Nog een beetje Sinterklaas

Jullie dachten dat Sinterklaas in zijn zwembroek in een hangmat met een lekkere cocktail aan de Spaanse Costa lag.... Mis! Gisteren was ie echt nog aan het werk, in vol ornaat. De Nederlandse Club “De Wieken” had hem uitgenodigd, en gelukkig, de Goedheiligman wilde toch nog eventjes langs komen. Voor Alexander was het de eerste keer dat ie bewust Sinterklaas en Zwarte Piet zou ontmoeten, dus het was best spannend! Alexander is dan wel zo, dat je er eigenlijk verder van te voren en ook achteraf niet te veel aan merkt. Hij slaapt er niet minder goed van ofzo.
Toen we op Sinterklaas aan het wachten waren en iemand vroeg of alle kindjes vooraan wilden komen zitten, vond Alexander het toch wel eng, we moesten vlak bij hem in de buurt blijven. Misschien ook omdat ie het niet gewend is, met andere kindjes in een kring zitten omdat ie nog niet naar school gaat. We vertelden hem “Let maar goed op als de andere kindjes naar Sinterklaas gaan, en als hij straks je naam zegt, mag je ook even naar Sinterklaas”. En dat ging zowaar heel goed. Toen het moment daar was, zeiden we “Ga Sinterklaas maar een handje geven” en dat durfde hij wel. Maar daarna liep hij weer terug naar zijn plekje. Missie volbracht, zal hij gedacht hebben! Dus we hebben hem met zachte hand weer richting Sinterklaas gedirigeerd, waar hij heel lief op de grond ging zitten. De Sint wist dat Alexander al zo goed alle letters van het alfabet kent, en ook dat opa en oma binnenkort langs komen.

En toen kreeg Alexander een groot kado, een speedboat met een waterskiertje van Little People. Na een aantal andere kindertjes had Alexander plots een ingeving, hij liep ineens weer naar Sinterklaas toe om hem weer een handje te geven! Geen idee of ie dacht dat dat de manier was waarop ie kado’s kon bemachtigen of dat ie gewoon beleefd wilde zijn....
Al met al een heel gezellige pakjes-middag, met ook veel lekkers te eten!

De middag en avond ervoor hebben we grotendeels in het Cary Towne Center doorgebracht. De stofzuiger moest voor een beurt. Jaja. We hebben 3 jaar geleden bij de Sears toen we de stofzuiger kochtten een speciaal onderhoudsplan aangeschaft waarbij de stofzuiger jaarlijks een beurt krijgt. Olie vervangen, wielen roteren, zulk soort dingen ;-) Afin, wij dus op pad naar de Sears. Toen vertelde een verkoopdame ons doodleuk, dat Sears geen shuttle-dienst meer heeft van en naar het service centrum, dat we ‘m daar zelf moesten brengen. Slechts een half uurtje verder rijden.... Wij balen, want je moet ‘m natuurlijk ook weer ophalen etc etc. Gelukkig is dit het laatste jaar van het onderhoudscontract, we hebben geen zin om dit elke keer te doen. Voor de benzine die je in je auto stopt, kan je bijna net zo goed zelf een nieuw filter kopen. Dus stofzuiger weer de auto in (dat komt van de week nog wel een keertje), en wij zijn lekker even gaan winkelen. Ruud heeft nog een leuk Nike-shirt gekocht, want hij gaat sinds kort regelmatig naar de sportschool. Je wilt niet weten hoe vroeg hij er voor op staat, want hij gaat vóór zijn werk...! Ik ben super-trots op ‘m, en ik realiseer me keer op keer dat ik ook weer eens een keertje moet gaan....
Zeker omdat we toch nog wel regelmatig bij CiCi’s komen, het onbeperkt-pizza-eten-buffet. Zo ook deze zaterdagavond. En het was zo leuk, we zaten allemaal te eten, en plots vanuit het niks riep Alexander “Njammie njammie njammie!!”. Hij vond het blijkbaar net zo lekker als wij!

Nog een dagje verder terug in de tijd (is weer eens wat anders, meestal doe ik ’t op chronologische volgorde), kreeg ik bezoek van Birgit. Ik heb Birgit in net najaar van 2005 leren kennen, toen ze samen met haar man en zoontje voor een paar maanden in Amerika was. Haar man werkt voor hetzelfde bedrijf als de man van Jessy, één van de koffiedames. Ze is dus een paar keer op de koffie geweest, en ik heb contact met haar gehouden. Afgelopen zomer ben ik bij haar op bezoek geweest in Nijmegen, zodat ik ook kennis kon maken met haar tweede zoontje die inmiddels geboren was. En nu was ze dan weer even in Amerika voor een bliksembezoekje en ze wilde graag ons nieuwe huis komen bekijken. Ze kwam heel chique met een zwarte incognito-taxi met getinte ramen... net of ik een VIP op bezoek had! ’t Was heel leuk dat ze er was, ze had wat kadootjes voor Alexander meegenomen en voor ons lekkere stroopwafels en speculaas. Jessy is ook nog even langsgekomen met haar kinderen om Birgit te zien. Helaas heb ik maar één fotootje gemaakt. Links Birgit, rechts Jessy met kindjes Justin en Megan.
Vanmorgen (hey, nu klopt mijn volgorde helemaal niet meer... nou ja, jullie moeten het er toch maar mee doen) was de koffie bij Saskia. Saskia is een onregelmatige koffiedame (ze heeft het erg druk met allerhande (vrijwilligers)werk) die wel graag voor speciale gelegenheden zoals kerst iets wil doen met de Nederlandse dames, dus vandaag had ze allemaal lekkere hapjes gemaakt.

Verder nog een huishoudelijke mededeling. We hebben Alexander voor de variëteit een andere placemat gegeven, met dit als resultaat:

Zijn eerste 3-lettergrepen-woord!

