons menu, want op zich had ik best een lekker maaltje voorbereid, alleen dus niet geheel volgens Thanksgiving-traditie. Omdat het niet onze traditie is, ben ik een beetje eigenwijs. Wij hebben dus lekker roast beef met gravy, spercieboontjes, gebakken champignonnetjes en aardappelkroketjes op.

Vrijdag is de meest beruchte winkeldag van het jaar, bijgenaamd “Black Friday”. De dag ervoor hadden we iets van 50 foldertjes in de bus (ehh... niet in de bus, maar in de krant gewikkeld, en die gooien ze altijd op de oprit, maar goed) met alle speciale aanbiedingen van die dag. Behalve de prijs is vooral de tijd waarop de aanbiedingen geldig zijn erg speciaal. Veel aanbiedingen stoppen al om 11 of 12 uur ’s morgens, want... de meeste winkels gaan al om 5 of 6 uur ’s morgens open! We hebben dit nu een aantal jaren meegemaakt en ondertussen weten we een beetje wat de beste taktiek is voor de beste koopjes. Omdat we nou eenmaal Alexander hebben, kon alleen Ruud dit jaar maar gaan winkelen, en het beste is het dan om je op één winkel te richten, en om er vroeg te zijn. En als ik zeg vroeg, bedoel ik ook echt vroeg!! Drie uur ging de wekker in huize Bot. He, wat vervelend nou dat ik niet mee kan.... Ruud wist precies wat hij allemaal hebben wilde, waarvan een projector het voornaamste object was. Dit is een ding waarmee je filmpjes op je muur kan projecteren en dus een thuisbioscoop kan creëeren. We hebben er een paar keer eentje kunnen lenen en het is echt heel leuk. Toen Ruud om iets voor vieren voor de deur bij de Circuit City dacht te gaan staan, bleken er al ruim 100 man te staan, dus letterlijk voor de deur ging niet lukken. Iedereen staat altijd keurig netjes in de rij hier, er is absoluut geen sprake van duwen en trekken en voorpiepen (ik las laatst iets over een Victor & Rolf collectie bij H&M en het schaamrood liep me plaatsvervangend naar de kaken – ben ik ook een Nederlandse vrouw???).
Ruud is even een praatje gaan maken met de mannen die vooraan stonden. Die bleken er de vorige avond om kwart over 8 te zijn gaan staan. Slaapzakken, t.v.-tje en playstation mee. Je moet er wat voor over hebben, voor de beste koopjes. Ruud vroeg aan 1 van die mannen “Joh, als jij nou voor mij een projector regelt, krijg je van mij $50”. Het principe was dat er op een bepaald moment vouchers/bonnen werden uitgedeeld voor de artikelen die je wilde hebben. Stel er zijn 4 t.v.’s van $200 beschikbaar, dan deelt een verkoopmedewerker nog voordat de winkel opengaat 4 vouchers uit aan diegene die interesse hebben in die specifieke t.v., vooraan beginnend. Toen Ruud na het uitdelen van de vouchers weer naar voren liep, zei de man die een voucher voor hem in ontvangst zou nemen (Nederlanders, val niet van je stoel!!!) “Nee, sorry, ik kon het moreel gezien toch niet maken ten opzichte van al die andere mensen die staan te wachten”. Ruud baalde dus enorm, ook eigenlijk dat ie zo laat was gekomen (let wel, we hebben het hier nog steeds over een uur of half 5 ’s nachts!) en zat te overwegen of ie niet gewoon naar huis zou gaan. Maar wonder boven wonder, er zijn toch nog wat mensen die ‘ja’ tegen een voucher zeggen die ze eigenlijk niet hoeven (misschien iemand die het gesprek van Ruud met de voorste mannen had gehoord), want op een gegeven moment kwam er iemand langs lopen met de door Ruud zeer gewenste voucher, die Ruud dus kon kopen voor $50. Dure voucher zal je denken, daar gaat je koopje, maar de projector die Ruud op het oog had was echt schrikbarend afgeprijsd (van $1000, nu voor $450), dus de $50 extra zeker nog wel waard. Dat is eigenlijk een beetje het principe van Black Friday, heel veel verschillende koopjes, alles echt belachelijk goedkoop (soms zelfs gratis, ik meen het serieus), maar altijd maar een beperkte hoeveelheid beschikbaar. Het is een heel aparte sfeer altijd, heel gemoedelijk. En eenmaal in de winkel is iedereen altijd ook heel behulpzaam naar anderen toe, als iemand jou ziet lopen met een artikel dat ze zelf nog zoeken, vragen ze dan ook waar je het gevonden hebt. Mensen helpen elkaar echt temidden van de chaos. Ruud stond in de rij met (o.a.) 2 x 50 gratis zelf te branden DVD’s toen iemand hem vroeg waar ie die had gevonden. Ruud, die al helemaal blij was met zijn projector, vertelde de man dat de DVD-tjes op waren, maar heeft hem toen 1 van zijn eigen dozen met DVD-tjes gegeven (wat moet ik eigenlijk met 100 zelf te branden DVD’s, dacht Ruud, ookal zijn ze gratis). Het enige wat Ruud nog graag had willen kopen (om vervolgens via de post met een check bijna het gehele aankoopbedrag terug te krijgen) was een webcam, voor op de laptop beneden. En zowaar (karma, als je wilt), even later kwam er een mevrouw langs “Wil er nog iemand een webcam?”. Nou, ja, Ruud dus!! En omdat hij vroeg genoeg bij de kassa kwam en genoeg had besteed, kreeg hij ook nog gratis een digitale fotocamera van Polaroid!
Hij heeft nog even overwogen om nog langs andere (computer)winkels te gaan, hij had wat gratis software gezien bij CompUSA, maar dat is best een eind rijden voor iets wat waarschijnlijk toch op is tegen de tijd dat ie er aan zou komen, en bovendien hebben we al best vaak van zulk soort dingen kunnen profiteren (als je “gratis software” zegt, stort de kast in Ruud zijn kantoor ineen!). Dus Ruud kwam iets over zessen weer helemaal in zijn nopjes thuis en heeft toen toch nog via internet diverse afgeprijsde artikelen bij andere winkels gekocht. En daarna snel onze thuisbioscoop installeren en uit proberen. ’s Middags zijn we nog even naar de Wal-Mart gereden, ik had een poosje geleden bamboe-rolgordijntjes gezien voor de badkamer, maar ik wist toen niet welke maat. Dus even de ramen opgemeten, en de rolgordijntjes gehaald. Hey, laten die nou plots de helft goedkoper zijn. Wat een leuk koopjes-dagje zo!

