‘Vail’ bevroren H2O, maar wel wat weinig O2 in Breckenridge

Zo, dat is tenminste een wat betere titel dan de vorige. Ik merk aan het gebrek aan reacties dat jullie mij niet gemist hebben de afgelopen twee weken (Mariska heeft een excuus, haar computer doet het niet, en bovendien wil zij ook wel eens een weekje ‘vrij’, straks voelt ze zich nog verplicht om te reageren omdat bijna niemand anders van mijn groottalig maar stilzwijgend lezerspubliek het doet). Maar ik ga toch maar weer vol goede moed verder deze week, we hebben natuurlijk heel wat beleefd, en dan bedoel ik met name dus de vakantie in Colorado!

Nou, in een notedop: Breckenridge was geweldig! Leuk gebied, veel pistes maar na een paar dagen begin je toch het idee te hebben dat je het gebied gaat overzien. Redelijk goede weeromstandigheden, bijna elke dag sneeuwde het wel, dus overal wit (dat verklaart de “bevroren H2O” in mijn titel). Wel wat lastig skiën, en erg koud in de lift, maar dat namen we voor lief.

Het dorpje Breckenridge is ook erg leuk. Ik mis in de donkere dagen na kerst de gezellige lampjes altijd zo, en wat dat betreft kon ik in Breckenridge mijn hart ophalen, overal kerstverlichting! En het stond niet eens vreemd! Echt heel gezellig. We hadden ook een leuk appartement, met een ruime woonkamer, eethoek en keuken, 3 slaapkamers, 2 badkamers, met een gezellige open haard, op de begane grond. Omdat mijn ouders er waren, hebben we wat afgewisseld met skiën, zodat er altijd één of twee volwassenen thuis waren met de kindertjes. Ons appartement lag naast een piste, dus splitsten we de dag vaak in een (stukje) ochtend en een (beetje) middag en lunchten we met z’n allen in het appartement.
Alexander heeft ook voor het eerst op ski’s gestaan. De eerste keer was nog brullen, maar dat bleek vooral te zijn omdat we hem een helm hadden opgedaan (zoals alle kindjes en de meeste volwassenen daar). Een dag later nog eens proberen, Ruud kwam toevallig net aanskiën van zijn ski-middagje toen ik Alexander op z’n ski’s had gezet, dus Ruud is achteruit gaan skiën met Alexander tussen zijn benen, en dat ging heel goed. Alexander begon het op een gegeven moment zelfs leuk te vinden! Een echte durfal is het niet en zal het ook niet worden, maar dat ie het leuk vond, daar was het ons toch om te doen geweest. Alhoewel hij sleeën (zelf, of opa of oma voortrekkend) toch nog een stuk leuker vond! Mijn vader en Ruud zijn ook nog een keertje ’s avonds in de hottub gegaan. Ik kon mezelf er niet toe zetten om met weet-ik-hoeveel graden onder nul mezelf in een bikini te hijsen en naar buiten te stappen. Alleen snel even dik aangekleed om een foto te maken van die twee bikkels: We zijn op de laatste dag naar een ander skidorp gereden, genaamd Vail. In Europa staat Aspen bekend als hèt wintersportdorp, maar voor Amerikanen is dat dus Vail. Hier gaan alle rich & famous naar toe, naar het schijnt. Niemand famous gezien, maar het zag er wel heel leuk uit allemaal.
Nu ik ook ‘Vail’ in de titel heb verklaard, blijft er over “weinig O2”. En dan moet ik weer even terug naar het begin van de vakantie, want het is meer dan alleen dat. Alexander had erg last van zijn hoest. Het was beter gegaan nadat ie enige weken geleden gediagnoseerd was met ‘croup’ maar de dag voor vertrek begon het weer terug te komen. Allemaal geïrriteerde mensen om ons heen in het vliegtuig natuurlijk, maar we konden er weinig aan doen op dat moment, anders dan steeds slokjes water geven.Op Philadelphia, onze overstap, werden we aangesproken door een vrouw die zei dat ze kinderverpleegkundige was, en of we wisten dat onze zoon ‘croup’ had. Nou, gezien het feit dat ie dat eerder ook al had gehad en nu weer zo liep te hoesten, verbaasde ons dat niet. Ze zei dat we medicijnen voor hem nodig hadden, omdat het nog erger zou worden (ademhalingsproblemen ’s nachts). Hmm... Wat nu. Gesproken met iemand van het vliegveld om te achterhalen of er een apotheek op het vlieveld was, maar die was er niet. Ze adviseerde naar een ziekenhuis in Philadelphia te gaan en onze vlucht naar Denver om te boeken. Ehhhh...... dat zagen we natuurlijk niet zo zitten, maar wat moet dat moet. Gebeld met onze kinderarts, en zij zeiden “Je moet het zelf weten, maar als je nu naar Denver doorvliegt, moet je hem daar meteen laten onderzoeken”. Dus toch maar op het vliegtuig naar Denver gestapt, met de intentie daar meteen op zoek te gaan naar een “Urgent Care”.