Tot zo ver, fijne week verder!

Sinterklaas en Santa Claus

Ja, als je zo de titel ziet, dan merk je al “dat scheelt eigenlijk niet veel…”. En inderdaad, beide mannen met witte baard en rood pak zijn redelijk prominent aanwezig geweest de afgelopen dagen.
(alleen niet tegelijk, hoor, zoals op het plaatje hiernaast dat ik op internet heb gevonden)

Alexander kijkt af en toe het Sinterklaas-journaal op internet, hij heeft zijn schoentje een paar keer gezet (niet zo heel erg vaak – ik denk er zelf vlak voor het slapen van Alexander pas aan, en dan moet ie voor het mooie eigenlijk nog een tekening voor Sinterklaas maken, waar dan eigenlijk geen tijd meer voor is) en af en toe draai ik een Sinterklaas CD. En hij lijkt het allemaal goed te snappen, als ik vraag “Van wie heb je dat kadootje gehad?” zegt hij “Kaa”. En ook van een plaatje herkent hij de Goedheiligman en Zwarte Piet.

Toch heeft hij uiteindelijk eerder kennis gemaakt met de kerstman. Afgelopen vrijdag was hier in Apex het ‘aansteken’ van de grote kerstboom en aankomst van de kerstman, en dat vonden we toch wel erg leuk om naar toe te gaan. Om half 6 begon het en dan is het hier al aardig donker. Er was een koortje dat kerstliederen ten gehore bracht. En daarna werden de lampjes aangestoken. Ik had even een blond moment, want dat had ik natuurlijk even moeten filmen maar in plaats daarvan stond ik met het toestel op foto-stand te wachten tot de lampjes aan waren. Maar goed, jullie moeten maar een beetje je fantasie gebruiken, eerst was de boom donker en toen was ie verlicht. De lampjes gingen aan nadat alle kindertjes “Merry Christmas” hadden geroepen. Heel leuk klonk dat!

Daarna kwam de kerstman aan in een arreslee getrokken door een paard. Dat heb ik dan weer wel gefilmd. Het filmpje is erg donker, als eerste zou je Ruud en Alexander moeten zien aan de rechterkant, dan draai ik naar het pleintje waar de kerstman aankomt.


We zijn even langs gegaan bij de kerstman nadat ie uitgestapt was, en Alexander kreeg een ‘candy cane’ van hem. Alexander vond hem echt heel leuk, hij deed zijn armen wijd open, alsof ie de kerstman wilde knuffelen! En toen we daarna vroegen (wijzend op candy cane) “Van wie heb je die gekregen?”, zei hij “Ker”, dus hij was gelukkig niet in de war door al die Klazen en Clausen die toch wel iets van elkaar weg hebben.

Zaterdag kwam er hier een werkploeg de straat asfalteren. De woningen hier in ons nieuwe wijkje zijn al ‘n jaar geleden opgeleverd, er lag ook wel een straat, maar de putdeksels staken allemaal nog een paar centimeter uit. Dus na het nodige klagen door de bewoners, kwam er zaterdag dan eindelijk een vers laagje mooi zwart asfalt. We hebben met zijn drieën buiten staan kijken, want wat is een betere manier om aan Alexander uit te leggen wat kiepauto’s en walsmachines doen?!
Daarna moest ons huis er aan geloven, en wijzelf dus ook: kerstversiering! Dat is toch een typisch weekendklusje, dus we wilden er niet langer mee wachten, ookal was het pas 2 december. We hebben alleen de buitenkant gedaan, er staat nog geen boom binnen hoor. Maar de lampjes ophangen buiten was al een immense klus, Ruud wilde heel graag de lampjes langs de top van de garage laten lopen. Dus een (heel) lange ladder geleend, en omhoog maar! Zaterdagmiddag tot het donker werd, en zondag weer verder. Het resultaat mag er absoluut zijn. Eerst even wat actie-foto's: En dan hier het resultaat:

Maandagavond ben ik naar Jessy gereden in Morrisville, daar hebben we Sinterklaas gevierd met de Nederlandse dames. Kadootjes van te voren even in de garage deponeren, zodat Piet even later kon bonken op de achterdeur en daar de zak kon neer zetten. Er waren kadootjes voor alle kindjes! Alexander had twee kadootjes: een doosje van Little People met een piraat, een vlot en een schatkistje, en vier doosjes gekleurde klei. Hij vond het allemaal prachtig. En gelukkig heeft ie nog niet de leeftijd dat ie vindt dat Sinterklaas hem te weinig kado’s heeft gegeven (wat we wel zagen bij een van de andere kindjes).
Met de dames hadden we lootjes getrokken. Wel gedicht, geen surprise tenzij je zelf een surprise wilt maken, was de bedoeling. Ik had Helma, de vrouw van een collega van Ruud. Aangezien ik pas op zondag zeker wist wat voor kado ik ging geven (ze had geen verlanglijstje), zat een surprise er zeker niet in. Dus heb ik ’t maar extra mooi ingepakt. Liesbeth, één van de andere dames, had als enige wel een surprise gemaakt, een grote Belgische bonbon voor Helga. Ik heb van SinterHelga een koekepannetje gekregen, pannenkoekmix en een kookboekje. En iedereen kreeg hulp van de kindjes met uitpakken. Wat mij vooral opviel, is dat iedereen echt goede, lange gedichten had gemaakt! Na alle kado’s hebben we met z’n allen gegeten, iedereen had iets klaar gemaakt. Er was erwtensoep, gluhwein, salade, bitterballen (de gehaktballen op de foto zijn dus eigenlijk bitterballen!), banketstaaf en gevulde speculaas. Alles door iedereen zelf gemaakt! Omdat de mogelijkheden voor echt Nederlandse lekkernijen al een beetje waren uitgeput en er nog behoefte was aan iets groente/gezond-achtigs heb ik maar weer de Indonesische gehakttaart gemaakt.