Donderdagavond heeft Alexander voor het eerst zijn schoentje gezet. We hebben een tekening voor Sinterklaas erin gedaan, en wat liedjes gezongen (wederom alleen Ruud en ik, Alexander’s versie van welk liedje dan ook is nog altijd ‘hi-hi-hi-hiiii’, wel melodieus maar niet herkenbaar als Sinterklaasliedje). ’s Morgens zaten er 2 kadootjes in, die Sint eigenlijk al mee had gestuurd in de doos van Marco en Sandra. Toch is Piet nog even door de schoorsteen geklommen om de kadootjes in Alexander’s schoen te doen en de tekening mee te nemen. Er zaten ook nog wat kruidnootjes in, die Alexander de volgende morgen direct verorberd heeft. De kado’s vond ie ook prachtig. En dan misschien vooral nog het principe, je zet je schoen neer en er komt een kado in. Want vrijdagavond (ondanks dat we hem verteld hadden dat we de volgende dag (zaterdag) pas weer zijn schoen zouden zetten) heeft ie toch gewoon mooi nog snel even voor het slapen gaan een sandaaltje uit de kast gepakt en voor de open haard gezet. Daar trapt de Sint natuurlijk niet in (al was het een sneu idee om het ventje meteen al weer zo teleur te stellen...).

Aangezien Sinterklaas niet op bezoek gaat bij de Amerikaanse kindjes, is hier elders de kerstsfeer in alle hevigheid losgebarsten. Thanksgiving is traditioneel het moment waarna je de kerstversieringen mag gaan ophangen, neerzetten etc. en dat is dit weekend dus ook overal om ons heen gebeurd. Zelf zit ik nog een beetje in dubio, zou Sinterklaas nog wel langs willen komen als we nu al onze kerstlampjes op gaan hangen....?
Maar goed, ondertussen zit dit (lange) weekend er weer op, zonder dat we de kerstspullen van zolder hebben gehaald, dus ik kan er nog even over nadenken.

Wel hebben we dit weekend andere kleine en grotere klusjes in huis gedaan. Gordijnen opgehangen in de badkamer, RVS mandjes voor shampoo enzo gekocht en geïnstalleerd in de douche, Ruud heeft de werkbank in de garage opgeruimd, daar inspiratie van gekregen om de hoofdsteunen aan ons bed te monteren (moest even een frame voor gemaakt worden) terwijl ik bezig ben geweest met gordijnen voor de gastenslaapkamer. Lekker, zo’n lang weekend!

Nieuw paradepaardje

Ik hoop niet dat jullie je al te veel zorgen hebben gemaakt om ons vorige week. North Carolina was weer eens hevig getroffen door de krachten van Moeder Natuur, met helaas enkele doden tot gevolg. De storm woedde vooral aan de kust en in de bergen, dus wijzelf hadden er gelukkig niet zo veel last van. Het heeft wel enorm hard geregend en het waaide ook flink. Maar verder was het eigenlijk een beetje langs me heen gegaan totdat ik ’s avonds op het nieuws hoorde hoe het er elders in de staat aan toe was gegaan. Wat dat betreft, is het hier altijd gewoon een kwestie van afwachten voordat er weer eens iets ‘nieuwswaardigs’ gebeurt, vooral het weer kan flinke trucs uithalen van tijd tot tijd.

Donderdagavond was ik uitgenodigd door de buurvrouw voor een “Southern Living Party”. Aangezien wij een van de laatsten waren die hier in het nieuwe buurtje zijn komen wonen, en we ook nog eens buitenlanders zijn die hier nog maar 3 jaar (ondertussen 2,5) blijven, heb ik altijd wel het idee dat een beetje sociale contacten onderhouden en integreren hier en daar geen kwaad kan, en dus ben ik naar de party gegaan. Maar eigenlijk houd ik helemaal niet van die parties. Ik weet niet hoe ’t met jullie zit, maar ik voel me altijd verplicht om iets te kopen. En de spullen van Southern Living zijn allemaal wel heel mooi, maar vooral voor in het huis van de buurvrouw. Niet echt onze smaak dus, alhoewel ik een heel mooie schaal zag staan in het boekje. Kostte slechts $99, dus nog maar even verder speuren. Uiteindelijk ben ik $23 armer, de belofte van een leuk schaaltje (moet opgestuurd worden) en weer wat sociale contacten rijker huiswaarts gekeerd.

