Een beetje tweetalig

Het zou toch handig zijn als je in de opvoeding van je kind ziet wanneer iets “klikt”, qua kennis. Niet dat het iets verandert aan het eindresultaat, want ik merk nu heel goed dat ‘eens geklikt, blijft geklikt’. Ongemerkt hebben we Alexander namelijk toch een beetje tweetalig opgevoed, terwijl de kinderarts ons had geadviseerd om duidelijke grenzen te trekken over waar welke taal wordt gesproken (bijvoorbeeld thuis Nederlands, op school of buitenshuis Engels; of pappa spreekt Engels, mamma spreekt Nederlands). Maar met de boekenhonger van Alexander, zijn we min of meer ‘genoodzaakt’ Engelstalige boeken te kopen. Als het even kan, probeer ik de boeken naar het Nederlands te vertalen, maar soms lukt dat niet. Iets op rijm bijvoorbeeld, dat loopt gewoon niet als je het vertaalt. En daar komt bij dat Alexander elk woord aanwijst, en hij wil van elk woord weten wat er staat. Soms weet hij het al, hij ‘leest’ al een heleboel woorden. Maar goed, nu hebben we dus de verwarrende situatie dat hij de volgende kleuren kent: bruin, groen, purple, yellow, alanne (oranje), blue (maar soms blauw). Rood is meestal rood, behalve in een Engelstalig boekje, dan leest ie gewoon ‘red’ voor.
Als we ‘Old MacDonald had a Farm’ lezen, heeft ie het over pig, dog en chick. In een Nederlandstalig boekje schakelt ie eigenlijk zo over op varken, hond en kuiken. Bij het boekje ‘The Wheels on the Bus’ (ook een kinderliedje) heeft ie ’t gewoon over ‘move on back’ (dat zegt de chauffeur) en ‘open and shut’ (de deuren) en ‘up and down’ (de ramen).
Grappig, maar ik hoop niet dat we het ongemerkt en onbedoeld nog moeilijker voor hem hebben gemaakt....

Verder leert Alexander maar verder en verder. Hij wil niet altijd meteen slapen als ie in zijn bed ligt, maar hij gaat dan lekker een beetje liggen neurieën, of hij gaat hardop zeggen wat hem bezig houdt. Soms ligt ie dus hardop te tellen, of letters uit het alfabet te zeggen. En van de week hoorden we ’s avonds plots “Alabama.... Alaka”. Hij is de staten van Amerika aan het leren, de uitspraak is af en toe wat gammel, maar dat geeft niet. Hij kent nu dus Alabama, Alaska, Arizona, California, Florida, Hawaii, Kansas, Maine, New Mexico, New York, Ohio, Oklahoma, Pennsylvania, Texas, Utah, Vermont, Virginia, Washington en West Virginia. Als we North Carolina zeggen, weet hij dat Alexander, pappa, mamma en Droppie daar wonen, maar het is nog wat verwarrend voor hem dat er ook een South Carolina en een North Dakota is. Als ik zeg ‘hij kent’, dan bedoel ik dat hij op de kaart een staat aanwijst en zegt hoe die staat heet, en dat als wij vragen “Waar ligt ... (bijvoorbeeld Maine)?” dat ie dan Maine aanwijst. Plus, we hebben een overzicht van alle vlaggen, en hij kan een vlag aanwijzen en zeggen welke staat dat is, maar dat komt omdat de naam er onder staat, hij ‘leest’ dus de naam van de staat voor, dus niet zo zeer dat ie de plaatjes van de vlaggen echt kent.

De afgelopen week is verder echt zo’n typische week geweest, voorbij gevlogen zonder noemenswaardige momenten. Maar toch maar een poging:

Ik ben woendagochtend weer naar de sportschool geweest. Jammer genoeg was Zoe, de zeer geschikte oppasmoeder van de vorige keer, er niet. Maar wel dezelfde andere oppasmoeder als vorige week, die ook heel aardig en begaan is. Het was thuis wederom even huilen toen ik mijn sportkleren aantrok, en bij de opvang waren er ook tranen, maar hij had ook wel veel zin om te klimmen in het klimding, hij zette zelf netjes zijn schoentjes weg en was al in de buis geklommen voordat ik wegging. Een zoen, nog wat tranen, en al snel was het weer goed. Woensdag is een heel rustige dag, qua hoeveelheid kindertjes, dus ik sta nog niet te popelen om op een andere (drukkere) dag te gaan, maar ik ben wel heel erg blij met de vooruitgang! Hij zegt wel de hele week “Mamma sporten nee,” maar hij lijkt het niet meer zo te menen. Soms zegt ie daarna “A-a-sander hui-jen” (huilen), maar hij heeft wel pretoogjes als ie dat zegt. En dan zegt ie “A-a-sander klim op. Mamma hajen” (halen). ‘Huilen’ is trouwens wel zijn favoriete werkwoord momenteel, zomaar uit het niks verkondigt hij vaak dingen zoals “bomen huilen” of “boek huilen”. Hij zal het wel een fascinerende bezigheid vinden die hij nog even een beetje een plekje moet geven.

Hij maakt tegenwoordig echt een beetje zinnen, zoals “Mamma boek pakken vrouw die”, oftewel, of ik even dat boek met die mevrouw erop wil pakken. Soms, als we het vragen, zegt ie ook nog “bieft” (alsjeblieft). En ook populair: “bokke lekker nee” (brocolli niet lekker, evenals bonen, banaan, appel, aardbei), maar wel “peren lekker ja” (evenals aardappels, vlees, worst, champignons). En “li loo, ande autos stoppen” (als het licht rood is, moeten de andere autos (ook?) stoppen). Hij denkt trouwens dat hij de baas is over ons, in de auto en in de winkel vertelt hij ons bijvoorbeeld altijd “die kant op!”.

Aan het einde van de week heb ik wat tijd besteed aan brainstormen over een nieuwe website voor het CAP Team. Eén van de andere Boardmembers had een voorlopig ontwerp gemaakt waarop ik als eerste mijn (opbouwende) kritiek mocht leveren. Zaterdag zijn we met een groot deel van de Board even bijeen gekomen en hebben we het ontwerp goedgekeurd en meteen een domeinnaam aangevraagd. We hebben al wel een Yahoo-groep, maar die heeft maar weinig opslagmogelijkheden, dus vandaar dat we overstappen op een website. Toen ik trouwens een week of 2 geleden schreef, dat het CAP Team 60 leden had, had ik gekeken naar diegenen die aangemeld zijn op de Yahoo-groep. Maar vorige week bleek dat we eigenlijk ruim 100 leden heb. Flinke club dus ondertussen!