Even wat anders. Met een mengeling van trots en verwondering kunnen we mededelen dat Alexander ondertussen alle Amerikaanse presidenten kent (van zijn placemat). Veel namen komen er erg krom uit en hij heeft wat moeite met namen die met CL beginnen (Clinton en Cleveland), hij gaat dan over op de P. Clinton heet dus iets van Pina in zijn wereldje, maar hij is er wel consequent mee. Hoover noemt ie Hoeper, Truman heet Tubby, Coolidge heet Koelie. Van sommige namen zegt ie maar één lettergreep (Ni = Nixon, Wah = Washington, etc). Hij weet wie de eerste president is (‘Wah’ dus) en de laatste (‘Boe’). Hij probeert Tyler en Taylor echt anders uit te spreken. Hij weet dat er 2x een Bush, 2x een Harrison, en 2x een Roosevelt is, en dat vindt ie heel grappig. Zijn favoriet is Van Buren. Die noemt ie bijna altijd als eerste.
Er zijn dus mensen die zeggen “Geef dat kind een Jip en Janneke placemat!”. Ik weet niet goed hoe ik daar op moet reageren. Die placemats (op de wereldkaart weet ie ondertussen Amerika, Canada, Groenland, IJsland, Brazilie, India, China, Rusland en Australie, en ongeveer waar Nederland ligt) zijn nooit educatief bedoeld geweest. We hebben dus eigenlijk gewoon geen Jip en Janneke placemats, maar op een bepaald moment, toen Alexander zelf ging eten, moesten we toch iets neerleggen. Niemand, wijzelf dus ook niet, had kunnen verwachten dat Alexander zich als een ware bolleboos op die placemats zou storten. Hij vraagt zelf om de placemats, hij wil het echt heel graag weten wat er allemaal staat. Moeten we hem dat ontnemen, omdat het een beetje vreemd is dat een kind van nog geen 2,5 dit allemaal weet? Ik zelf denk dus van niet. We lezen de hele dag door kinderboeken voor, hij kijkt Dribbel en Teletubbies op t.v., hij weet wie Poeh en Dora zijn. Hij is gek op simpele puzzeltjes en zijn Little People-trein. Hij vindt het geweldig om 200 rondjes rond het keukeneiland te rennen etc etc. ’t Is dus niet dat we hem het kind-zijn ontnemen, of wat het ook is dat iemand die het maar vreemd vindt ook zou denken.
En ja, we zijn er trots op dat hij leergierig is, ik hoop niet dat iemand ons dat kwalijk neemt. En we weten ook heel goed, dat er andere gebieden zijn waar hij juist langzamer mee is. Hij zingt geen liedjes, vindt tekenen niet echt leuk, kan nog niet fietsen op zijn driewieler (ik houd mezelf voor dat dat komt, omdat het een ‘chopper’-model driewieler is, dus hij moet naar voren trappen i.p.v. naar beneden, maar misschien houd ik mezelf een beetje voor de gek – hij hoeft gewoon niet zo nodig). En hoe geïnteresseerd hij nu al lijkt te zijn in taal, het praten is nog steeds niet helemaal waar het wezen moet. Het is niet dat we niet genoeg met hem praten, het lijkt alleen of het anders verwerkt wordt bij hem, hij heeft andere interesses. Hij leest liever dan dat ie praat. Met het risico dat het gaat overkomen als opscheppen, zou ik namelijk bijna durven zeggen dat Alexander echt al een soort van leest, op zijn manier. Hij herkent bepaalde lettercombinaties. Hij kan bijvoorbeeld de woorden ‘stop’, ‘warm’, ‘China’ (ja, sorry, van de wereldkaart) herkennen, in elk willekeurig verband of elk willekeurig lettertype. Als een woord begint met dezelfde letters (bijvoorbeeld ‘want’ of ‘child’), roept hij vol enthousiasme ‘warm’ en ‘China’! Het klopt niet, maar hij herkent dus wel de letters voor een deel. Ook de woorden uit zijn magneetjesboek 'leest' hij, want daar staat onder andere 'springen' in en van de week zat Alexander zijn 'kaart van Amerika'-placemat te bestuderen toen ie plots 'spinge spinge!' riep en met zijn hand een op-en-neer-beweging maakte. Had ie Springfield (hoofdstad van Illinois) ontdekt... En zo begint het toch, dat lezen, lijkt me.
Ik vraag me af wat jullie in Nederland hier over denken. Is er iemand die dit herkent, misschien? Soms heb ik namelijk zo het gevoel dat we moeten verdedigen dat Alexander’s interesses zijn zoals ze zijn, alsof dat wij hem stiekem aan het hersenspoelen zijn ofzo....

Dan, als luchtige afsluiter nog even wat beeldmateriaal. Alexander kijkt graag de foldertjes en de krant. Ook dat doet hij op zijn manier... allemaal uitgespreid op de grond dus! En als we dan aan hem vragen of hij alsjeblieft de krant weer even terug wil leggen waar die vandaan komt, krijg je dit als resultaat:En een filmpje van Alexander die met de gisteren gekregen klei speelt:


Dat was het dit keer, ik hoop dat jullie allemaal een leuke Sinterklaas hebben gehad. Nadat Sint vertrekt uit Nederland, doet hij nog even een ‘detour’tje Amerika, 10 december verwachten wij hem hier in ‘t echt, dus kerst en sinterklaas blijven nog even in elkaar overlopen hier. Groetjes!

Turkey Thursday, Black Friday... en dan nog een heel weekend!