Het is maar goed dat ik het financieel gezien bescheiden heb weten te houden op de party (er was gewoon niks goedkopers, erg he??), want Ruud had zijn zinnen gezet op een nieuwe grasmaaier. We hebben natuurlijk een prachtig gazonnetje, maar elk nadeel heb z’n voordeel of omgekeerd, want dit betekent wel dat dat mooie gezonde gras maar blijft groeien, zelfs nu nog. En daar komt bij dat we 2x zo veel gras hebben als in het oude huis, dus Ruud heeft al heel wat keertjes zuchtend en steunend (en vloekend?? ...nee, zo is ie dan ook weer niet) achter de grasmaaier lopen zweten. Dus dit weekend moest er een nieuwe grasmaaier komen, eentje die een beetje meehelpt. Dacht ik misschien dat met de aankoop daarvan de kous af was... Maar nee, Ruud blijkt foto’s te hebben gemaakt van de grasmaaier in al zijn glorie, want dit is eigenlijk toch wel zijn nieuwe paradepaardje en dus blogmateriaal. Ik had ’t in de winkel al moeten zien aankomen, toen hij stug weigerde om ook maar naar een oranje grasmaaier te kijken. “Ik ga toch niet met een oranje grasmaaier lopen??” “Nee,” grapte ik mee, “wat zullen de buren wel niet denken??” Haha, ik zit Ruud nu een beetje te plagen, hij kan het hebben hoor. Hij is gewoon erg trots op zijn nieuwe vierwieler (gelukkig in een iets andere prijscategorie dan zijn vorige vierwielige aankoop waar ie overigens ook nog steeds bijzonder trots op is), en we zijn allebei blij dat de nieuwe grasmaaier (met zak, dus er hoeft vooraf (blaadjes) en achteraf (grassnippers) niet meer geharkt te worden) goed bevalt. En eigenlijk is het maar goed ook dat Ruud foto’s heeft gemaakt van de grasmaaier, anders had ik dit keer zowaar geen foto’s voor op het fotolog.... En hier zijn ze dan:
Wel heb ik nog een filmpje. De filmpjes van Alexander lukken tegenwoordig niet zo goed meer. Hij weet namelijk precies wat er gaande is, zodra hij doorheeft dat ik ‘m film loopt hij om de filmcamera heen om te proberen zichzelf te zien aan mijn kant van de camera, op het schermpje. Ehm, Alexander, je kan alleen jezelf zien als je mamma eerst de kans geeft om je te filmen....(bij voorkeur terwijl je doorgaat met dat leuke of slimme te doen wat je zojuist nog aan het doen was). Nou, maak dat Alexander maar wijs. Hij wil zichzelf zien en wel nu! Meestal gaat dat dus zo:

(ter info, hij noemt zichzelf ‘A-a’, we hadden het kind ook niet zo’n moeilijke naam moeten geven...)

Maar goed, ik heb toch nog een ander filmpje weten te maken. Alexander leest het alfabet voor, ookal heeft ie (natuurlijk) in eerste instantie meer interesse in de rest van het boekje....:

Ik ben trouwens Sinterklaas aan het introduceren bij Alexander. Ik heb het Sinterklaasjournaal gevonden op internet, maar momenteel ben ikzelf nog degene die het het leukst vindt. Maar goed, we hebben ook nog een Sinterklaas-boek (waarvoor hij eigenlijk nog te jong is - met puzzeltjes en dingen om uit te knippen enzo) en dat vindt ie wel interessant, en vooral als we (=Ruud en ik) de liedjes gaan zingen die er in staan. Van de week misschien maar eens een schoentje zetten en wie weet blijft het dit jaar wel een beetje hangen, het hele Sint-gebeuren.

Dit was de Keek op de Week van deze week, tot de volgende Keek!

Pappie jarig!

Van harte gefeliciteerd!!!

Liefs van ons drietjes

Wie zoet is, krijgt lekkers....

Nou, dan zijn we dit jaar vast heel zoet geweest, want vorige week kwam de postbode ons wederom verblijden met een enorme doos uit Nederland, dit keer van Marco, Sandra en Lucas. Dit was ook echt een pretpakket, vol lekkers en ook diverse Sinterklaas-kadootjes voor Alexander, die de Sint natuurlijk alvast had meegestuurd voor in Alexander’s schoen (de Sint kan tenslotte niet overal tegelijk zijn). De kado’s zijn dus nog dicht (vind ik nog steeds knap van mezelf) maar ik kan wel vertellen wat er verder nog in de doos zat aan lekkernij. Allereerst.... Herfstthee!! Sandra is net zo gek op herfstthee als wij, en ze koopt altijd alle hersftthee die ze kan vinden omdat het altijd maar zo kort verkrijgbaar is, dat zou ik dus ook doen als ik in Nederland woonde, want je moet er een jaar mee vooruit. Dus we vinden het bewonderenswaardig dat ze ons 2 pakjes herfstthee heeft gestuurd! Lekker! Voor bij de thee hadden we verder erg veel lekkers, zoals stroopwafels, een stukje Peijenburg koek, en alvast voor volgende maand (maar ik weet niet of we dat gaan halen) gevulde speculaas, pepernoten, strooigoed en taaitaai. En tenslotte nog hagelslag en een lekker grote doos met ... drop! De taaitaai lag bovenop, met daarop de tekst ‘wie zoet is, krijgt lekkers’, dat was het eerste wat ik zag toen ik de doos opende, dat was zo leuk! Zo’n doos vol met lekkers uit Nederland is wel een test hoor, want aan de ene kant weet je niet hoe snel je overal aan moet beginnen, maar tegelijkertijd weet je ‘op=op’, dus we smullen overal heel bewust van. Van de week hebben Ruud en ik ons ’s avonds als twee tevreden katten opgerold in bed, we hebben namelijk een nieuwe t.v. in de slaapkamer voor bij de nieuwe kast, met naast ons een grote pot herfstthee en een lekker stukje gevulde speculaas. Genieten!