Als er verder ’s avonds of ’s middags als Alexander sliep nog wat tijd overschoot, ben ik weer bezig geweest met mijn fotoboeken. Ik zit nu midden in mijn Las Vegas/Grand Canyon fotoboek (2003). Voordeel van een uitgebreid fotoboek, zeker als je het een paar jaar later doet, is dat je nog heeeeeel lang kan nagenieten van je vakantie. ;-) Nadeel is dat je soms niet meer precies weet waar een foto genomen is, en ondertussen blijven er maar andere, nieuwe foto’s bijkomen die ook in een fotoboek willen.

Zaterdagmiddag hebben we het hout gehaald voor de kast van Alexander. We hadden eerst samen nog wat zitten klussen aan het ontwerp tot we helemaal tevreden waren. We hebben de planken helemaal op maat laten zagen, dus dat scheelt al een hoop werk. Nu dus gaan verven (spuiten) en dan in elkaar zetten. Maar zolang het zo koud is als de afgelopen dagen (vanmorgen toen ik wakker werd, vroor het 5 graden, en het is nu nog steeds onder nul), stellen we dat denk ik nog even uit (want het verf-gebeuren willen we in een goed geventileerde ruimte zoals een open garage doen, en dan vriest de verf meteen aan de plank vast, om over onze eigen conditie nog maar te zwijgen).

Zondag zijn we naar Smithfield gereden, daar zitten de Carolina Premium Outlets. We hebben de bazen van GAP, Nike, Tommy Hilfiger, Oshkosh en Fossil weer heel blij gemaakt. We gingen vooral voor wat zomerspulletjes voor Alexander, waar we goed voor geslaagd zijn, maar zelf hebben we toch ook het een en ander opgepikt. Ik heb bijvoorbeeld heel erg stoere sportschoenen gekocht, voor de Jazzercise. Tara benadrukt altijd hoe vaak je nieuwe schoenen moet kopen, en meestal houd ik me daar bij lange na niet aan. Nu heb ik ook best lang met dezelfde schoenen gedaan, maar ik begon toch wat last te krijgen van mijn voeten, dus ik moest er toch aan geloven. Het is maar goed dat ze zo mooi zijn, ik trek ze straks met heel veel plezier aan!
We kwamen Petra, haar man Ron (collega van Ruud) en een andere collega nog tegen, Alexander vond het leuk Petra weer eens te zien (hij kent haar van de koffieochtenden maar ik ben al een poos niet meer geweest). Toen we wat gingen eten, zei hij steeds “Peee-taaa, benne?!” (waar ben je?). En kwamen we ze weer tegen en toen riep ie heel verheugd “Peta!”.
Alexander heeft het goed gedaan, een hele dag zonder middagslaapje. In de auto op weg naar huis heeft ie natuurlijk wel even zijn oogjes dicht gedaan.
Ruud is trouwens eerder deze week nog een keer met een Nederlandse collega naar Smithfield gereden, en deze collega heeft een kadootje voor Alexander gekocht, namelijk een bestuurbare “film auto!”, zoals Alexander hem noemt, namelijk de hoofdrolauto uit de film ‘Cars’ (zie ook post hieronder).

Nadat we terug in Apex waren, zijn we even langs gereden bij Frank. Ik heb al eerder over Jackie en Frank verteld, zij hebben het nieuwe bedje van Alexander in hun container zitten, zij emigreren ook. Frank woont al sinds een paar weken in Apex, Jackie volgt ergens in maart/april, na de geboorte van hun tweede kindje. Ik had Jackie op de koffie ontmoet, maar Frank kenden we nog helemaal niet, dus zondagavond hebben we even kennis met hem gemaakt. Hij woont nog in een heel leeg huis, maar als het goed is komt donderdag hun container aan. En wij kunnen ons nog heel goed herinneren wat een spannend moment dat is, hoe prachtig zo’n container dan is, zeker als ie open gaat en alles staat er nog net zo netjes in als toen ie ingeladen werd.... Frank, succes, donderdag!

Zoals jullie zien, heb ik de achtergrond van de blog aangepast. Helaas zijn er daarbij wat eigen aanpassingen verloren gegaan (o.a. de klokken), dus de komende dagen ga ik die allemaal achter de schermen er even weer in plakken. Maar hopelijk vinden jullie ‘m toch al mooi, de nieuwe opmaak.

Ik kwam al aanpassend de optie tegen om de gehele blog te beveiligen met een wachtwoord, en dit is toch wel iets wat ik overweeg. Zoals ik al vaker heb gezegd, de blog is vooral voor familie, vrienden etc etc, maar eigenlijk weet ik niet of ik die doelgroep nog wel bereik (sterker nog, ik weet wel bijna zeker dat ik een deel niet bereik). Ik weet dat ik genoeg lezers heb (ik heb er een statistiekje aan hangen), en ik hoor ook vaak via via dat ‘men’ mijn blog leest, maar ik weet niet precies wie “jullie” zijn (ik probeer jullie wel vaker uit je tent te lokken, maar zonder resultaat) en eigenlijk zit ik er niet op te wachten dat heel de wereld kan meegenieten van onze ‘avonturen’ (ahum), en dat is iets wat ik momenteel niet kan controleren. Als ik de blog beveilig, stuur ik natuurlijk iedereen die ik ken een mailtje met het wachtwoord. Maar ben je een vaste lezer, en zit er de volgende keer plots een “slotje” op, terwijl je het wachtwoord nog niet hebt gekregen (of bent vergeten/kwijt geraakt), stuur dan even een emailtje aan ons (als je ons kent, heb je ook vast ons email-adres, of anders ken je vast wel iemand die dat voor je heeft), dan verklap ik ’t aan je. Ik weet nog niet zeker of ik ’t doe, maar het wereldwijde internet heeft vreemde kostgangers, dus het idee spreekt me wel aan.

Nu het nog kan: wereld, gegroet!