Dinsdagavond is de chefkok in Ruud weer eens opgestaan. Heel de avond heeft hij worst staan snijden en in pannen staan roeren. Het resultaat: 3 enorme pannen vol erwtensoep. Woensdag heeft hij deze meegenomen naar de zaak om te tracteren. Het weer was er zeker geschikt voor (koud! wind! regen!), en woensdag was de laatste dag voor een lang weekend. Iedereen bij Madern heeft de hele dag door (er wordt in shifts gewerkt) lekker kunnen smullen van Ruud’s soepje. Gelukkig mocht ik dinsdagavond al voorproeven want de pannen gingen schoon op!

Donderdag was het Thanksgiving (vandaar ook het lange weekend). Thanksgiving is een echt familiefeest, de oorsprong ervan ligt bij de pelgrims en hoe dankbaar ze de indianen waren die ze geholpen hebben om genoeg te oogsten om de winter door te komen en een paar jaar erna hoe dankbaar ze waren voor regen na een zeer hete zomer (dit alles speelt begin 17de eeuw). En tegenwoordig eet iedereen eigenlijk altijd hetzelfde op Thanksgiving, namelijk kalkoen (vandaar dat Thanksgiving ook wel Turkey Day wordt genoemd), met stuffing (kruimelachtige vulling) en gravy (dikke jus), daarbij cranberries, sweet potatoes, sperciebonen. Iedereen, behalve wij dus. Alleen de sperciebonen en gravy stonden op ons menu, want op zich had ik best een lekker maaltje voorbereid, alleen dus niet geheel volgens Thanksgiving-traditie. Omdat het niet onze traditie is, ben ik een beetje eigenwijs. Wij hebben dus lekker roast beef met gravy, spercieboontjes, gebakken champignonnetjes en aardappelkroketjes op.

Vrijdag is de meest beruchte winkeldag van het jaar, bijgenaamd “Black Friday”. De dag ervoor hadden we iets van 50 foldertjes in de bus (ehh... niet in de bus, maar in de krant gewikkeld, en die gooien ze altijd op de oprit, maar goed) met alle speciale aanbiedingen van die dag. Behalve de prijs is vooral de tijd waarop de aanbiedingen geldig zijn erg speciaal. Veel aanbiedingen stoppen al om 11 of 12 uur ’s morgens, want... de meeste winkels gaan al om 5 of 6 uur ’s morgens open! We hebben dit nu een aantal jaren meegemaakt en ondertussen weten we een beetje wat de beste taktiek is voor de beste koopjes. Omdat we nou eenmaal Alexander hebben, kon alleen Ruud dit jaar maar gaan winkelen, en het beste is het dan om je op één winkel te richten, en om er vroeg te zijn. En als ik zeg vroeg, bedoel ik ook echt vroeg!! Drie uur ging de wekker in huize Bot. He, wat vervelend nou dat ik niet mee kan.... Ruud wist precies wat hij allemaal hebben wilde, waarvan een projector het voornaamste object was. Dit is een ding waarmee je filmpjes op je muur kan projecteren en dus een thuisbioscoop kan creëeren. We hebben er een paar keer eentje kunnen lenen en het is echt heel leuk. Toen Ruud om iets voor vieren voor de deur bij de Circuit City dacht te gaan staan, bleken er al ruim 100 man te staan, dus letterlijk voor de deur ging niet lukken. Iedereen staat altijd keurig netjes in de rij hier, er is absoluut geen sprake van duwen en trekken en voorpiepen (ik las laatst iets over een Victor & Rolf collectie bij H&M en het schaamrood liep me plaatsvervangend naar de kaken – ben ik ook een Nederlandse vrouw???).
Ruud is even een praatje gaan maken met de mannen die vooraan stonden. Die bleken er de vorige avond om kwart over 8 te zijn gaan staan. Slaapzakken, t.v.-tje en playstation mee. Je moet er wat voor over hebben, voor de beste koopjes. Ruud vroeg aan 1 van die mannen “Joh, als jij nou voor mij een projector regelt, krijg je van mij $50”. Het principe was dat er op een bepaald moment vouchers/bonnen werden uitgedeeld voor de artikelen die je wilde hebben. Stel er zijn 4 t.v.’s van $200 beschikbaar, dan deelt een verkoopmedewerker nog voordat de winkel opengaat 4 vouchers uit aan diegene die interesse hebben in die specifieke t.v., vooraan beginnend. Toen Ruud na het uitdelen van de vouchers weer naar voren liep, zei de man die een voucher voor hem in ontvangst zou nemen (Nederlanders, val niet van je stoel!!!) “Nee, sorry, ik kon het moreel gezien toch niet maken ten opzichte van al die andere mensen die staan te wachten”. Ruud baalde dus enorm, ook eigenlijk dat ie zo laat was gekomen (let wel, we hebben het hier nog steeds over een uur of half 5 ’s nachts!) en zat te overwegen of ie niet gewoon naar huis zou gaan. Maar wonder boven wonder, er zijn toch nog wat mensen die ‘ja’ tegen een voucher zeggen die ze eigenlijk niet hoeven (misschien iemand die het gesprek van Ruud met de voorste mannen had gehoord), want op een gegeven moment kwam er iemand langs lopen met de door Ruud zeer gewenste voucher, die Ruud dus kon kopen voor $50. Dure voucher zal je denken, daar gaat je koopje, maar de projector die Ruud op het oog had was echt schrikbarend afgeprijsd (van $1000, nu voor $450), dus de $50 extra zeker nog wel waard. Dat is eigenlijk een beetje het principe van Black Friday, heel veel verschillende koopjes, alles echt belachelijk goedkoop (soms zelfs gratis, ik meen het serieus), maar altijd maar een beperkte hoeveelheid beschikbaar. Het is een heel aparte sfeer altijd, heel gemoedelijk. En eenmaal in de winkel is iedereen altijd ook heel behulpzaam naar anderen toe, als iemand jou ziet lopen met een artikel dat ze zelf nog zoeken, vragen ze dan ook waar je het gevonden hebt. Mensen helpen elkaar echt temidden van de chaos. Ruud stond in de rij met (o.a.) 2 x 50 gratis zelf te branden DVD’s toen iemand hem vroeg waar ie die had gevonden. Ruud, die al helemaal blij was met zijn projector, vertelde de man dat de DVD-tjes op waren, maar heeft hem toen 1 van zijn eigen dozen met DVD-tjes gegeven (wat moet ik eigenlijk met 100 zelf te branden DVD’s, dacht Ruud, ookal zijn ze gratis). Het enige wat Ruud nog graag had willen kopen (om vervolgens via de post met een check bijna het gehele aankoopbedrag terug te krijgen) was een webcam, voor op de laptop beneden. En zowaar (karma, als je wilt), even later kwam er een mevrouw langs “Wil er nog iemand een webcam?”. Nou, ja, Ruud dus!! En omdat hij vroeg genoeg bij de kassa kwam en genoeg had besteed, kreeg hij ook nog gratis een digitale fotocamera van Polaroid!
Hij heeft nog even overwogen om nog langs andere (computer)winkels te gaan, hij had wat gratis software gezien bij CompUSA, maar dat is best een eind rijden voor iets wat waarschijnlijk toch op is tegen de tijd dat ie er aan zou komen, en bovendien hebben we al best vaak van zulk soort dingen kunnen profiteren (als je “gratis software” zegt, stort de kast in Ruud zijn kantoor ineen!). Dus Ruud kwam iets over zessen weer helemaal in zijn nopjes thuis en heeft toen toch nog via internet diverse afgeprijsde artikelen bij andere winkels gekocht. En daarna snel onze thuisbioscoop installeren en uit proberen. ’s Middags zijn we nog even naar de Wal-Mart gereden, ik had een poosje geleden bamboe-rolgordijntjes gezien voor de badkamer, maar ik wist toen niet welke maat. Dus even de ramen opgemeten, en de rolgordijntjes gehaald. Hey, laten die nou plots de helft goedkoper zijn. Wat een leuk koopjes-dagje zo!