Hierbij dan ook meteen even een fotootje van de t.v. en de kleinere kast, die hadden we nog niet eerder op de blog gezet, in afwachting dus van de nieuwe t.v.

Donderdag kwamen de Nederlandse dames koffie drinken bij mij, dus ik heb meteen een schaaltje pepernoten kunnen neerzetten.

Verder was het een rustig weekje eigenlijk. De herfst doet echt zijn werk, in no time zijn bijna alle bladeren van de bomen gevallen. Het uitzicht vanuit onze woonkamer op het bos is daardoor niet zozeer mooier geworden, maar zeker wel interessanter, want nu zie je tenminste weer dat het heuvelachtig is, je kan verder weg kijken, terwijl we in de zomer tegen een muur van groen aan keken.
Even ter illustratie van hoe snel het gaat met de blaadjes...
Vorige week, 10 november




















Vandaag, 13 november





















Zaterdag was het plots weer eventjes heel erg warm, dus daar hebben we van geprofiteerd, we zijn ’s morgens naar Hemlock Bluffs Nature Preserve gegaan, een bos hier vlak bij. We hebben voor het eerst de langere route gelopen, 1.2 miles, oftewel 1,8 kilometer, en Alexander heeft ook het grootste stuk zelf gelopen, over vaak oneffen terrein, met veel boomwortels e.d.. We waren dan ook heel trots op hem!

Was Alexander een poosje geleden nog bezig met topografie, momenteel is hij erg geïnteresseerd in de Amerikaanse presidenten. Dit komt dus allemaal door de placemats die wij hebben, met dus o.a. een wereldkaart en dus ook een overzicht van alle Amerikaanse presidenten. En alhoewel we de placemats niet voor Alexander gekocht hebben (we hebben ze al even) en we ze eigenlijk gewoon als placemat bedoelen als we ze onder Alexander’s bordje leggen, is hij dusdanig leergierig dat er weinig anders op zit voor ons dan hem te vertellen wat wat en wie wie is. Qua presidenten weet hij nu Van Buren, Lincoln, Taft, Nixon, Clinton en Bush. Alleen Clinton probeert ie niet uit te spreken, de rest wel. Nou zijn er 43 presidenten geweest, dus hij heeft nog wel eventjes te gaan, maar ik vind het toch wel grappig.

Hij heeft toen we uit Nederland weg gingen een dieren-boekje gekregen van Tessa en Hugo, met magneetjes. Op elke bladzijde hoort een magneetje met een woord en een magneetje met een plaatje. Bijvoorbeeld op de bladzijde met kippen staat “Kippen leggen veel ....” en dan in schaduwprint ‘eieren’ en dan is het dus aan Alexander om het magneetje met het woord ‘eieren’ op de goede bladzijde te plakken. We hebben het hem een paar keer uitgelegd, en nu weet ie alle woorden op de goede plek te leggen, en dan hebben we het over woorden zoals ‘springen’, ‘tanden’, ‘nek’, ‘veren’, ‘grommen’. Vond ik ook wel het vermelden waard. Als hij zich nou eens met net zo veel energie op het praten zou storten, zou dat helemaal fijn zijn.....

Dat was het weer eventjes voor deze week, hopelijk horen we weer wat van jullie d.m.v. de comments of anderszins natuurlijk. Groetjes!

Halloween en International Festival

Dinsdag 31 oktober was het Halloween. Het was erg leuk, we hadden het huis toch nog wat verder gedecoreerd van buiten, o.a. met een groot spinnenweb en een bewegend spook. Dat spook hing vanaf de trapleuning aan een touw richting de boom midden op het grasveld en bewoog dus heen en weer tussen boom en trap. Ook kwam er geluid uit. Het grappige was dat het spook reageerde op hard geluid, dus ook als we er zelf niet waren (omdat we met Alexander gingen lopen) ging het spook van tijd tot tijd plots bewegen als er kindertjes kwamen kijken of er bij ons nog iets te halen viel qua snoepgoed. Verder hadden we ook een rookmachine en binnen achter het raam stond een CD speler met een CDtje erin met enge spookmuziek en andere enge geluiden. De rookmachine en enge CD zijn elk jaar weer een hit (vinden wij dan!!). We krijgen in ieder geval altijd wel complimentjes voor ons ‘leuke, enge huis’.

De eerste kindjes aan de deur bij ons waren Prem en Raj, een tweeling van ietsjes jonger dan Alexander, zij wonen tegenover ons samen met pappa Ramesh en mamma Sujatha, en ook zij zijn Indisch – niet te verwarren dus met de Indische familie met tweeling van het vorige stukje!Alexander was verkleed als een M. “Een M?” zal je denken.... Ja, hij is nou eenmaal enkelvoud, maar ik was min of meer hetzelfde verkleed, en samen waren we M&M’s. Nu moet er een kwartje vallen ;-) Ik was eigenlijk niet van plan verkleed te gaan, maar enige tijd geleden vertelde ik een vriendin dat ik een M&M-pakje had gekocht voor Alexander en toen kwam ze even later dolenthousiast aanrennen: “Kijk eens wat ik voor je heb, die had ik nog op zolder liggen, dan kunnen jullie samen!!” Afijn, voor mij dus ook een M&M-pak. En ik ben ook de rotste niet, dus ik heb het pak maar aangedaan.

