Nieuw paradepaardje

Ik hoop niet dat jullie je al te veel zorgen hebben gemaakt om ons vorige week. North Carolina was weer eens hevig getroffen door de krachten van Moeder Natuur, met helaas enkele doden tot gevolg. De storm woedde vooral aan de kust en in de bergen, dus wijzelf hadden er gelukkig niet zo veel last van. Het heeft wel enorm hard geregend en het waaide ook flink. Maar verder was het eigenlijk een beetje langs me heen gegaan totdat ik ’s avonds op het nieuws hoorde hoe het er elders in de staat aan toe was gegaan. Wat dat betreft, is het hier altijd gewoon een kwestie van afwachten voordat er weer eens iets ‘nieuwswaardigs’ gebeurt, vooral het weer kan flinke trucs uithalen van tijd tot tijd.

Donderdagavond was ik uitgenodigd door de buurvrouw voor een “Southern Living Party”. Aangezien wij een van de laatsten waren die hier in het nieuwe buurtje zijn komen wonen, en we ook nog eens buitenlanders zijn die hier nog maar 3 jaar (ondertussen 2,5) blijven, heb ik altijd wel het idee dat een beetje sociale contacten onderhouden en integreren hier en daar geen kwaad kan, en dus ben ik naar de party gegaan. Maar eigenlijk houd ik helemaal niet van die parties. Ik weet niet hoe ’t met jullie zit, maar ik voel me altijd verplicht om iets te kopen. En de spullen van Southern Living zijn allemaal wel heel mooi, maar vooral voor in het huis van de buurvrouw. Niet echt onze smaak dus, alhoewel ik een heel mooie schaal zag staan in het boekje. Kostte slechts $99, dus nog maar even verder speuren. Uiteindelijk ben ik $23 armer, de belofte van een leuk schaaltje (moet opgestuurd worden) en weer wat sociale contacten rijker huiswaarts gekeerd.

Het is maar goed dat ik het financieel gezien bescheiden heb weten te houden op de party (er was gewoon niks goedkopers, erg he??), want Ruud had zijn zinnen gezet op een nieuwe grasmaaier. We hebben natuurlijk een prachtig gazonnetje, maar elk nadeel heb z’n voordeel of omgekeerd, want dit betekent wel dat dat mooie gezonde gras maar blijft groeien, zelfs nu nog. En daar komt bij dat we 2x zo veel gras hebben als in het oude huis, dus Ruud heeft al heel wat keertjes zuchtend en steunend (en vloekend?? ...nee, zo is ie dan ook weer niet) achter de grasmaaier lopen zweten. Dus dit weekend moest er een nieuwe grasmaaier komen, eentje die een beetje meehelpt. Dacht ik misschien dat met de aankoop daarvan de kous af was... Maar nee, Ruud blijkt foto’s te hebben gemaakt van de grasmaaier in al zijn glorie, want dit is eigenlijk toch wel zijn nieuwe paradepaardje en dus blogmateriaal. Ik had ’t in de winkel al moeten zien aankomen, toen hij stug weigerde om ook maar naar een oranje grasmaaier te kijken. “Ik ga toch niet met een oranje grasmaaier lopen??” “Nee,” grapte ik mee, “wat zullen de buren wel niet denken??” Haha, ik zit Ruud nu een beetje te plagen, hij kan het hebben hoor. Hij is gewoon erg trots op zijn nieuwe vierwieler (gelukkig in een iets andere prijscategorie dan zijn vorige vierwielige aankoop waar ie overigens ook nog steeds bijzonder trots op is), en we zijn allebei blij dat de nieuwe grasmaaier (met zak, dus er hoeft vooraf (blaadjes) en achteraf (grassnippers) niet meer geharkt te worden) goed bevalt. En eigenlijk is het maar goed ook dat Ruud foto’s heeft gemaakt van de grasmaaier, anders had ik dit keer zowaar geen foto’s voor op het fotolog.... En hier zijn ze dan:
Wel heb ik nog een filmpje. De filmpjes van Alexander lukken tegenwoordig niet zo goed meer. Hij weet namelijk precies wat er gaande is, zodra hij doorheeft dat ik ‘m film loopt hij om de filmcamera heen om te proberen zichzelf te zien aan mijn kant van de camera, op het schermpje. Ehm, Alexander, je kan alleen jezelf zien als je mamma eerst de kans geeft om je te filmen....(bij voorkeur terwijl je doorgaat met dat leuke of slimme te doen wat je zojuist nog aan het doen was). Nou, maak dat Alexander maar wijs. Hij wil zichzelf zien en wel nu! Meestal gaat dat dus zo:

(ter info, hij noemt zichzelf ‘A-a’, we hadden het kind ook niet zo’n moeilijke naam moeten geven...)

Maar goed, ik heb toch nog een ander filmpje weten te maken. Alexander leest het alfabet voor, ookal heeft ie (natuurlijk) in eerste instantie meer interesse in de rest van het boekje....:

Ik ben trouwens Sinterklaas aan het introduceren bij Alexander. Ik heb het Sinterklaasjournaal gevonden op internet, maar momenteel ben ikzelf nog degene die het het leukst vindt. Maar goed, we hebben ook nog een Sinterklaas-boek (waarvoor hij eigenlijk nog te jong is - met puzzeltjes en dingen om uit te knippen enzo) en dat vindt ie wel interessant, en vooral als we (=Ruud en ik) de liedjes gaan zingen die er in staan. Van de week misschien maar eens een schoentje zetten en wie weet blijft het dit jaar wel een beetje hangen, het hele Sint-gebeuren.

Dit was de Keek op de Week van deze week, tot de volgende Keek!