Donderdagavond heeft Alexander voor het eerst zijn schoentje gezet. We hebben een tekening voor Sinterklaas erin gedaan, en wat liedjes gezongen (wederom alleen Ruud en ik, Alexander’s versie van welk liedje dan ook is nog altijd ‘hi-hi-hi-hiiii’, wel melodieus maar niet herkenbaar als Sinterklaasliedje). ’s Morgens zaten er 2 kadootjes in, die Sint eigenlijk al mee had gestuurd in de doos van Marco en Sandra. Toch is Piet nog even door de schoorsteen geklommen om de kadootjes in Alexander’s schoen te doen en de tekening mee te nemen. Er zaten ook nog wat kruidnootjes in, die Alexander de volgende morgen direct verorberd heeft. De kado’s vond ie ook prachtig. En dan misschien vooral nog het principe, je zet je schoen neer en er komt een kado in. Want vrijdagavond (ondanks dat we hem verteld hadden dat we de volgende dag (zaterdag) pas weer zijn schoen zouden zetten) heeft ie toch gewoon mooi nog snel even voor het slapen gaan een sandaaltje uit de kast gepakt en voor de open haard gezet. Daar trapt de Sint natuurlijk niet in (al was het een sneu idee om het ventje meteen al weer zo teleur te stellen...).

Aangezien Sinterklaas niet op bezoek gaat bij de Amerikaanse kindjes, is hier elders de kerstsfeer in alle hevigheid losgebarsten. Thanksgiving is traditioneel het moment waarna je de kerstversieringen mag gaan ophangen, neerzetten etc. en dat is dit weekend dus ook overal om ons heen gebeurd. Zelf zit ik nog een beetje in dubio, zou Sinterklaas nog wel langs willen komen als we nu al onze kerstlampjes op gaan hangen....?
Maar goed, ondertussen zit dit (lange) weekend er weer op, zonder dat we de kerstspullen van zolder hebben gehaald, dus ik kan er nog even over nadenken.

Wel hebben we dit weekend andere kleine en grotere klusjes in huis gedaan. Gordijnen opgehangen in de badkamer, RVS mandjes voor shampoo enzo gekocht en geïnstalleerd in de douche, Ruud heeft de werkbank in de garage opgeruimd, daar inspiratie van gekregen om de hoofdsteunen aan ons bed te monteren (moest even een frame voor gemaakt worden) terwijl ik bezig ben geweest met gordijnen voor de gastenslaapkamer. Lekker, zo’n lang weekend!

Nieuw paradepaardje

Ik hoop niet dat jullie je al te veel zorgen hebben gemaakt om ons vorige week. North Carolina was weer eens hevig getroffen door de krachten van Moeder Natuur, met helaas enkele doden tot gevolg. De storm woedde vooral aan de kust en in de bergen, dus wijzelf hadden er gelukkig niet zo veel last van. Het heeft wel enorm hard geregend en het waaide ook flink. Maar verder was het eigenlijk een beetje langs me heen gegaan totdat ik ’s avonds op het nieuws hoorde hoe het er elders in de staat aan toe was gegaan. Wat dat betreft, is het hier altijd gewoon een kwestie van afwachten voordat er weer eens iets ‘nieuwswaardigs’ gebeurt, vooral het weer kan flinke trucs uithalen van tijd tot tijd.