Alexander had in eerste instantie niet zo goed door wat de bedoeling was anders dan aanbellen, als iemand een schaal met snoepjes voor hem hield pakte hij zelf niks, maar durfde ook eigenlijk geen snoepjes aan te nemen. “Oh, he, wat? Moet ik dat dan in die pompoen doen? Die pompoen is mijn snoepmandje?” Het duurde even, maar op een gegeven moment had ie ’t door en pakte ie naar hartelust net zo lang snoepjes uit iedere schaal totdat ik riep “Zo is ’t wel genoeg!”. Zijn snoepmandje ging echt best snel vol, mede ook omdat sommige andere mensen zelf handen vol snoepjes in zijn mandje deden. En op een gegeven moment begon het principe helemaal tot Alexander door te dringen, dacht ie dan dus... “Oh, wacht, we zijn snoepjes aan het uitdelen, aan elkaar!” en toen begon ie vervolgens bij iedereen alle snoepjes uit zijn eigen mandje terug te geven, de schat!

Het was heel druk op straat, het is zo gezellig altijd. We zijn dus ook door al onze snoep heen, toen we zelf gingen lopen met Alexander heb ik de bak met (75!) snoepzakjes buiten gezet met een briefje erbij dat ieder kindje een zakje mocht pakken, en een kleine voetnoot “Some one is watching you....” omdat we overal spoken hadden hangen. Nou, we waren nog niet weg of er kwam al een jongetje van een jaar of 8 “Oh, wat, houdt iemand me in de gaten? Ik ben niet bang hoor! Ik ben niet bang voor dat spook!”, hij zei het zo vaak dat hij volgens mij nog zichzelf aan het overtuigen was. Hij had niet door dat wij de bewoners van het huis waren, want 2 huizen verder kwamen we ‘m weer tegen en toen had ie ’t er nog over, semi-stoer “Dat huis daar... dat huis, daar houdt iemand me in de gaten. Daar moet ik nog even een kijkje gaan nemen”. Ik denk niet dat ie terug is gegaan! Alexander is niet bang voor het spook
We zijn nog even langs de oude buurtjes gelopen, even kennis gemaakt met de mensen die in ons oude huis wonen, en even polshoogte genomen bij Tom en Erika (jullie kunnen je misschien hun dochtertje Erin nog herinneren – zie bijv. onze website voor oude foto’s met haar). Erika was namelijk in verwachting en zou ergens eind november haar tweede kindje moeten krijgen. Dit kindje bleek erg ongeduldig te zijn, want toen we Erika zagen was ze al weer helemaal dun, ze was 9 weken te vroeg bevallen van een zoon, Luke! Na 5 weken ziekenhuis is hij nu thuis, en alles gaat naar omstandigheden gelukkig goed.

Vrijdagavond ben ik met een paar buurtjes iets apart gaan doen. We gingen namelijk naar iets genaamd ‘Dinner Savvy’ en dat is dus eigenlijk gewoon een soort keuken, zonder de kookplaat. Wat je daar doet, is gerechten voorbereiden, die neem je mee naar huis en die gooi je in de vriezer. Dan, een ander keertje, haal je een gerecht uit de vriezer, je doet er nog hier en daar wat aan, en je hebt een maaltijd. Je hoeft dus niet zelf boodschappen te doen, niet zelf alles te snijden, je hoeft eigenlijk bijna niet na te denken. Van te voren had ik opgegeven welke gerechten ik wilde maken. Eenmaal in de ‘keuken’ had ieder gerecht zijn eigen plek, je opent een grote klep en daaronder lag alles klaar wat je nodig had, inclusief de juiste maatschepjes etc. Er boven hing het recept op, dus je volgde gewoon de stappen, als je klaar was gooide je het (met je naam erop en een sticker met daarop de rest van de voorbereidingen beschreven voor thuis) in een grote koelkast en ging je het volgende gerecht klaarmaken. Vanavond gaan we het eerste gerecht proberen, een quiche met champignons en gehakt.
'Chicken tortilla soup' in de maak

Zondag was het International Festival. Althans, het was zaterdag ook al, maar wij zijn zondag gaan helpen. Bij het International Festival zijn allerlei ‘buitenlandse’ clubs aanwezig die hun cultuur aanprijzen, merendeels door middel van hapjes en drankjes die je kan kopen, her en der een informatie-stand en op een groot podium worden diverse dansen en muzieksoorten uitgevoerd/ten gehore gebracht. De Nederlandse club is ook altijd aanwezig met een winkeltje, waarin we dan lekkerbekjes, D.E.koffie, Droste flikken, oliebollen, blokjes kaas, erwtensoep, stroopwafels en beschuit met hagelslag verkopen. Ik schrijf trouwens dat ‘we’ gingen helpen, maar dat is eigenlijk de waarheid geweld aan doen. Ruud heeft geholpen, ik heb achter in de keuken vooral erwtensoep aan Alexander zitten geven, en lekkerbek, en stroopwafel en alles waar ie verder trek in had. Voorheen dacht ik dat Alexander net als zijn vader geen kaas lust, maar gisteren heeft ie mij ongelijk bewezen, hij bleef stukjes kaas pakken. Helaas waren de oliebollen al op toen we kwamen, anders had ie die ook vast wel gelust (en anders Ruud wel!). We zijn nog een paar keer gaan kijken naar de dans en muziek, Alexander vond het allemaal wel interessant.