Laagjes

De afgelopen dagen hadden we twee soorten laagjes: binnen en buiten. Die buiten, die was van het leuke soort, namelijk sneeuw! Donderdagmorgen bleek dat het die nacht een beetje gesneeuwd had, dus ik ben snel even naar buiten gerend in mijn pyjamaatje, want het was maar zo’n dun laagje, dat ik niet te lang moest wachten met het vastleggen op de gevoelige plaat. Zie hier het resultaat.

Iets later op de ochtend had ik een afspraak bij de ob/gyn, voor mijn 17-weken controle. Ook dit keer was het hartje van de baby wat moeilijk te vinden in eerste instantie, maar een echo was niet nodig, want deze ob/gyn (ze roteren zodat ik op het moment dat ik ga bevallen iedereen in de praktijk een keertje gezien heb) was misschien iets volhardender, en vond uiteindelijk wat ze zocht. Alles verder goed dus momenteel. Ik heb een fotootje gemaakt van mij met buikje, zodat jullie weten hoe ik er nu zo’n beetje bij loop (dit was ’s avonds, dan ben ik altijd iets dikker).

Donderdagmiddag kwam er een man voor de airco, ik had geklaagd (bij de 1-jaars-controle van het huis) dat de airco zo veel lawaai maakte op de eerste verdieping. De monteur ging op zolder kijken, en vond niks vreemds. Na uitgebereide controle en veel vragen van hem (“Wat voor soort geluid hoor je dan?”) bleek dat het euvel heel makkelijk te verhelpen was, en dat het ontstaan was uit een soort van Nederlandse zuinigheid. In Nederland heb je natuurlijk veelal radiatoren, en doe je de verwarming niet aan in kamers waar je niet hoeft te zijn. Wat we dus gedaan hadden, was alle klepjes dicht doen in kamers waar we nooit of zelden komen en eigenlijk ook in onze slaapkamer. Het belangrijkste vonden we dat vooral het kamertje van Alexander een beetje goed verwarmd werd, want het kan daar enorm koud worden ’s nachts. Resultaat van al die dichte klepjes was dus een windhoos aan warme lucht die de airco nergens kwijt kon, dus dat raasde door alle pijpen. Alle klepjes open (wat volgens de monteur geen hogere energierekening zou moeten opleveren – ik moet het nog zien) en weg was het lawaai.

Vlak daarna kwamen de schilders, en daarmee kom ik ook op het tweede soort laagje: stof! Want in bijna elke ruimte in huis moest er wel iets bijgewerkt worden, en alles werd van te voren even opgeschuurd. Ze legden wel overal plastic over heen, maar eigenlijk mocht dat niet baten. Tot een uur of 7 ’s avonds zijn ze bezig geweest, en op vrijdag zijn ze terug gekomen om het af te maken. Vrijdag hebben ze de woonkamer en keuken gedaan, dus ik ben naar boven gevlucht (Alexander sliep), maar eerst keek ik even of er post was. En die was er: een heel groot pakket van Lonneke!! Supergaaf, daar werd ik zo blij van, ik had helemaal niks verwacht! Dus met het pakket naar boven en op bed heb ik het open zitten maken. Ze had heel leuke dingen opgestuurd: een brief, foto's van haar kinderen, een tijdschriftje (Viva Mama) voor mij, een DVD en een boekje voor Alexander, en de eerste nieuwe babykleertjes, een heel compleet setje met mutsje, rompertje, broekje en vestje. Zo schattig! Lekker op bed de Viva Mama zitten lezen terwijl de schilders aan het werk waren. Toen ze vertrokken, bleef ik achter met een huis dat overal dof zag van de laag stof. Getsie! Sommige dingen, zoals de keuken, heb ik meteen schoongemaakt, andere ruimtes hebben iets langer moeten wachten. Zondag ook maar even een lading nieuwe stofzuigerzakken gekocht, want het gaat hard zo.

Verder hebben we ons van het weekend gebogen over Alexander’s nieuwe grote-jongenskamer, aangezien we de babymeubeltjes over een paar maanden willen doorschuiven. Het bedje hebben we, zoals jullie je wellicht herinneren, gelukkig een poosje geleden al geregeld (die dobbert momenteel in een container ergens op de oceaan). Nu nog iets van een wandmeubel. Eerst zijn we even langs gereden bij Ecko, in de hoop dat we daar ook iets van kindermeubels konden vinden. Ze hadden welgeteld één leverancier die ook kindermeubels (of is het –meubelen?) aanbood, en die had welgeteld één lijn. Zag er op zich best leuk uit in de catalogus, maar erg prijzig en ik wil wel het idee hebben dat ik iets te kiezen heb. Ook nog even langs Rooms to Go – Kids gereden, maar we willen natuurlijk nog steeds geen eiken met krullen en tierelantijnen en we willen ook geen Disney meubels. We zoeken iets tijdlozers, de leuke Disney-dingen (we hebben de film ‘Cars’ als thema uitgekozen – Alexander heeft die film met Ruud gezien en vond ‘m echt geweldig) hangen we wel aan de muur. Na heel veel research op internet heb ik geconstateerd dat er een aantal “spelers” zijn op de Amerikaanse markt van moderne kindermeubels, o.a. Offi, ducduc, Oeuf, Nurseryworks en Argington, waarvan de produkten weer via diverse websites worden verkocht. En overal hangt best een behoorlijk prijskaartje aan. We hebben wel een grappige stoel besteld van Offi, maar verder zit Ruud te overwegen of hij niet zelf iets zal maken. Ik heb al een eerste ontwerpje gemaakt voor een wandmeubel, en we zijn al even bij Lowe’s geweest om te kijken naar de maten en prijzen van hun planken MDF. Wordt vervolgd, zou ik zeggen!

Zondagavond ben ik naar een afscheidsfeestje gegaan van Griet/Nicky. Ik heb haar, haar man John en hun zoontje Kevin (nu bijna 3) al een paar jaar geleden voor het eerst ontmoet en het klikte meteen heel goed. Zij is Belgische (Griet is dus haar Belgische naam maar in Amerika heet ze Nicky), John is Amerikaan, ze wonen al 10 jaar in Amerika (en John natuurlijk al langer). Door diverse omstandigheden hebben we eigenlijk geen contact weten te houden, totdat we John en Kevin recentelijk op het Sinterklaasfeest zagen, en ik een foto van ze bij Sinterklaas heb gemaakt. Ik kwam via de blog van Petra (vrouw van een collega van Ruud) de blog van Nicky tegen en zo heb ik weer contact gelegd. Recentelijk kwam ik ze tijdens het winkelen tegen, en ik had via haar blog al vernomen dat ze naar Nederland zouden verhuizen voor haar werk, en ze nodigde me uit voor het afscheidsfeestje. Wel even een beetje vreemd idee van te voren, naar het afscheidsfeestje van iemand die je eigenlijk maar 1½ keer hebt gezien, maar het contact is steeds zo leuk geweest en het bleek een geslaagde avond te zijn. Ik ben heel benieuwd hoe het ze in Nederland zal vergaan.

