Halloween en International Festival

Dinsdag 31 oktober was het Halloween. Het was erg leuk, we hadden het huis toch nog wat verder gedecoreerd van buiten, o.a. met een groot spinnenweb en een bewegend spook. Dat spook hing vanaf de trapleuning aan een touw richting de boom midden op het grasveld en bewoog dus heen en weer tussen boom en trap. Ook kwam er geluid uit. Het grappige was dat het spook reageerde op hard geluid, dus ook als we er zelf niet waren (omdat we met Alexander gingen lopen) ging het spook van tijd tot tijd plots bewegen als er kindertjes kwamen kijken of er bij ons nog iets te halen viel qua snoepgoed. Verder hadden we ook een rookmachine en binnen achter het raam stond een CD speler met een CDtje erin met enge spookmuziek en andere enge geluiden. De rookmachine en enge CD zijn elk jaar weer een hit (vinden wij dan!!). We krijgen in ieder geval altijd wel complimentjes voor ons ‘leuke, enge huis’.

De eerste kindjes aan de deur bij ons waren Prem en Raj, een tweeling van ietsjes jonger dan Alexander, zij wonen tegenover ons samen met pappa Ramesh en mamma Sujatha, en ook zij zijn Indisch – niet te verwarren dus met de Indische familie met tweeling van het vorige stukje!Alexander was verkleed als een M. “Een M?” zal je denken.... Ja, hij is nou eenmaal enkelvoud, maar ik was min of meer hetzelfde verkleed, en samen waren we M&M’s. Nu moet er een kwartje vallen ;-) Ik was eigenlijk niet van plan verkleed te gaan, maar enige tijd geleden vertelde ik een vriendin dat ik een M&M-pakje had gekocht voor Alexander en toen kwam ze even later dolenthousiast aanrennen: “Kijk eens wat ik voor je heb, die had ik nog op zolder liggen, dan kunnen jullie samen!!” Afijn, voor mij dus ook een M&M-pak. En ik ben ook de rotste niet, dus ik heb het pak maar aangedaan.

Alexander had in eerste instantie niet zo goed door wat de bedoeling was anders dan aanbellen, als iemand een schaal met snoepjes voor hem hield pakte hij zelf niks, maar durfde ook eigenlijk geen snoepjes aan te nemen. “Oh, he, wat? Moet ik dat dan in die pompoen doen? Die pompoen is mijn snoepmandje?” Het duurde even, maar op een gegeven moment had ie ’t door en pakte ie naar hartelust net zo lang snoepjes uit iedere schaal totdat ik riep “Zo is ’t wel genoeg!”. Zijn snoepmandje ging echt best snel vol, mede ook omdat sommige andere mensen zelf handen vol snoepjes in zijn mandje deden. En op een gegeven moment begon het principe helemaal tot Alexander door te dringen, dacht ie dan dus... “Oh, wacht, we zijn snoepjes aan het uitdelen, aan elkaar!” en toen begon ie vervolgens bij iedereen alle snoepjes uit zijn eigen mandje terug te geven, de schat!

Het was heel druk op straat, het is zo gezellig altijd. We zijn dus ook door al onze snoep heen, toen we zelf gingen lopen met Alexander heb ik de bak met (75!) snoepzakjes buiten gezet met een briefje erbij dat ieder kindje een zakje mocht pakken, en een kleine voetnoot “Some one is watching you....” omdat we overal spoken hadden hangen. Nou, we waren nog niet weg of er kwam al een jongetje van een jaar of 8 “Oh, wat, houdt iemand me in de gaten? Ik ben niet bang hoor! Ik ben niet bang voor dat spook!”, hij zei het zo vaak dat hij volgens mij nog zichzelf aan het overtuigen was. Hij had niet door dat wij de bewoners van het huis waren, want 2 huizen verder kwamen we ‘m weer tegen en toen had ie ’t er nog over, semi-stoer “Dat huis daar... dat huis, daar houdt iemand me in de gaten. Daar moet ik nog even een kijkje gaan nemen”. Ik denk niet dat ie terug is gegaan! Alexander is niet bang voor het spook
We zijn nog even langs de oude buurtjes gelopen, even kennis gemaakt met de mensen die in ons oude huis wonen, en even polshoogte genomen bij Tom en Erika (jullie kunnen je misschien hun dochtertje Erin nog herinneren – zie bijv. onze website voor oude foto’s met haar). Erika was namelijk in verwachting en zou ergens eind november haar tweede kindje moeten krijgen. Dit kindje bleek erg ongeduldig te zijn, want toen we Erika zagen was ze al weer helemaal dun, ze was 9 weken te vroeg bevallen van een zoon, Luke! Na 5 weken ziekenhuis is hij nu thuis, en alles gaat naar omstandigheden gelukkig goed.

Vrijdagavond ben ik met een paar buurtjes iets apart gaan doen. We gingen namelijk naar iets genaamd ‘Dinner Savvy’ en dat is dus eigenlijk gewoon een soort keuken, zonder de kookplaat. Wat je daar doet, is gerechten voorbereiden, die neem je mee naar huis en die gooi je in de vriezer. Dan, een ander keertje, haal je een gerecht uit de vriezer, je doet er nog hier en daar wat aan, en je hebt een maaltijd. Je hoeft dus niet zelf boodschappen te doen, niet zelf alles te snijden, je hoeft eigenlijk bijna niet na te denken. Van te voren had ik opgegeven welke gerechten ik wilde maken. Eenmaal in de ‘keuken’ had ieder gerecht zijn eigen plek, je opent een grote klep en daaronder lag alles klaar wat je nodig had, inclusief de juiste maatschepjes etc. Er boven hing het recept op, dus je volgde gewoon de stappen, als je klaar was gooide je het (met je naam erop en een sticker met daarop de rest van de voorbereidingen beschreven voor thuis) in een grote koelkast en ging je het volgende gerecht klaarmaken. Vanavond gaan we het eerste gerecht proberen, een quiche met champignons en gehakt.
'Chicken tortilla soup' in de maak

Zondag was het International Festival. Althans, het was zaterdag ook al, maar wij zijn zondag gaan helpen. Bij het International Festival zijn allerlei ‘buitenlandse’ clubs aanwezig die hun cultuur aanprijzen, merendeels door middel van hapjes en drankjes die je kan kopen, her en der een informatie-stand en op een groot podium worden diverse dansen en muzieksoorten uitgevoerd/ten gehore gebracht. De Nederlandse club is ook altijd aanwezig met een winkeltje, waarin we dan lekkerbekjes, D.E.koffie, Droste flikken, oliebollen, blokjes kaas, erwtensoep, stroopwafels en beschuit met hagelslag verkopen. Ik schrijf trouwens dat ‘we’ gingen helpen, maar dat is eigenlijk de waarheid geweld aan doen. Ruud heeft geholpen, ik heb achter in de keuken vooral erwtensoep aan Alexander zitten geven, en lekkerbek, en stroopwafel en alles waar ie verder trek in had. Voorheen dacht ik dat Alexander net als zijn vader geen kaas lust, maar gisteren heeft ie mij ongelijk bewezen, hij bleef stukjes kaas pakken. Helaas waren de oliebollen al op toen we kwamen, anders had ie die ook vast wel gelust (en anders Ruud wel!). We zijn nog een paar keer gaan kijken naar de dans en muziek, Alexander vond het allemaal wel interessant.