Geweldig pakket!

Vandaag kwam de postbode ons verblijden met een enorme doos vol leuks uit Nederland, met het handschrift van mijn moeder erop. Wat spannend om open te maken, ik had geen idee wat er in kon zitten. Mijn ouders en zusjes hadden van alles verzameld en naar ons opgestuurd. Het was heel gevarieerd wat er in zat, namelijk een t-shirt, een Winnie de Poeh-badspons, Winnie de Poeh-chocolademuntjes, strooigoed (hoor, wie klopt daar kinderen?? Laat ‘m maar komen, die goedheiligman!), kaneelkussentjes, een heel monopoly-spel van chocola, 5 zakken indonesische kruiden en lekkernijen (naar aanleiding van mijn ‘prijswinnende’ gehakttaart), een Nijntje foto- en tel-boek (combinatie van foto’s van toen we in NL waren en leuke plaatjes voor Alexander), een boekje voor Alexander, een mooie ketting, een tas, een reep chocola en een stressballetje. Nou, van zo veel leuks en lekkers worden we zooo blij, dat we voorlopig geen stressballetje nodig hebben!! Echt geweldig! Lieve mam, pap, Tessa, Agnes, Hugo en Lennart: heeeeel erg bedankt!

En wat hebben ze verder uitgespookt, de rest van de week, vragen jullie je natuurlijk handenwringend af.... ;-) Tenminste, ik mag natuurlijk alleen maar hopen dat jullie ’t een beetje interessant vinden om te lezen wat we zoal uitvoeren hier, we zijn de blog natuurlijk voor al jullie mensen thuis in Nederland begonnen, om een wat betere indruk te geven van het dagelijks leven hier. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd of het een beetje aanslaat, als je wilt kan je een reactie geven, onderaan elke nieuwe post (geeft niks als je het al vaker hebt gedaan, vaste klanten zijn welkom!). Klik op het woordje ‘comments’, vul je tekstje in, klik ‘other’ aan, vul je naam in, en probeer de letters die er staan te ontcijferen en vul die in het vakje ‘word verification’ in. En dan ‘Publish'. Zo simpel is het, en dan weten wij een beetje waar we het voor doen...!

En dan nu echt over naar wat dus verder uitgespookt hebben (ja, uitgespookt – vond ik wel toepasselijk zo vlak voor Halloween!).
Het begin van de week ben ik over het algemeen bezig met gewone, dagelijkse huishoudelijke rompslomp, emailtjes schrijven/lezen, de blog bijwerken (kost meestal wel een paar uurtjes), boodschapjes etc etc. Daar kwam dit keer nog bij dat ik moest bellen voor de droger die kapot was. En ik moest bellen om een afspraak te maken bij de Chrysler dealer. Ik was maandag namelijk in een rijbewijs-controle-fuik gereden, en toen bleek dat mijn ‘exhaust inspection’ (test om te kijken hoeveel schadelijke stoffen je auto uitstoot) was verlopen. Oftewel, zoals de agent vroeg “Is er enige reden dat je ‘exhaust inspection’ is verlopen? Vernieuwen kost $30, een boete kost $130.” Ehhhh, nou.... ik was dus even met stomheid geslagen, ik was oprecht verbaasd, en dat zag ie waarschijnlijk, dus hij liet me gaan met een waarschuwing en mijn belofte het zo snel mogelijk te laten vernieuwen. Misschien hielp het dat ik liet zien dat er een beertje voor de sticker (op de voorruit) zat waardoor ik dus niet had gezien dat ie was verlopen, het beertje was namelijk een beertje van de National Night Out, een jaarlijkse avond van de diverse politiediensten om de criminaliteit te bestrijden.

Goed, woensdagmorgen vroeg was er al een droger-reparateur in huis, een oude man met een lange staart, echt zo’n typische Amerikaanse vent, combinatie Kenny Rogers en ZZ-Top zanger. De reparateur was verbaasd dat mijn droger het uberhaupt had gedaan, want het bleek dat ze met installeren de helft waren vergeten vast te maken. Toch fijn dat dat ie ’t nu weer doet.
Woensdagavond is Ruud met wat collega’s naar een wedstrijd geweest van de Carolina Hurricanes, een heel spannende wedstrijd die de Hurricanes gelukkig (na verlenging) gewonnen hebben.

Donderdagmorgen weer op de koffie, dit keer bij Helga. Eugenie had nog wat spulletjes meegenomen die ze niet meer nodig had, volgende week vertrekt ze naar Nederland terug. En heel frappant, Eugenie is juist de enige van de koffiedames wiens naam Alexander probeert te zeggen (o.k. verder dan ‘Eu’ komt ie niet, maar ik tel ‘m mee). Misschien gaat ie haar wel echt missen!

Donderdagavond hebben we 4 buren ‘gespookt’. Het eerste jaar dat we in Amerika woonden, zijn we een paar dagen voor Halloween ‘gespookt’ (spreek uit: gespoekt) door onze buren, en dat vonden we zo leuk, dat als we (in de daarop volgende jaren) zelf niet op een gegeven moment gespookt zijn, dat wij het spooken dan maar beginnen. We maken daarvoor een aantal tasjes met wat lekkers en wat leuks erin (Halloween-gerelateerd), plus erbij een briefje dat ze gespookt zijn en een “I’ve been spooked”-briefje om op de deur te plakken. Op het briefje staat, dat degene die gespookt is, ook weer 3 buren moet spooken. En het spooken zelf doe je dus ’s avonds, het is de bedoeling dat de gespookte mensen niet weten door wie ze gespookt zijn, dus het zakje voor de deur zetten, hard op de deur bonken en aanbellen en dan wegrennen en verstoppen. Dat heb ik dus donderdagavond 4x gedaan, nou, het maakt echt het kind in je los, bij elke deur sluip je dichterbij, en dan het boinken op de deur – het hart zat me steeds in de keel!