Tenslotte nog even drie foto’s, eerst twee van Alexander die zijn kado van Lonneke opent en showt:
En een foto van Alexander die zichzelf zonder vragen even van wat snackjes voorziet....

Groetjes weer!

Wat een verschil!

Na het Alexander-zielig-op-de-sportschool-debacle van vorige week, wilde ik meteen maar eventjes vertellen hoe het vandaag ging. Hij zag thuis de bui al hangen toen ik mijn sportkleding aan deed. “Mamma sporten nee,” zei hij, waarop mijn antwoord natuurlijk was “Mamma sporten ja”. Ik heb het ook in grote-mensen-taal gezegd tegen ‘m hoor, dat jullie niet denken “Geen wonder dat dat kind achter loopt met praten”....;-) Maar goed, het was dus thuis al huilen, dus dat beloofde wat. Bij de kerk aangekomen liep hij met een trillend onderlipje met me mee naar de opvang en eenmaal daar was het natuurlijk meteen weer huilen. Gelukkig was er een heel aardige opvangmoeder, Zoe. Zij was net terug van 3 weken vakantie. En ze trok zich het lot van Alexander meteen aan. Ze was heel aardig, zei dat ze hem veel aandacht zou geven, en dat ik gewoon lekker moest gaan sporten. De vorige keer was me verteld dat ik maar om de 5 minuten moest komen kijken, want langer dan 5 minuten huilen konden ze niet aan. Maar Zoe was het daar duidelijk niet mee eens, die zei “Dat sporten is jouw uurtje, maak je om ons geen zorgen”. Ik had wat boekjes meegenomen voor Alexander, wat drinken en wat crackertjes. En ik heb hem weer de klimbuis laten zien waar hij maandag zo lekker in gespeeld had, toen ik er bij was. De tranen bleven komen, maar Zoe tilde Alexander op en stuurde mij naar het gymzaaltje. Na een minuut of 10 toch maar even gaan kijken, en helaas... nog steeds huilen. “Mamma, mamma!” hoorde ik ‘m roepen (hij zag mij niet). Zoe zat bij hem met een boekje. Even in dubio, wat nu? Als ik naar hem toe zou gaan, en dan weer weg zou gaan, zou ik het misschien alleen maar erger maken. Met de woorden van Zoe in mijn achterhoofd ben ik schoorvoetend teruggegaan naar het gymzaaltje. Ik zat er best weer mee, en toen even later de deur van het gymzaaltje open ging en Zoe haar hoofd om de hoek stak, dacht ik “O.k. het gaat dus niet”. Maar in plaats daarvan stak ze haar duim op naar me en tekende ze een grote glimlach op haar gezicht. Wat? Ging het goed? Ik kon het bijna niet geloven. Wat een opluchting! En wat fijn dat Zoe dat even kwam vertellen! Aan het einde van de les ben ik iets eerder weggegaan (ik heb toch weinig aan buikspieroefeningen momenteel) en toen ik bij de opvang kwam, zag ik zowaar Alexander niet meteen. Wel twee blije oppasmoeders, die me tegemoet straalden. Alexander zat ergens in het speelding, met andere kindjes. Ik zag hem toen inderdaad zitten, hij zag mij niet. Hij ging lekker verder met spelen. Ik zag zijn voetjes omhoog komen, hij lag lekker te rollebollen. Pas na een paar minuten had ie me in de gaten, en even was ie in de war “Moet ik nou huilen of niet?” Maar hij had het zo naar zijn zin, dat ie superenthousiast rondjes ging rennen en tegen mij kwam zeggen dat er lekkere snackjes waren. Jippie de pippie! Lang leve Zoe! Zij heeft langzaam zijn vertrouwen gewonnen, steeds geknuffeld, veel aandacht gegeven, en dat heeft ie nu nog even nodig. De andere dagen was ie wat meer aan zijn lot overgelaten, en durfde ie denk ik ook het buizending nog niet in. Zoe is er elke woensdag, dus ik denk dat ik voorlopig even de woensdag als vaste sportdag incalculeer! Ik heb er weer vertrouwen in!

Gistermorgen (dinsdag) zat ik trouwens aan het ontbijt met Alexander, in mijn pyjama, toen er werd aangeklopt. De Customer Service Representative van de bouwer van ons huis. Hij kwam zowaar ein-de-lijk de diverse dingen repareren, en, zo zei hij, er was een mannetje onderweg naar mij om ’t een en ander aan de muren en plafonds bij te werken (op diverse plekken waren er wat barstjes e.d. ontstaan). Ehhhh.... o.k. dan. Hij was verbaasd dat ik verbaasd was dat hij er was. “Ik had toch gezegd vorige week dat ik zou komen?” Ja, hij zou op maandag komen, een dag die net als vele andere zogenaamde afspraak-dagen zonder enig bericht was voorbijgegaan. Dat zei ik ook tegen hem, dat ik nog steeds op een bevestiging wachtte, dat ik niet meer op hem rekende zolang hij mij geen concrete bevestiging kon geven inclusief tijd. Maar goed, nu was ie er. Hij is even bij een van mijn buren langs geweest, zodat ik me kon aankleden. En de rest van de dag werd er van alles gedaan in huis. Hijzelf heeft diverse dingen gedaan (waaraan ik ‘m steeds moest herinneren – “Ga je dit nog repareren?”, “Heb je dat al gedaan? – want hij schrijft nooit iets op). De electriciën is zelfs geweest, dus we hebben weer licht in de slaapkamer! Alleen sommige dingen konden niet meteen gedaan worden, dus als het goed is komen er morgenmiddag schilders, plus de Customer Care Representative komt zelf ook nog terug (zegt ie) om ’t een en ander te doen. Het zal toch niet zo zijn dat we volgende week plots in een huis zitten waar niks meer aan hoeft te gebeuren???