Heel bijzonder, als je uit het vliegtuig kijkt als je bijna bij Denver bent, zie je dat alles vlak is, en dan plots vanuit het niks liggen daar plots een heleboel bergen, de Rocky Mountains! Apart gezicht. Denver zelf ligt als het ware aan de voet van de bergen.
Eenmaal op Denver na enige tijd wachten mijn ouders ontmoet, dat was een heel fijn weerzien, al was Alexander ondertussen echt een beetje een zielig jongetje. En Quinten begon ook al te hoesten. Door naar het autoverhuurbedrijf en helaas duurde dat allemaal heel lang daar. Op een gegeven moment viel Alexander op 'n stoel in de wachtruimte gewoon in slaap, en dat heb ik ‘m in jaren niet meer zien doen (hij slaapt in principe alleen in z’n bed en heeeeeeel af en toe in de auto). Nadat de auto geregeld was en helemaal volgeladen met alle bagage van iedereen (jippie, het paste, dankzij ingenieus pas- en meetwerk!!), zijn we op zoek gegaan naar de “Urgent Care”. Eenmaal daar werd inderdaad wederom de diagnose “croup” gesteld, en zijn dubbele oorontsteking bleek ook nog niet over te zijn. We werden echt bijzonder goed opgevangen daar. We kregen allerlei snackjes en drinken, en koffie voor mijn ouders (die inmiddels al vele en vele uren onderweg waren). We hebben Quinten ook laten onderzoeken, die had nog geen “croup” maar het zat op het randje. Wel een beetje bronchitus-achtige ruis en in ieder geval verkouden, dus voor hem een receptje meegekregen “voor het geval dat”. Vervolgens langs de Walgreens om de medicijnen op te halen, die natuurlijk nog niet klaar waren. En zo gebeurde het dat we woensdagavond om 12 uur ’s nachts bij het appartement aankwamen, wat 2 uur ’s nachts onze tijd is, wat 8 uur ’s morgens Nederlandse tijd is (dus mijn ouders waren op dat moment zo’n 27 uur geleden uit bed gestapt).
Het ging de dagen erna wel ietsjes beter met Alexander, al bleef hij veel hoesten. Gelukkig niet ’s nachts in ademhalingsmoeilijkheden gekomen. Quinten daarentegen begon steeds meer te hoesten, en ging daarnaast ook steeds meer spugen. Op een gegeven moment kwam alles wat er in ging er direct weer uit, en hij plaste dus ook nog maar heel weinig. Dat is een waarschuwingsteken, dus op zondag met Quinten naar de “Urgent Care” in Breckenridge. Was een stuk minder fancy dan die waar we eerder die week waren, maar goed, je doet het er maar mee. En de diagnose voor Quinten luidde “Acute Mountain Sickness”, oftewel hoogteziekte (het dal van Breckenridge ligt bijna op 3000 meter hoogte). Hij moest aan de zuurstof! Hij kreeg dus een slangetje in (tegen) zijn neusje en een draagbare zuurstoftank mee. Binnen een uur kwam er iemand van het zuurstofbedrijf een grote zuurstoftransformator brengen, want zo’n kleintje gaat maar ongeveer 3 uur mee. En het was de bedoeling dat hij 2 hele dagen en nachten aan de zuurstof ging. Hij knapte er in de dagen erna gelukkig wel stukje bij beetje van op, en toen we eenmaal na wat gepiel het slangetje goed vast hadden geplakt, leek hij ook geen last meer van dat slangetje te hebben. Quinten is dus niet veel meer buiten geweest, alleen op de laatste dag zijn we zoals gezegd naar Vail gereden. Daarvoor hebben we draagbare zuurstoftanks meegenomen (we hadden er een extra besteld) en tegen het einde van de dag zou hij technisch gesproken zonder extra zuurstof moeten kunnen, dus als ze op zouden raken, gaf dat niet.