Donderdagavond was ik uitgenodigd door de buurvrouw voor een “Southern Living Party”. Aangezien wij een van de laatsten waren die hier in het nieuwe buurtje zijn komen wonen, en we ook nog eens buitenlanders zijn die hier nog maar 3 jaar (ondertussen 2,5) blijven, heb ik altijd wel het idee dat een beetje sociale contacten onderhouden en integreren hier en daar geen kwaad kan, en dus ben ik naar de party gegaan. Maar eigenlijk houd ik helemaal niet van die parties. Ik weet niet hoe ’t met jullie zit, maar ik voel me altijd verplicht om iets te kopen. En de spullen van Southern Living zijn allemaal wel heel mooi, maar vooral voor in het huis van de buurvrouw. Niet echt onze smaak dus, alhoewel ik een heel mooie schaal zag staan in het boekje. Kostte slechts $99, dus nog maar even verder speuren. Uiteindelijk ben ik $23 armer, de belofte van een leuk schaaltje (moet opgestuurd worden) en weer wat sociale contacten rijker huiswaarts gekeerd.

Het is maar goed dat ik het financieel gezien bescheiden heb weten te houden op de party (er was gewoon niks goedkopers, erg he??), want Ruud had zijn zinnen gezet op een nieuwe grasmaaier. We hebben natuurlijk een prachtig gazonnetje, maar elk nadeel heb z’n voordeel of omgekeerd, want dit betekent wel dat dat mooie gezonde gras maar blijft groeien, zelfs nu nog. En daar komt bij dat we 2x zo veel gras hebben als in het oude huis, dus Ruud heeft al heel wat keertjes zuchtend en steunend (en vloekend?? ...nee, zo is ie dan ook weer niet) achter de grasmaaier lopen zweten. Dus dit weekend moest er een nieuwe grasmaaier komen, eentje die een beetje meehelpt. Dacht ik misschien dat met de aankoop daarvan de kous af was... Maar nee, Ruud blijkt foto’s te hebben gemaakt van de grasmaaier in al zijn glorie, want dit is eigenlijk toch wel zijn nieuwe paradepaardje en dus blogmateriaal. Ik had ’t in de winkel al moeten zien aankomen, toen hij stug weigerde om ook maar naar een oranje grasmaaier te kijken. “Ik ga toch niet met een oranje grasmaaier lopen??” “Nee,” grapte ik mee, “wat zullen de buren wel niet denken??” Haha, ik zit Ruud nu een beetje te plagen, hij kan het hebben hoor. Hij is gewoon erg trots op zijn nieuwe vierwieler (gelukkig in een iets andere prijscategorie dan zijn vorige vierwielige aankoop waar ie overigens ook nog steeds bijzonder trots op is), en we zijn allebei blij dat de nieuwe grasmaaier (met zak, dus er hoeft vooraf (blaadjes) en achteraf (grassnippers) niet meer geharkt te worden) goed bevalt. En eigenlijk is het maar goed ook dat Ruud foto’s heeft gemaakt van de grasmaaier, anders had ik dit keer zowaar geen foto’s voor op het fotolog.... En hier zijn ze dan:
Wel heb ik nog een filmpje. De filmpjes van Alexander lukken tegenwoordig niet zo goed meer. Hij weet namelijk precies wat er gaande is, zodra hij doorheeft dat ik ‘m film loopt hij om de filmcamera heen om te proberen zichzelf te zien aan mijn kant van de camera, op het schermpje. Ehm, Alexander, je kan alleen jezelf zien als je mamma eerst de kans geeft om je te filmen....(bij voorkeur terwijl je doorgaat met dat leuke of slimme te doen wat je zojuist nog aan het doen was). Nou, maak dat Alexander maar wijs. Hij wil zichzelf zien en wel nu! Meestal gaat dat dus zo:

(ter info, hij noemt zichzelf ‘A-a’, we hadden het kind ook niet zo’n moeilijke naam moeten geven...)

Maar goed, ik heb toch nog een ander filmpje weten te maken. Alexander leest het alfabet voor, ookal heeft ie (natuurlijk) in eerste instantie meer interesse in de rest van het boekje....:

Ik ben trouwens Sinterklaas aan het introduceren bij Alexander. Ik heb het Sinterklaasjournaal gevonden op internet, maar momenteel ben ikzelf nog degene die het het leukst vindt. Maar goed, we hebben ook nog een Sinterklaas-boek (waarvoor hij eigenlijk nog te jong is - met puzzeltjes en dingen om uit te knippen enzo) en dat vindt ie wel interessant, en vooral als we (=Ruud en ik) de liedjes gaan zingen die er in staan. Van de week misschien maar eens een schoentje zetten en wie weet blijft het dit jaar wel een beetje hangen, het hele Sint-gebeuren.

Dit was de Keek op de Week van deze week, tot de volgende Keek!

Pappie jarig!

Van harte gefeliciteerd!!!

Liefs van ons drietjes

Wie zoet is, krijgt lekkers....

Nou, dan zijn we dit jaar vast heel zoet geweest, want vorige week kwam de postbode ons wederom verblijden met een enorme doos uit Nederland, dit keer van Marco, Sandra en Lucas. Dit was ook echt een pretpakket, vol lekkers en ook diverse Sinterklaas-kadootjes voor Alexander, die de Sint natuurlijk alvast had meegestuurd voor in Alexander’s schoen (de Sint kan tenslotte niet overal tegelijk zijn). De kado’s zijn dus nog dicht (vind ik nog steeds knap van mezelf) maar ik kan wel vertellen wat er verder nog in de doos zat aan lekkernij. Allereerst.... Herfstthee!! Sandra is net zo gek op herfstthee als wij, en ze koopt altijd alle hersftthee die ze kan vinden omdat het altijd maar zo kort verkrijgbaar is, dat zou ik dus ook doen als ik in Nederland woonde, want je moet er een jaar mee vooruit. Dus we vinden het bewonderenswaardig dat ze ons 2 pakjes herfstthee heeft gestuurd! Lekker! Voor bij de thee hadden we verder erg veel lekkers, zoals stroopwafels, een stukje Peijenburg koek, en alvast voor volgende maand (maar ik weet niet of we dat gaan halen) gevulde speculaas, pepernoten, strooigoed en taaitaai. En tenslotte nog hagelslag en een lekker grote doos met ... drop! De taaitaai lag bovenop, met daarop de tekst ‘wie zoet is, krijgt lekkers’, dat was het eerste wat ik zag toen ik de doos opende, dat was zo leuk! Zo’n doos vol met lekkers uit Nederland is wel een test hoor, want aan de ene kant weet je niet hoe snel je overal aan moet beginnen, maar tegelijkertijd weet je ‘op=op’, dus we smullen overal heel bewust van. Van de week hebben Ruud en ik ons ’s avonds als twee tevreden katten opgerold in bed, we hebben namelijk een nieuwe t.v. in de slaapkamer voor bij de nieuwe kast, met naast ons een grote pot herfstthee en een lekker stukje gevulde speculaas. Genieten!