'24'

De afgelopen dagen (met name dan de avonden) hebben in het teken van ‘24’ gestaan. Ruud volgt deze serie namelijk fanatiek, en gisteravond is er een nieuw seizoen (ik geloof nummer 6) begonnen. Alleen volgt Ruud ‘24’ niet vanaf het begin, hij heeft seizoen 1 gemist. Laat hij nou een of andere leuke aanbieding zijn tegengekomen (ik gok op internet) bij Blockbusters, de videotheek hier in de buurt. Namelijk, gratis filmpjes, en ze worden nog opgestuurd ook. Elke keer als Ruud zo’n gratis per post ontvangen film terugbrengt bij de Blockbusters, kan hij een nieuwe film uitzoeken (gratis), plus zij sturen namens hem de film terug waar ie vandaan kwam (Blockbusters HQ), waarna ze hem bij de Blockbusters HQ vandaan ook weer een nieuwe gratis film naar zijn keuze sturen (die hij dan na het kijken weer kan inleveren voor weer een nieuwe, etc). Snappen jullie het nog? Een ding moge duidelijk zijn, dit is natuurlijk maar een tijdelijke actie, maar Ruud profiteert er volop van, om de dag staat ie bij de Blockbusters, want hij is in relatief korte tijd nog ‘eventjes’ seizoen 1 van ‘24’ aan het kijken. Dus elke avond staat de beamer aan, dan wel beneden, dan wel boven op zijn kantoor, want hij heeft (moet ik nog zeggen ‘gratis’ of is dat dan ondertussen een pleonasme?) via internet een leuke koptelefoon weten te regelen.

Verder hebben we niet zo heel veel bijzonders gedaan de afgelopen week. Ik heb een hoop administatieve dingetjes gedaan, wat emailtjes verstuurd, jaaroverzicht gemaakt van de financiën voor het CAP Team (vrijwilligers voor de politie) waarvoor ik in 2006 penningmeester was, veel foto’s besteld – ik liep (en loop nog steeds) erg achter met bestellen, da’s het nadeel van digitale fotografie. Maar gelukkig (let op, ik kan het ook:) had ik een leuke aanbieding bij een internet-fotoafdrukbedrijf, geen verzendkosten terwijl ik daar al een pre-paid plan had lopen (wat een poosje geleden in de aanbieding was). Dus er komen weer zo’n 160 foto’s deze kant op, en het kostte me vanwege het pre-paid plan dit keer helemaal niks.

Ik ben ook weer naar de sportschool gegaan, en ook dit keer was het geen succes, voor Alexander dan. Hij heeft het hele uur gehuild bij de opvang, hij stond met zijn betraande gezichtje tegen de glazen deur te wachten en naar buiten te kijken tot ik ‘m kwam halen. Nou, dat breekt echt wel even je hart hoor. Je probeert af en toe iets goeds voor jezelf te doen (en voor de nieuwe baby, ik wil in goede conditie zijn tegen de tijd dat de bevalling zich aandient), maar jeetje, je gaat dan wel weer even hard twijfelen als je zoiets ziet. Het probleem is een beetje vierledig. Punt 1: Alexander is eigenlijk niet goed andere mensen en andere kinderen gewend. Punt 2: Hij verstaat nog geen Engels, en de anderen verstaan geen Nederlands (en al verstonden ze het wel... zo verstaanbaar praat ie nog niet). Punt 3: Er zijn elke keer andere opvang-moeders. Punt 4: Er is niks leuks te doen voor hem. Dat laatste punt, dat had ik wellicht kunnen zien aankomen van te voren, maar dat heb ik gewoon verkeerd ingeschat. Toen ik de eerste keer ging kijken zonder hem, dacht ik namelijk dat al het speelgoed was opgeruimd, omdat er bijna geen kindjes meer waren. Maar er is dus gewoon geen speelgoed. Beetje vreemd voor een kinderopvang, zelfs al is het maar voor een uurtje sporten. Wat er wel is, is een enorm klimapparaat, voormalig McDonalds-spul, je kent het wel. Grote buizen om door heen te klimmen, een glijbaan aan het einde. “Alle kinderen vinden dit geweldig”, kreeg ik te horen toen ik vroeg waarom er verder niks anders was. Maar Alexander is gewoon niet avontuurlijk aangelegd. Hij is gek op boekjes lezen (hij praat soms wel eens in zijn slaap en dan zegt ie “boek lezen”), je zou ‘m best een uurtje kunnen vermaken met een video van ’t een of ander, hij wil best uitzoeken hoe allerlei speelgoedjes werken, maar zomaar uit eigen beweging in een of ander ding klimmen, terwijl er 10 andere kindjes om en over hem heen klimmen... nee.
Dus vanmorgen ben ik in plaats van te gaan sporten in mijn gewone kloffie naar de sportschool gegaan, en daar heb ik het klimapparaat bij hem geïntroduceerd. Ik dacht, ik klim effe achter ‘m aan naar boven, maar na de eerste bocht kwam ik bij een glad en enigszins stijl soort stuk buis terecht en ik had pantykousjes aan, dus kon ik niet verder. En Alexander durfde niet verder zonder mij, dus gingen we weer naar beneden. Ik ben ook niet zo avontuurlijk aangelegd, dus eigenlijk vond ik het niet eens zo erg. Toen even van buitenaf het buizending bekeken, hoe het nou eigenlijk allemaal in elkaar zat, en toen zag ik een trapje met daar achter een recht stuk buis en aan het einde kon je alleen weer dezelfde weg terug. Dus Alexander daar in geholpen, naast de buis meegelopen zodat ie me steeds door de raampjes kon zien, en uiteindelijk vond ie dat dan wel een leuk ding. Dus hij is er een paar keer zelf in en uit geklommen, ik mocht zelfs met iemand anders praten terwijl ie er zelf in klom. Dus ik hoop dat ie die de volgende keer ook weer leuk vindt. En dat ik dan met een wat geruster hart kan gaan sporten.

Verder ben ik voor 2007 wederom gekozen als penningmeester voor het CAP Team. Ik heb ze gewaarschuwd dat ik zwanger ben en graag mijn plekje op wilde geven aan wie dan ook interesse had, maar ze wilden me nog steeds hebben. Ik maak me soms zorgen, dat ik te weinig doe om nog te kwalificeren als bestuurslid (zeker aangezien we zo’n 60 leden hebben), maar zodra ik die zorgen uitspreek is het fijn om te merken dat men juist blij is met dat wat ik wèl doe.