Dus, al met al een zeer interessante vakantie, heel leuk om mijn ouders weer te zien en heel fijn dat wij daardoor ook een paar keer saampjes hebben kunnen skiën (dank jullie wel!). Een extra uitdaging met de zieke kindertjes, maar een heel leuk skigebied dus zeker een aanrader en absoluut een goede herinnering!!

Nog meer foto's (sorry, nog heel veel, maar ik had geen zin om ze in een slideshow te zetten): Je kan niet op sneeuw leunen met je handen, ervaart Alexander hierboven.Warme chocomelk en appeltaart met slagroom hoort erbij:De architectuur is toch iets anders dan in de Franse Alpen.

Ehhhh.....

Ik bedenk dat het maandag is, en dus weer tijd voor de wekelijkse blog. Maar ik heb geloof ik geen inspiratie. Normaal bedenk ik van te voren al titels en wat ik allemaal zal schrijven, maar vandaag .... ehhhh.... niks.

Nou ja, ik kan natuurlijk schrijven over Valentijnsdag. Ik heb een hele leuke foto laten maken van onze eigen Cupidootje. Drie jaar geleden hebben we een soortgelijke foto van zijn oudere broer laten maken, alleen had die op de foto die we uitkozen wel een pijl en boog beet, en Quinten heeft dat dus niet op de foto die verder wel het leukst was. Maar ’t idee is leuk, van beide jongetjes zo’n schattige baby-Valentijnsfoto!Op Valentijnsdag zijn we heel gezellig met z’n viertjes lekker gaan lunchen bij Lucky 32. Nou ja, Quinten had zijn eigen eten natuurlijk. ’s Avonds zijn we heel niet-romantisch een hamburger gaan halen bij de Cook-Out, waarna we inkopen zijn gaan doen. Zo hebben we onder andere een “exersaucer” oftewel een activity center voor Quinten gekocht, omdat die niet lang meer tevreden is met gewoon een beetje op de grond dweilen en je wilt ook wel eens je handen vrij hebben. Hij zit er al flink in te springen en draaien!En we hebben wat kado’s gekocht voor een babyshower waar ik zaterdag heen moest, van Kimberly (zwanger van baby Fischer).
Vrijdag is Jackie nog even langsgeweest met de meiden, helaas niet echt gelukt alle vier de kindertjes op één foto te krijgen, of je moet deze meetellen (Isabelle zit op de achtergrond in de kinderstoel):
En verder zijn we momenteel vooral bezig met voorbereidingen voor de wintersport. Plots hebben we nog dit nodig en nog dat (denk: een extra jasje voor Quinten - voor als ie over z’n pakje spuugt, skisokken voor Alexander, een maillot o.i.d. voor Alexander, zonnebrandcreme, etc etc). Er moeten nog wat wasjes gedraaid worden van spulletjes die mee moeten, maar wel pas op ’t laatste moment, anders kunnen ze al weer vuil worden (dat heb je met kleine kinders). Nog even skipassen regelen op internet. Verzinnen hoe we die jongens al die tijd in ’t vliegtuig bezig gaan houden (let wel, we moeten overstappen op Philadelphia, en vanaf daar is ’t nog 4 uur vliegen!). Laptop en fototoestel leegmaken zodat die mee kunnen. Etc etc etc. Dus ik ga het kort houden dit keer.
Alexander is er in ieder geval helemaal klaar voor, als we zijn trui moeten geloven:
Breckenridge, here we come! Nou ja, bijna dan.

Happy camper?