Vrijdagmorgen moest ik naar de Chrylser dealer, voor de ‘exhaust inspection’ dus. Plus er zat een soort rubber lipje los bij de handgreep van de achterklep (2e keer al – net of ie z’n tongetje uitsteekt), dus of ze dat ook even wilden maken. Ik wilde erop wachten, vanwege Alexander en zijn autostoeltje. Normaal gesproken duurt zo’n ‘exhaust inspection’ een half uur. Nou, we hebben er dus mooi gewoon anderhalf uur gezeten. En dat was dan weer je ochtend.

Vrijdagavond hadden we een feestje bij Steve en Isabel. We waren ons aan het voorbereiden toen de deurbel ging: wij waren ook gespookt! Wel leuk, dat we meteen terug gespookt werden. Ondertussen hangt bij een heleboel mensen in de straat hier een briefje “I’ve been spooked” op, en het grappige is dat waarschijnlijk niemand weet dat wij het begonnen zijn.
Het feestje bij Steve en Isabel was heel leuk, iedereen was namelijk verkleed! We zouden Bunco spelen, maar het werd Bingo, oftewel Bingoween! Hierbij wat plaatjes (plaatjes zeggen meer dan woorden, want sommige dingen zijn niet te beschrijven...!):

pappa Fred met baby Zachary

Zaterdagmiddag hadden we verjaardagsfeestje. De tweeling van Satyaki en Snigdha - Rohit en Sneha (jongetje en meisje) - werden vandaag al weer 1 jaar oud. Satyaki en Snidgha zijn Indisch (ik zag jullie al fronsen bij het lezen van de namen – het heeft ons ook even geduurd voordat we ze konden onthouden!) dus er waren veel mensen van de Indische gemeenschap, plus veel mensen van de ‘Ouders van Meerlingen Club’, dus ze hadden een zaaltje gehuurd bij het Apex Community Center. Was gezellig, hier nog 'n kiekje:

Snigdha met Rohit, Satyaki met Sneha, Ruud met Alexander (met ballonnenhoed)

Tenslotte zijn we verheugd mede te delen dat de kasten klaar zijn!! O.k., we hebben er lang over gedaan, maar we konden er eigenlijk alleen aan werken als (er niks leuks op t.v. was en) Alexander sliep, anders ging hij ‘helpen’ door met schroevendraaiers te gooien, alles ergens anders neer te leggen etc etc. Dit weekend hebben we ons even kwaad gemaakt en de boel afgemaakt. En ze zijn mooooi!! Dit zijn de foto's van 'voor':

En dit is hoe het geworden is:













Alexander zal er wel van balen dat de kast af is, want hij was hevig verslaafd aan de IKEA-instructieboekjes die overal in huis te vinden waren.
Terwijl ik de boeken een plekje gaf heeft Ruud het restant aan tulpen- en andere bollen in de grond gestopt. Een zeer geslaagd weekend dus, en daarom hebben we onszelf zondagavond getracteerd op een etentje bij Lucky 32. We hebben zitten smullen, en Alexander had van het kindermenu ook lekker een moot zalm. Zo leuk om hem te zien zitten met een grote vork, en maar lekker zalm happen.

En zo zijn we weer bij vandaag beland. Vanmorgen heb ik even wat foto’s gemaakt van onze achtertuin/het bos achter. Mooie kleurtjes zijn er weer te zien nu! Dat is echt het leuke van de herfst hier!





En tenslotte weer een leuk plaatje van ons eigen model – Alexander showt hier een mooi corduroy colbertje met daaronder een gesteepte trui, op een stoere broek met leuke skaterschoentjes. Wat een stuk!

Pinehurst

Allereerst het nieuws van het jaar, kan ik wel zeggen, want vandaag hoorde ik dat mijn ouders langs komen, tweede kerstdag!! Het is dus nieuws van het jaar aangezien ons laatste bezoek (van zusje Tessa en ondertussen echtgenoot Hugo) in september 2005 was. Ik vind het echt geweldig dat mijn ouders komen, ik had al tegen Ruud gezegd vorige week dat het me zo leuk zou lijken als ze langs zouden komen, bijv. met de kerst, en nu gaat dus ook nog gewoon gebeuren ook. Ik kijk er nu al enorm naar uit!! En dan kunnen ze ons nieuwe huis voor het eerst zien, en natuurlijk meemaken wat Alexander allemaal heeft bijgeleerd sinds deze zomer. En wellicht een balletje slaan met Ruud....

Het afgelopen weekend stond hier namelijk vooral in het teken van golf. Madern heeft een nieuw pand laten bouwen in Apex en dit weekend was de officiële opening, onder andere voor klanten. Voor deze klanten was het een en ander georganiseerd, waaronder een weekendje golfen op Pinehurst. Pinehurst ‘is’ golf, hier liggen de mooiste golfbanen, zeker binnen North Carolina. In 1999 en in 2005 zijn hier nog de US Open gehouden. Ruud was vrijdagmorgen al vertrokken, hij zou 3 dagen golf spelen.