Dat was het weer qua ‘nieuws’. Ik heb nog wel een leuk filmpje, en twee leuke foto’s. Wat de foto’s betreft, we hebben van een collega van Ruud een ‘Bob de Bouwer’-ding gekregen (wat is het? een tent?), en afgelopen weekend trof ik mijn twee mannetjes zo aan:

En hier het filmpje:

Als allerlaatste nogmaals wat uitleg over hoe je een reactie kan achter laten. Zeker niet om te bedelen (al ben ik soms best benieuwd wie al die anonieme lezers zijn), maar omdat ik per email de vraag had gekregen “Hoe werkt dat nou, het lukt me niet” en omdat ik ook zelf merk dat het niet altijd iedereen lukt.
Onderaan elk bericht dat ik schrijf, staat rechts de tekst ‘0 comments’ (danwel ‘1 comment’, of meer comments). Vlak daarnaast staat een plaatje van een envelopje. Je moet om te beginnen niet op het envelopje klikken! Maar je klikt dus op de tekst ‘0 (1, 2) comments’ zelf. Dan krijg je dit schermpje te zien: De rode tekst en cirkels heb ik er nu natuurlijk even bij gezet, voor de duidelijkheid.
Je typt je reactie op mijn verhaaltje (hoeft niks hoogdravends te zijn, mag wel natuurlijk) in het daarvoor bedoelde vak, rechts bovenaan. Bij ‘choose an identity’ klik je ‘other’ aan en dan vul je daar onder je naam in. Het moeilijkste is het ontcijferen van de letters die er dan staan, die veranderen steeds, dit om spam te verkomen. Typ de letters over in het vakje ‘word verification’ en dan klik je op ‘Publish your comment’ en je bent klaar! Laat het me weten als je er nog steeds problemen mee hebt.

Groetjes!

Sneeuw en korte broeken - alles kan in North Carolina!

Iedereen allereerst een heel gelukkig 2007 gewenst, met veel liefde en gezondheid! Ik weet niet of het officieel nog mag, maar dat maakt mij niet uit, het jaar is nog lang tenslotte!

Ondertussen zijn mijn ouders hier geweest, en ze zijn inmiddels ook al weer thuis, afgelopen vrijdag zijn ze weer vertrokken. We hebben veel gedaan, en tegelijkertijd ook weinig, dat heb je nou eenmaal met een kind, dan gaan er soms dagen voorbij dat je nergens aan toe komt.

Maar eerst was het kerst, nog met zijn drietjes. En ook al lagen er heel veel pakjes onder de boom, we hebben nog niks uitgepakt. Het was rotweer met de kerst (we hebben maar 1 kerstdag hier, dus ik bedoel jullie eerste kerstdag), dus we zijn lekker de hele dag binnen gebleven. Ik had op verzoek van Ruud en na enige research zowel online als eenmaal in de supermarkt iets gekocht, wat voor stoofperen zou moeten doorgaan (want die hebben ze hier dus eigenlijk niet), en daar is Ruud ’s morgens al mee aan de slag gegaan. En het resultaat was verrassend goed! Dus we hadden een heerlijk kerstmaal, met onder andere een hele kip uit de oven, spercieboontjes, aardappelkroketjes, gebakken champignonnetjes en stoofpeertjes dus! Alexander gaat momenteel door een fase dat ie plots geen groente meer wil, maar afgezien van de boontjes heeft hij ook zitten smullen.

De volgende dag (tweede kerstdag) ging Ruud weer aan het werk, en ik heb de boel een beetje aan kant gebracht voor ons bezoek. Ruud was lekker vroeg thuis, dus kon hij ook nog even helpen. ’s Avonds na het eten op weg naar RDU, het vliegveld, en na niet al te lang wachten waren daar opa en oma! Het was voor Alexander eigenlijk meteen weer vertrouwd, dat was heel fijn om te zien. Eenmaal thuis bleek dat ongeveer één koffer helemaal vol zat met boodschapjes, ook dat was heel fijn!

De volgende dag (woensdag) een beetje rustig aan gedaan, Ruud was weer op zijn werk en wij hebben wat gewandeld en boodschapjes gedaan. meteen maar even een niet-Nederlands maaltje: spaghetti-squash met tomatensaus

’s Avonds was het dan eindelijk zo ver, kerstkadootjes uitpakken (waar er nog een heleboel bij waren gekomen sinds de dag ervoor). Alexander was eerder al vaak bijna begonnen aan een kadootje, vooral die met Iejoor op het inpakpapier spraken hem aan, maar toch heeft ie ze steeds weer netjes terug gezet. Maar nu mocht ie dan echt gaan scheuren, wat ie dus volop gedaan heeft, iedereen kon zijn hulp goed gebruiken. En iedereen had heel mooie kado’s, dus zoals wij dan altijd zeggen “Dank u, kerst-m/v”!
Op donderdag wilden we eigenlijk naar Tinseltown, maar dat was alleen ’s middags open, dus zijn we even gaan wandelen in Hemlock Bluffs. ’s Middags zijn we gaan winkelen, want we hadden grootse plannen voor de dag erna.

Vrijdagochtend zijn we met z’n allen vertrokken naar Appalachian Ski Mountain. Toch nog sneeuw! Het ligt iets voorbij Boone, in het westen van North Carolina, een kleine 4 uur rijden. Voor ik er erg in had, stond Ruud al op zijn ski’s en mijn vader (met nieuwe muts en handschoenen, de dag ervoor aangeschaft) had ter plekke ski’s gehuurd. Dus de twee mannen zijn de rest van de middag aan het skiën geweest. (ik heb even een mini-pijltje en de namen op de foto hieronder erbij gezet)Voor mijn moeder, mijzelf (beiden in nieuwe sneeuwstappers) en Alexander was het iets minder geslaagd, we hadden gehoopt op een leuk besneeuwd wandelpad, slee-verhuur, een kinderspeelveldje om sneeuwpoppen te maken of iets in die geest (en wat minder tassen, zelfs al hadden we de helft in de auto laten liggen). Of dan toch in ieder geval een terrasje in de sneeuw. Maar nee. Er was wel een mooi groot terras, maar dat was op de eerste verdieping, op een balkon dus, vanwaar we wel mooi uitzicht hadden op de piste, maar iets minder ‘feel’ met de sneeuw. Het was superdruk, en toen we eenmaal een mooi plekje op het balkon hadden bemachtigd en het zonnetje scheen lekker in ons gezicht, kwam uiteindelijk toch nog een beetje het wintersportgevoel. Alexander was niet onder de indruk van de sneeuw, ik heb wat in zijn handje gelegd maar hij keek er naar en stond erbij. Ik ben een klein stukje met ‘m gaan lopen, maar volgens mij dacht ie dat het zand was. Maar goed, al met al toch een leuk uitstapje..
Zaterdag even weer rustig aan gedaan. Ik heb mijn ouders wat nieuwbouwprojecten laten zien, en we waren het met elkaar eens dat het ene huis vaak nog lelijker is dan het andere. Echt jammer is dat hier. Het zijn wel kasten van huizen (soms gerust kastelen), en er hangen soms ook prijskaartjes aan van 7 ton, maar ze blijven lelijk.