Leuk hoor, kindertjes die naar school gaan. Ze komen met van alles en nog wat thuis: verhalen, tekeningen en .... ja hoor, het is weer eens zo ver…. een verkoudheid! Ik denk dat het dinsdag begon bij Alexander, hoesten natuurlijk, maar ’s avonds ook klagen over een zeer oor. Woensdagmorgen had hij geen stem meer, maar verder leek hij redelijk in orde, dus toch maar naar school. Omdat hij woensdagavond ook last had van een zeer oor, toch maar even naar de dokter op donderdagmorgen, en toen bleek dat hij zijn eerste oorontsteking ooit te pakken had, en om het meteen goed te doen, had ie er een dubbele van gemaakt. Arm ventje! De dokter vermoedde dat hij er veel pijn van had, maar merkwaardig genoeg liet Alexander daar in ’t dagelijks leven weinig van merken, behalve dan die twee keer ’s avonds met slapen gaan. Hoge pijngrijns? Misschien heeft ie wel eerder oorontstekingen gehad, maar heb ik dat nooit meegekregen omdat het zo’n bikkel is! (ik hem ‘m in ieder geval nooit eerder over zere oren horen klagen, dus ik hou mezelf maar voor dat ik toch echt niks gemist heb)

Behalve de dubbele oorontsteking had Alexander ook last van croup, vandaar dat zijn stem het niet deed. Hij is vandaag aan zijn vijfde dag zonder stem begonnen! Lekker rustig zou je denken, en dat is het ook zeker. Maar, hij zou geen eigenwijze 3-jarige zijn als hij geen andere manieren vond om zijn aanwezigheid kenbaar te maken! We hebben nog steeds onze handen vol aan ‘m!

Toen ik op internet even ging zoeken of croup in Nederland ook croup heet, zag ik een optie om een Engelstalige pagina te vertalen naar het Nederlands. Heb ik even geprobeerd, en vervolgens las ik allerlei interessants, zoals:
“De meeste croup als gevolg van virussen is mild en kan worden behandeld thuis, maar zelden virale croup kan ernstige en zelfs levensbedreigende bedreigend.”
En:
“De hoest vaak 's nachts begint met een plotseling ontstaan. De symptomen zijn gelijk voor zowel de vorm van croup.”
Gaat dus nog niet altijd even soepeltjes, die vertalingen ;-)

Alexander was dus geen ‘happy camper’ de afgelopen dagen, maar zaterdag werden we wel omgeven door happy campers. We zijn namelijk naar een RV- beurs geweest, waarbij RV staat voor ‘recreational vehicle’, oftewel.... campers! We hebben al lang geleden het plan opgevat om ons Amerika-avontuur af te sluiten met een paar weken toeren door het hele land, in een camper. En aangezien het toch langzamerhand op gaat schieten, zijn we ons maar eens gaan oriënteren. Want we gaan weliswaar huren en niet kopen, maar het is toch handig als je van te voren een beetje weet hoe de diverse modellen er uit zien. We zoeken er eentje waarbij de kindertjes in een aparte ruimte kunnen slapen zodat wij ’s avonds nog een boekje kunnen lezen, t.v. kunnen kijken eventueel (we hebben ’t over Amerikaanse campers, dus van alle gemakken voorzien natuurlijk).
De beurs was leuk, ik kreeg weer visioenen van mezelf als klein meisje, mijn ouders hebben een paar jaar een caravan gehad, dus we gingen weleens naar Campo toe, en dat vond ik toen al erg leuk. Het is gewoon gezellig, knus. Ik zag zo’n vier-persoons-tafeltje staan in een van die campers, en zag ons gezinnetje al helemaal zitten. Ik heb er nu al zin in! En natuurlijk heb ik nog meer foto’s gemaakt:Gaan we voor groot? ->
Of toch maar voor klein? ;-) Stapelbedje: Sommige campers waren echt enorm groot, zeg maar gerust vrachtwagenformaat....We zijn in ieder geval weer wat wijzer.