Hierbij dan ook meteen even een fotootje van de t.v. en de kleinere kast, die hadden we nog niet eerder op de blog gezet, in afwachting dus van de nieuwe t.v.

Donderdag kwamen de Nederlandse dames koffie drinken bij mij, dus ik heb meteen een schaaltje pepernoten kunnen neerzetten.

Verder was het een rustig weekje eigenlijk. De herfst doet echt zijn werk, in no time zijn bijna alle bladeren van de bomen gevallen. Het uitzicht vanuit onze woonkamer op het bos is daardoor niet zozeer mooier geworden, maar zeker wel interessanter, want nu zie je tenminste weer dat het heuvelachtig is, je kan verder weg kijken, terwijl we in de zomer tegen een muur van groen aan keken.
Even ter illustratie van hoe snel het gaat met de blaadjes...
Vorige week, 10 november




















Vandaag, 13 november





















Zaterdag was het plots weer eventjes heel erg warm, dus daar hebben we van geprofiteerd, we zijn ’s morgens naar Hemlock Bluffs Nature Preserve gegaan, een bos hier vlak bij. We hebben voor het eerst de langere route gelopen, 1.2 miles, oftewel 1,8 kilometer, en Alexander heeft ook het grootste stuk zelf gelopen, over vaak oneffen terrein, met veel boomwortels e.d.. We waren dan ook heel trots op hem!

Was Alexander een poosje geleden nog bezig met topografie, momenteel is hij erg geïnteresseerd in de Amerikaanse presidenten. Dit komt dus allemaal door de placemats die wij hebben, met dus o.a. een wereldkaart en dus ook een overzicht van alle Amerikaanse presidenten. En alhoewel we de placemats niet voor Alexander gekocht hebben (we hebben ze al even) en we ze eigenlijk gewoon als placemat bedoelen als we ze onder Alexander’s bordje leggen, is hij dusdanig leergierig dat er weinig anders op zit voor ons dan hem te vertellen wat wat en wie wie is. Qua presidenten weet hij nu Van Buren, Lincoln, Taft, Nixon, Clinton en Bush. Alleen Clinton probeert ie niet uit te spreken, de rest wel. Nou zijn er 43 presidenten geweest, dus hij heeft nog wel eventjes te gaan, maar ik vind het toch wel grappig.

Hij heeft toen we uit Nederland weg gingen een dieren-boekje gekregen van Tessa en Hugo, met magneetjes. Op elke bladzijde hoort een magneetje met een woord en een magneetje met een plaatje. Bijvoorbeeld op de bladzijde met kippen staat “Kippen leggen veel ....” en dan in schaduwprint ‘eieren’ en dan is het dus aan Alexander om het magneetje met het woord ‘eieren’ op de goede bladzijde te plakken. We hebben het hem een paar keer uitgelegd, en nu weet ie alle woorden op de goede plek te leggen, en dan hebben we het over woorden zoals ‘springen’, ‘tanden’, ‘nek’, ‘veren’, ‘grommen’. Vond ik ook wel het vermelden waard. Als hij zich nou eens met net zo veel energie op het praten zou storten, zou dat helemaal fijn zijn.....

Dat was het weer eventjes voor deze week, hopelijk horen we weer wat van jullie d.m.v. de comments of anderszins natuurlijk. Groetjes!

Halloween en International Festival

Dinsdag 31 oktober was het Halloween. Het was erg leuk, we hadden het huis toch nog wat verder gedecoreerd van buiten, o.a. met een groot spinnenweb en een bewegend spook. Dat spook hing vanaf de trapleuning aan een touw richting de boom midden op het grasveld en bewoog dus heen en weer tussen boom en trap. Ook kwam er geluid uit. Het grappige was dat het spook reageerde op hard geluid, dus ook als we er zelf niet waren (omdat we met Alexander gingen lopen) ging het spook van tijd tot tijd plots bewegen als er kindertjes kwamen kijken of er bij ons nog iets te halen viel qua snoepgoed. Verder hadden we ook een rookmachine en binnen achter het raam stond een CD speler met een CDtje erin met enge spookmuziek en andere enge geluiden. De rookmachine en enge CD zijn elk jaar weer een hit (vinden wij dan!!). We krijgen in ieder geval altijd wel complimentjes voor ons ‘leuke, enge huis’.

De eerste kindjes aan de deur bij ons waren Prem en Raj, een tweeling van ietsjes jonger dan Alexander, zij wonen tegenover ons samen met pappa Ramesh en mamma Sujatha, en ook zij zijn Indisch – niet te verwarren dus met de Indische familie met tweeling van het vorige stukje!Alexander was verkleed als een M. “Een M?” zal je denken.... Ja, hij is nou eenmaal enkelvoud, maar ik was min of meer hetzelfde verkleed, en samen waren we M&M’s. Nu moet er een kwartje vallen ;-) Ik was eigenlijk niet van plan verkleed te gaan, maar enige tijd geleden vertelde ik een vriendin dat ik een M&M-pakje had gekocht voor Alexander en toen kwam ze even later dolenthousiast aanrennen: “Kijk eens wat ik voor je heb, die had ik nog op zolder liggen, dan kunnen jullie samen!!” Afijn, voor mij dus ook een M&M-pak. En ik ben ook de rotste niet, dus ik heb het pak maar aangedaan.