Zondag was oudejaarsdag. Ruud heeft oliebollen staan bakken in de garage met de mix die mijn ouders hadden meegebracht, en ze waren echt heel erg lekker! Nadat Alexander van zijn middagslaapje wakker werd, zijn we, netjes opgedoft, naar downtown Raleigh gegaan. Eigenlijk was ie voor het mooi te laat wakker, we konden niet echt profiteren van de buttons die we eerder al gekocht hadden, “First Night Raleigh, 2007, license to thrill”, waarmee je musea in kon waar van alles werd georganiseerd voor de kinderen (en later op de avond was er van alles voor volwassenen), want om 6 uur begon de optocht. Die liep vanaf het State Capitol over de Fayetteville Street Mall. Om 7 uur zouden ze speciaal voor de kinderen aftellen naar het nieuwe jaar, en een enorme eikel (ja, dit klinkt heel raar in het Nederlands, vraag me niet precies waarom ze een eikel gebruiken - 't heeft iets te maken met Raleigh's bijnaam - de City of Oaks) zou naar beneden komen. Vergelijkbaar met de bal op Times Square. En daarna was er vuurwerk. Om 12 uur herhalen ze dit natuurlijk, voor de volwassen en grote kinderen. Ik vond het in ieder geval super dat ze dit om 7 uur ook al deden, het voelde echt als Oud & Nieuw, plus je kind ligt op tijd op bed en dan heb je nog de rest van de avond voor hapjes en spelletjes! Zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar. ik heb even een pijltje bij en cirkel om de eikel gezet (deze foto was dus van voor 7 uur)

En zoals gezegd, de rest van de avond zaten we met z’n viertjes te smullen van oliebollen en andere lekkere hapjes, al film kijkend en spelletjes doend. En om 12 uur buiten de champagne geopend. Enige nadeel van om 6 uur/7 uur ’s avonds in Raleigh zijn, in plaats van thuis, is dat we nu eigenlijk maar weinig mensen in Nederland direct een gelukkig nieuwjaar hebben kunnen wensen. Kom lekker volgend jaar met z’n allen hier heen, is dat probleem ook weer opgelost!

Maandag, nieuwjaarsdag, waren de winkels gewoon open, dus toen Alexander in bed lag voor zijn middagdutje (Ruud was thuis) ben ik met mijn ouders naar de Streets at Southpoint in Durham gegaan. Nog een leuk zwangerschapsrokje gekocht voor bij het zwangerschapstruitje dat Tessa voor/namens mij in Nederland had gekocht. ’s Avonds wilden mijn ouders ons trakteren op een etentje, dus we zijn gezellig naar Lucky 32 gegaan. Helaas verliep dat geheel niet volgens planning, want tijdens de soep begon Alexander te jammeren, en toen de soep op was, was het jammeren over gegaan in hartverscheurend brullen. Hij voelde zich duidelijk helemaal niet lekker, en het huilen hield niet op. Ik ging met ‘m lopen en zelfs even buiten in het halletje zitten, zodat we andere mensen niet zouden storen, maar Alexander was helemaal over zijn toeren. Hij zei af en toe dat zijn mondje pijn deed, dus ik dacht dat ie misschien last had van een doorkomende kies (zou voor het eerst zijn dat ie daar zo’n erge last van had, maar het kan). Ruud heeft het van me over genomen in het halletje, en het enige wat hij nog uit Alexander kreeg tussen het huilen door was “slapen”. Dus even overlegd met mijn ouders, en toen hebben we de rest van onze maaltijden (die al besteld waren) laten inpakken en mee naar huis genomen. Eenmaal thuis ging Alexander spugen, dat had ik al aan zien komen, dat kwam omdat ie echt heel erg overstuur was. Hij wilde geen melk, water, niks, alleen maar slapen. Dus het zielige manneke in bed gelegd, en steeds even bij ‘m kijken. Daarna onze maaltijden genuttigd, onder iets andere omstandigheden, maar nog steeds erg smakelijk. De rest van de nacht is Alexander natuurlijk diverse malen wakker geworden, maar hij werd rustig als ik hem een boekje voorlas terwijl ie in z’n bedje lag.

Dinsdag was ie nog koortsig, dus hebben we eigenlijk weinig gedaan anders dan binnen spelen met ‘m.