Zondag waaide het hier ongelofelijk hard. Ik keek naar buiten en dacht aan wat ik wel eens gehoord had, namelijk dat een tornado klinkt alsof er een trein aan komt denderen, en ik vroeg me af of dat was wat ik op dat moment hoorde. Nee dus, gelukkig maar, er kwam wel een enorme windvlaag door de achtertuin langs, en de stroom viel even uit, maar er gingen geen bomen om dus het viel mee. Alleen de vuilnisbak lag een paar meter verderop....
Ik heb trouwens nog twee tips:
- de eerste hoorde ik van mijn schoonmoeder, zij had een programma gekeken genaamd “Onverwachts bezoek” en deze specifieke uitzending speelde zich af bij een Nederlands stel in North Carolina. Ik heb even gezocht op internet, en kwam de uitzending tegen, dus die heb ik bekeken. Het betreffende stel woont al zo’n 5 jaar in Four Oaks, iets ten zuiden van Smithfield. En haar broer was nog nooit op bezoek geweest en dat vonden ze beiden zo jammer. Maar hij had een goed excuus: vliegangst. Voor dit programma is hij op cursus geweest om van zijn vliegangst af te komen en zo gebeurde het dus dat broerlief plots onverwachts voor haar neus stond. Tranen natuurlijk! Het grappige was, dat ookal wonen zij heel anders dan wij, veel landelijker, dat er toch heel veel herkenbaar was, het vliegveld met de RDU-taxi’s, het ziekenhuis (waar Alexander en Ruud beiden geopereerd zijn vorig jaar), Smithfield (waar je zo leuk kunt shoppen), en... ze hadden hetzelfde IKEA-dekbed liggen als dat Alexander heeft (want ze zijn natuurlijk toch Nederlanders, en een Nederlander shopt bij IKEA). Kortom, echt een aanrader, deze aflevering van “Onverwachts bezoek” en je kunt hem hier bekijken: http://www.eo.nl/onverwachtbezoek (eentje naar beneden voor Amerika, en klik dan op video).
- de tweede tip is voor sommigen een open deur, maar ik wilde ‘m toch even melden voor diegenen die er nog nooit van gehoord hebben: Skype. Dit is een programma waarmee je gratis kunt bellen via internet. Je hebt in principe alleen een microfoon en speakers nodig, maar met ’n webcam erbij is nog net even leuker natuurlijk. Ik benadruk nogmaals dat het gratis is, dus ik zou zeggen, installeer het eens (en als je contact met ons zoekt, onze Skype-naam is heel ingenieus familiebot).

Tenslotte nog wat kiekjes van huiselijke tafereeltjes: Gelukt! Alexander begint echt de smaak van het puzzelen te pakken te krijgen. En Quinten zit steeds beter te happen.Dit was 't weer, groetjes!

Superbowl XLII

Traditioneel geven Nancy en Jason in februari altijd hun Superbowl-feestje. Ze nodigen heel veel mensen uit, zetten overal t.v.’s neer met in de garage zelfs een groot scherm. Alleen zitten ze dit jaar tijdelijk in een andere woning terwijl hun nieuwe huis gebouwd wordt en hun oude huis al verkocht is. Ik mailde en belde vrijdag met Nancy om te kijken of we iets anders konden regelen, bijvoorbeeld naar restaurant Xios waar de wedstrijd werd uitgezonden en waar een Superbowl-menu werd aangeboden. Maar Nancy wilde liever bij iemand thuis, mede vanwege de kinderen (zij hebben baby Ava van 2 maanden). Ik bedacht dat we weliswaar een vrij kleine t.v. hebben (naar Amerikaanse maatstaven), maar dat we misschien wel de projector naar beneden konden halen. Even rondbellen en checken met Ruud en even later was het besloten: we doen het Superbowl-feestje -op kleine schaal- bij ons thuis! Dus zaterdag even snel boodschappen doen, zondag huis opruimen en ’s avonds was iedereen van het vaste clubje er (allemaal met veel lekkers bij zich – dat concept moeten ze in Nederland ook invoeren, want dat maakt het veel aanlokkelijker om last-minute een feestje in elkaar te draaien!). Het was wel lang geleden, te lang! Zo wisten Steve en Isabel bijvoorbeeld niet dat Fred en Christina hun tweede kind verwachten – over drie weken!

coin toss

Het was overigens maar goed dat het bij ons thuis was, want aan het begin van de avond viel de stroom uit in de wijk van Nancy en Jason, dus stel dat ze het wel gewoon bij hun thuis hadden gehouden....
Jason maakte een mooi schema zodat we konden wedden op de uitslag. Eerst werden alle vakjes ingevuld door iedereen ($1 per vakje), vervolgens werd via een ingenieus systeem de getallen erboven en ernaast ingevuld. Alexander trekt hier de kaarten waarmee die getallen bepaald werden.