Alexander had in eerste instantie niet zo goed door wat de bedoeling was anders dan aanbellen, als iemand een schaal met snoepjes voor hem hield pakte hij zelf niks, maar durfde ook eigenlijk geen snoepjes aan te nemen. “Oh, he, wat? Moet ik dat dan in die pompoen doen? Die pompoen is mijn snoepmandje?” Het duurde even, maar op een gegeven moment had ie ’t door en pakte ie naar hartelust net zo lang snoepjes uit iedere schaal totdat ik riep “Zo is ’t wel genoeg!”. Zijn snoepmandje ging echt best snel vol, mede ook omdat sommige andere mensen zelf handen vol snoepjes in zijn mandje deden. En op een gegeven moment begon het principe helemaal tot Alexander door te dringen, dacht ie dan dus... “Oh, wacht, we zijn snoepjes aan het uitdelen, aan elkaar!” en toen begon ie vervolgens bij iedereen alle snoepjes uit zijn eigen mandje terug te geven, de schat!

Het was heel druk op straat, het is zo gezellig altijd. We zijn dus ook door al onze snoep heen, toen we zelf gingen lopen met Alexander heb ik de bak met (75!) snoepzakjes buiten gezet met een briefje erbij dat ieder kindje een zakje mocht pakken, en een kleine voetnoot “Some one is watching you....” omdat we overal spoken hadden hangen. Nou, we waren nog niet weg of er kwam al een jongetje van een jaar of 8 “Oh, wat, houdt iemand me in de gaten? Ik ben niet bang hoor! Ik ben niet bang voor dat spook!”, hij zei het zo vaak dat hij volgens mij nog zichzelf aan het overtuigen was. Hij had niet door dat wij de bewoners van het huis waren, want 2 huizen verder kwamen we ‘m weer tegen en toen had ie ’t er nog over, semi-stoer “Dat huis daar... dat huis, daar houdt iemand me in de gaten. Daar moet ik nog even een kijkje gaan nemen”. Ik denk niet dat ie terug is gegaan! Alexander is niet bang voor het spook
We zijn nog even langs de oude buurtjes gelopen, even kennis gemaakt met de mensen die in ons oude huis wonen, en even polshoogte genomen bij Tom en Erika (jullie kunnen je misschien hun dochtertje Erin nog herinneren – zie bijv. onze website voor oude foto’s met haar). Erika was namelijk in verwachting en zou ergens eind november haar tweede kindje moeten krijgen. Dit kindje bleek erg ongeduldig te zijn, want toen we Erika zagen was ze al weer helemaal dun, ze was 9 weken te vroeg bevallen van een zoon, Luke! Na 5 weken ziekenhuis is hij nu thuis, en alles gaat naar omstandigheden gelukkig goed.

Vrijdagavond ben ik met een paar buurtjes iets apart gaan doen. We gingen namelijk naar iets genaamd ‘Dinner Savvy’ en dat is dus eigenlijk gewoon een soort keuken, zonder de kookplaat. Wat je daar doet, is gerechten voorbereiden, die neem je mee naar huis en die gooi je in de vriezer. Dan, een ander keertje, haal je een gerecht uit de vriezer, je doet er nog hier en daar wat aan, en je hebt een maaltijd. Je hoeft dus niet zelf boodschappen te doen, niet zelf alles te snijden, je hoeft eigenlijk bijna niet na te denken. Van te voren had ik opgegeven welke gerechten ik wilde maken. Eenmaal in de ‘keuken’ had ieder gerecht zijn eigen plek, je opent een grote klep en daaronder lag alles klaar wat je nodig had, inclusief de juiste maatschepjes etc. Er boven hing het recept op, dus je volgde gewoon de stappen, als je klaar was gooide je het (met je naam erop en een sticker met daarop de rest van de voorbereidingen beschreven voor thuis) in een grote koelkast en ging je het volgende gerecht klaarmaken. Vanavond gaan we het eerste gerecht proberen, een quiche met champignons en gehakt.
'Chicken tortilla soup' in de maak

Zondag was het International Festival. Althans, het was zaterdag ook al, maar wij zijn zondag gaan helpen. Bij het International Festival zijn allerlei ‘buitenlandse’ clubs aanwezig die hun cultuur aanprijzen, merendeels door middel van hapjes en drankjes die je kan kopen, her en der een informatie-stand en op een groot podium worden diverse dansen en muzieksoorten uitgevoerd/ten gehore gebracht. De Nederlandse club is ook altijd aanwezig met een winkeltje, waarin we dan lekkerbekjes, D.E.koffie, Droste flikken, oliebollen, blokjes kaas, erwtensoep, stroopwafels en beschuit met hagelslag verkopen. Ik schrijf trouwens dat ‘we’ gingen helpen, maar dat is eigenlijk de waarheid geweld aan doen. Ruud heeft geholpen, ik heb achter in de keuken vooral erwtensoep aan Alexander zitten geven, en lekkerbek, en stroopwafel en alles waar ie verder trek in had. Voorheen dacht ik dat Alexander net als zijn vader geen kaas lust, maar gisteren heeft ie mij ongelijk bewezen, hij bleef stukjes kaas pakken. Helaas waren de oliebollen al op toen we kwamen, anders had ie die ook vast wel gelust (en anders Ruud wel!). We zijn nog een paar keer gaan kijken naar de dans en muziek, Alexander vond het allemaal wel interessant.