Woensdag ben ik ein-de-lijk weer eens naar de sportschool gegaan. Of eigenlijk moet ik zeggen ‘naar de kerk’, want het sporten vindt tegenwoordig plaats in een kerk. Reden dat ik echt al heel lang niet was geweest, is omdat ik voorheen lid was van Beyond Fitness. Ik volgde daar al een paar jaar Jazzercise lessen van Tara, toen Tara afgelopen mei voor zichzelf is begonnen. Plots bood Beyond Fitness dus geen Jazzercise meer aan, terwijl ik daar nog wel een abonnement had lopen. Ik zat dus nog in dubio over wat ik zou doen, toen we voor 3 maanden naar Nederland vertrokken. Eenmaal terug hier, was ik er nog niet uit. Het liefst bleef ik Jazzercise doen, maar het was nog onduidelijk of er kinderopvang zou zijn bij Tara, en zo bleef ik het besluit uitstellen, en verliep mijn Beyond Fitness abonnement. Dat laatste overigens met een goede reden, want in mei gingen er al geruchten dat het niet lekker zat bij Beyond Fitness, en ondertussen ‘zijn ze niet meer’. Het zou dus toch Jazzercise (klik even op de link voor een commercial - wel even geduld) bij Tara worden, maar het liefst ging ik een keertje zonder Alexander om te kijken hoe de kinderopvang was etc etc en of ik ’t eigenlijk nog wel kon. En dat moment kwam dus afgelopen woensdag, omdat mijn ouders op Alexander konden passen. En Tara geeft haar lessen dus tegenwoordig in een kerk. Wel gewoon in een aerobics-zaaltje hoor, het is een modern gebouw, dus niet dat ik tussen de gebedsbankjes in de middenbeuk met galmende akoustiek op mooie orgelmuziek bovenop 300 jaar oude mozaieken of graftegels sta te springen hoor!
En vandaag ben ik weer gegaan, met Alexander dit keer. Alexander vond het één groot drama, het schijnt dat ie ‘n hele tijd verstijfd aan een tafeltje zat met kleurtjes in zijn knuistje geklemd en een kleurboek voor zich waarvan niemand de bladzijde mocht omslaan. Heel zielig om te horen, maar hopelijk gaat het steeds wat beter als ie vaker gaat. Ik had ‘m voorbereid, en dat was op zich wel blijven hangen, want achteraf herhaalde ie constant heel opgewekt “Mamma sporten, A-a andere spelen” (A-a = nog steeds Alexander (al heeft ie eventjes “Ane-anne” gezegd), andere = andere kindjes).

Maar goed, even terug naar het bezoek van mijn ouders, donderdag zijn we nog even gaan winkelen bij Crossroads, mijn ouders wilden graag nog wat koffie drinken bij Borders, en we wilden nog wat kadootjes kopen voor mijn zusjes. Donderdagavond zijn Ruud en mijn vader naar een wedstrijd gegaan van de Carolina Hurricanes, ijshockey dus, of gewoon ‘hockey’ zoals de Amerikanen zeggen. Jammer genoeg hebben de Hurricanes verloren, maar het gaf volgens mijn vader toch heel goed weer hoe zo’n wedstrijd gespeeld wordt, wat voor sfeertje er hangt etc.
En toen was vrijdag al weer de dag van vertrek. Het is weer heel snel gegaan, het was ook maar 1½ week, maar ik weet nu na 3 maanden Nederland deze zomer dat tijd eigenlijk niks zegt, het gaat altijd snel!! Mijn ouders vlogen via Detroit, ze hadden wat zorgen vooraf want er was maar 40 minuten overstaptijd, maar alles is heel erg goed gegaan, en zaterdagochtend kreeg ik al weer een telefoontje van mijn moeder dat alles al uitgepakt was en dat ze zo een kopje thee ging drinken. Alexander gaat er goed mee om, dat opa en oma er plots niet meer zijn. Ik had vrijdag voor zijn middagslaapje gezegd, dat opa en oma weg zouden gaan terwijl hij sliep, dus ook dat herhaalde ie steeds “opaoma viegtui, opaoma Nejelan, opaoma weg”. Soms vraagt ie er nog om, als ik ‘m in bed leg, of opa en oma hem uit bed komen halen, maar als ik dan zeg dat opa en oma niet meer hier zijn, vindt ie het verder ook wel goed. Gelukkig maar, want hoe gek ie ook weer bleek te zijn op opa en oma, ik zou het heel sneu vinden als ie er verdriet van had. Hij heeft een poosje terug een fotoboekje gekregen van mijn ouders, en de eerste foto daarin is van opa met Alexander op het bankje voor hun huis in Rotterdam, en nu zegt Alexander steeds “Opa, tuit”. Ja, dat is opa die thuis is.

Praten gaat trouwens steeds beter met Alexander. Ik wil niet zeggen dat ie helemaal bij is, maar hij boekt zeker vooruitgang. Hij zegt bijvoorbeeld “fotoboek pakken” zonder enig spraakgebrek, en hij kan keurig “Karel op de w.c.” (een boekje dat hij gekregen heeft van Birgit) uitspreken. En zo zegt ie nog veel meer, bijvoorbeeld “herte buwen weg”, “lamme overbuwen weg” (het kersthertje bij de buren in de tuin en de kerstlampjes bij de overburen zijn weg), “mamma koude handen”, “deur dicht”, “deur open”, “mamma haren nat”, “pappa boek lezen”, “bank zitten”, “op schoot”, “nieuwe melk”, en een leuke: “zomer baby uit”. Ik zou zeggen dat ie al gauw een vocabulaire heeft van 1000 woorden, want hij weet alles, alleen qua zinsopbouw doet ie er niet zo veel mee. Maar wijs iets aan, vraag wat iets is, en hij weet het. Hij kent ook de seizoenen ondertussen, meestal in de goede volgorde nog ook. En dus zoals al eerder geschreven, hij kent het alfabet, telt al een aardig endje (hij vertelt me constant hoe hard ik mag rijden als we in de auto zitten), weet alle Amerikaanse presidenten, hij kent heel veel landen op de wereldkaart, hij kent ondertussen ook diverse Amerikaanse staten, en hij is begonnen met lezen. Niet slecht voor 2½ jaar oud, toch?

Nog even terug naar het ‘weekverslag’ ;-) Afgelopen zaterdag was hier een prachtige dag, over de 20 graden. Een mooi moment om alle kerstverlichting weg te halen. Ik vind dat al die lampjes zeker wel tot na Oud & Nieuw moeten blijven hangen, het geeft zo veel sfeer. Maar als het dan het weekend na Oud & Nieuw is, en het is zulk stralend weer dat je er lentekriebels van krijgt, tja, dan bestaat er plots geen twijfel meer, weg met alle kerstspullen! Ruud moest weer de ladder van Steve & Isabel lenen om bij het puntdak te komen, en omdat ik ‘m niet kon helpen (dat ding weegt lood) en Steve er niet was, heeft Ruud zelf een slimme oplossing bedacht: een ladder op wieltjes!

Alexander met zijn afstandbestuurbare Brum!

welk kleurtje stoepkrijt zullen we eens kiezen?

Overigens druppelen de kerstkaarten nog steeds binnen hier (sommige zonder priority-zegeltje, maar ook gewoon enkele netjes mèt), dus de post trekt zich er niks van aan dat we geen kerstlampjes en –boom meer hebben.... ;-)

Nou, ik geloof dat dit het weer even is voor deze eerste ‘post’ van het nieuwe jaar. Hopelijk zit ik weer snel in mijn wekelijkse ritme. Veel groetjes weer!