Zaterdagochtend is die hele club terug naar Apex gereden (ruim een uur rijden) voor de officiële opening. Er waren diverse speaches, zelfs van US Congressman, David Price. Ook was de Nederlandse Consul aanwezig. Ik heb foto’s gemaakt, maar niet met mijn toestel maar met dat van Jean Madern dus ik heb niet al te veel beeldmateriaal voor jullie. Congressman Price (links) hielp Jean Madern (rechts) met het doorknippen van het lint (beiden op klompen!). Nog voor de lunch is Ruud weer terug gereden naar Pinehurst met alle golfspelers (er bleven ook diverse mensen gewoon in de omgeving van Raleigh, vooral familieleden van meneer Madern en andere mensen uit Nederland) om daar ’s middags weer te spelen. Hij heeft het goed naar zijn zin gehad, en het golfen ging ook goed, zeker als je in ogenschouw neemt dat hij zich normaal echt niet op dit type professionele banen zou begeven.

Ik ben zaterdagmiddag samen met Alexander naar Pinehurst gereden, daar kwamen we om een uur of 6 aan. Terwijl Ruud nog speelde ben ik naar het hotel gegaan (na het nodige zoekwerk, dat wel) en heb ik Alexander wat te eten gegeven. Toen Ruud eenmaal terug was, was het even haasten haasten, want we hadden een babysitter gereserveerd en om 10 voor 8 werden we verwacht voor het diner. We hebben gegeten in de Carolina Inn, erg chique allemaal. We hadden 2 grote tafels zodat we iedereen (managers + partners en de klanten) kwijt konden.
Zondagochtend regende het helaas, dat dwarsboomde mijn plannen een beetje. Want Ruud moest (wilde?) ondanks de regen toch wel spelen, en ik had voor Alexander zijn plastic golfclubjes meegenomen zodat hij daarmee een beetje kon spelen op een oefenbaantje. Maar dat zag ik dus niet zitten in de regen. Ik heb dus eerst op het gemakje ontbeten met Alexander. Het was allemaal een beetje chique, dus Alexander kreeg jus d’orange in een soort wijnglas (op pootje dus), dat is ie niet echt gewend dus in no-time zaten er vlekken op het witte tafellaken. Toen ging hij zelf (bosbessen)yoghurt eten en was het zeker dat het tafelkleed in de was kon. Na het ontbijt zijn we naar het clubhuis gereden, Ruud zou daar langs komen tijdens het lopen van hun ronde. Maar, toen bleek dat uitgerekend zijn baan niet meer in de buurt van het clubhuis kwam (er liggen bij dat clubhuis vier banen, ieder 18 holes – elders in Pinehurst liggen nog drie 18-holes-banen). Dus hebben Alexander en ik maar een beetje gewinkeld, vroeg gelunched samen en daarna weer naar het hotel waar Alexander nog even een middagslaapje heeft kunnen doen voordat we moesten uitchecken. Alexander bij de grote prijzenkast

een lekkere hotdog als vroege lunch

Toen Ruud terug kwam van het golfen (nat...eh moe maar voldaan), hebben we de boel ingepakt en hebben we nog wat meer gewinkeld in het clubhuis.

en nog maar een hotdog als late lunch....

Van Pinehurst zelf heb ik jammer genoeg niet zo veel gezien, vanwege de regen en het feit dat alle winkeltjes in het centrumpje toch dicht waren (want zondag – daar moest ik even aan wennen, alles is hier normaal gesproken open op zondag!), maar wat ik er wel van heb gezien zag er best gezellig en knus uit.

Dan nog even naar de gewone dagelijkse gang van zaken....
Ik ben donderdagochtend nog op de koffie geweest met de Nederlandse dames, en ik had voor iedereen een Halloween-zakje gemaakt, met daarin o.a. zwart/wit-kogels uit Nederland!

En dinsdag is Alexander naar de kapper geweest, hij heeft weer een kort koppie, dus hij kan er weer even tegen.
Alexander eet trouwens sinds kort aan tafel, dus i.p.v. in een kinderstoel zit hij op een soort verhoginkje op een gewone eetstoel. We zijn meteen begonnen om hem zelf te laten eten, iets wat ie tot op heden eigenlijk dusdanig oninteressant vond dat wij hem nog altijd moesten voeren. Maar onder het mom van “Je zit op een grote-jongetjes-stoel, nu moet je ook maar eten als een groot jongetje” proberen we daar van af te stappen. En dat gaat eigenlijk verrassend goed, soms eet hij zelf de helft van zijn bordje leeg voordat ie interesse verliest. Zijn aandacht wordt dan meestal getrokken door de placemat onder zijn bordje. Op de placemat staat een wereldkaart, dus Alexander heeft besloten dat topografie ook wel leuk is eigenlijk.... hij weet soms al Amerika, Canada, Rusland, India en Groenland te vinden!! En Amerika, Canada en India probeert ie ook daadwerkelijk uit te spreken.

De zaterdag van de opening van het Madern pand hadden we trouwens onze oppas Katherine geregeld, en we halen haar altijd op. Ze woont hier in de wijk, ze heeft nog geen rijbewijs en van fietsen hebben ze hier natuurlijk nog nooit gehoord! Maar goed, zaterdagmorgen moest Alexander voor het eerst mee om haar op te halen en weg te brengen, en zaterdagmiddag en ook vanmorgen riep hij bij haar zijstraat uit “Ka, Ka”! Hij weet dus na 1x gewoon waar ze woont (zelfs al komen we van de andere kant)! Serieus, er zijn soms momenten dat ik me echt over het kleine ventje zit te verbazen....!

En weer als laatste: twee gezellige foto's van Alexander. Groetjes!!!