Je weet dus van te voren niet op welke score je inschrijft. Na elke ‘quarter’ werd er gekeken wie er gewonnen had. Helaas voor ons, en gelukkig voor Isabel, was Isabel zowaar na elke quarter de winnaar, mede omdat er niet zo heel veel gescoord werd (stand na 1e quarter was gelijk aan stand na 2de quarter). Die ging dus mooi $75 rijker (na inleg van $25) naar huis! Oh ja, de wedstrijd zelf. Die ging dus tussen de New England Patriots (tot dan toe onverslagen en dus favoriet) en underdog New York Giants. De meesten bij ons waren voor de Giants, al waren er een paar ‘onbestemd’ (misschien stiekem voor de Patriots?). Ik heb zelf niet al te veel van de wedstrijd gezien, maar ik geloof wel dat het spannend was. Pas op het allerlaatst werden de bepalende punten gescoord: de Giants winnen met 17-14. Ook van de commercials heb ik niet zo veel meegekregen, terwijl de commercials rondom de Superbowl altijd de leukste van het jaar schijnen te zijn, dus wel jammer dat ik die ook grotendeels gemist heb. Maar het was wel een gezellige avond en we hebben lekker met die en gene bijgekletst! Hierbij nog wat foto’s. baby-swap - Nancy met Quinten, ik met Ava

Na de fotoserie van Quinten vorige week, heb ik geprobeerd wat leuke fotootjes te maken van Alexander, maar ehmmm... dat is wat lastiger. Hij gaat raar poseren en druk doen enzo, een lekkere peuterpuber is het dan. Maar deze vond ik toch nog redelijk geslaagd:

DVDtje uitzoeken is een serieuze aangelegenheid....
Hij gaat lekker met z'n puzzeltje!
Deze van Quinten wilde ik jullie ook niet onthouden: Verder gaat alles hier wel okay. Ruud heeft het druk op de zaak (jaarafsluiting) dus werkt veel over. Quinten zit al ruim een week op z’n tweede tandje te broeden (is al die tijd een heel klein stukje door), met alle kwijl en her en der een onderbroken nacht van dien. Hij probeert al zelf te eten, hij moet nog wat oefenen op de ‘pincer-grip’, oftewel iets tussen duim en wijsvinger pakken, en vervolgens dan ook duim en wijsvinger weer openen als datgene wat hij probeert te eten in z’n mond zit ;-) Terwijl ik dit schrijf, probeert hij een knuisjevol Cheerios (een soort ‘ontbijtgraan’ met een gat erin, wordt snel zacht, dus veilig voor kleintjes) tot zich te nemen, terwijl er minstens even veel op de grond liggen ondertussen. Hij wil verder wel de hele tijd gedragen en vastgehouden worden, dus dat geeft meteen aan hoe het mij gaat: ik word bezig gehouden en ik begin weer flinke spierballen te ontwikkelen in m’n armen. Alexander tenslotte gaat tegenwoordig heel graag naar school, het liefst wil ie elke ochtend. En da’s fijn om te horen. Hij begint steeds meer Engels te praten, of dat wat hij denkt dat Engels is. Dan komt er een raar fantasietaaltje uit. Vorige week zat hij Roodkapje te lezen, en besloot dat in het Engels te gaan doen. Dat klinkt dan ongeveer zo “Buh le bada ka Redkepje aiba”, haha! Maar serieuswaar, het Engels gaat hem met de week beter af.

Dit was het wederom (ik moet nog wat oefenen op wat originelere afsluiters, vinden jullie ook niet?), groetjes!