Pappa/Ruud is weer thuis

Gelukkig, alles is weer goed gegaan met de terugreis, Ruud is zondagavond om ’n uur of 10 weer thuisgekomen. Hij had op de heenweg ’n koffer in ’n koffer meegenomen, op de terugweg waren beide koffers vol. Vol met lekkers.... en vol met leuks....
Maandagmorgen zag Ruud de jongetjes weer, en hij wilde een klein stukje met Quinten aan de hand lopen, en toen schoot het weer in z’n rug. Nee hè?! De dag was hoe dan ook al langzaam begonnen vanwege laat naar bed de avond ervoor, Quinten die 4x wakker werd ’s nachts en natuurlijk een jetlag, en toen was het voor Ruud snel bekeken, nog eventjes een dagje thuis, rustig aandoen met de zere rug, een beetje bijslapen etc want zo hadden ze toch weinig aan hem op z’n werk.

Het onderwerp van gesprek in huize Bot is natuurlijk huizen, huizen en nog eens huizen. Het duizelt ons, we zijn er nog niet uit!! Wat weegt er zwaarder: grote tuin; groot huis; perfect afgewerkt huis; leuke buurt; gunstige locatie i.v.m. scholen en/of boodschappen; parkeren op eigen erf; garage, veel bergruimte? Helaas zit het (voor ons) perfecte huis er nog niet tussen, lijkt het. Alle tips (vooral dan dus die in nominaties van 1000 Euro of meer, haha!) zijn welkom....

Voordat Ruud zondagavond thuis kwam, had ik nog een druk programma. Zaterdagmorgen heb ik de kindertjes naar Jackie gebracht. Ik had mij namelijk al enige tijd geleden opgegeven om vrijwilligerswerk te doen voor de politie op Lazy Daze, het jaarlijks “Arts & Crafts Festival” in Cary downtown. Alleen boekte Ruud daarna zijn reisje Nederland, dus ik zat met de kindertjes. Gelukkig wilden Jackie en Frank wel op ze passen. Daarna dus naar downtown Cary, eerst met de auto naar het winkelcentrum, en aldaar op de speciale Lazy Daze shuttlebus gestapt (heel handig, ik had mijn CAP-shirt al aan, en bij de bushalte stonden mede-CAPpers de boel te regelen, dus ik hoefde niet te wachten). Het was tamelijk warm maar we stonden gelukkig in de schaduw. Was leuk, eindelijk weer eens op straat i.p.v. alleen maar achter de schermen (ik ben nu al voor het derde jaar penningmeester van de club). Ik hoefde niet veel te doen, het was vooral stickers en lolly’s uitdelen aan de kinderen, en voor diegenen die een pistool of geweer in huis hebben hadden we ‘gun locks’ om uit te delen. Ik was elke keer blij als iemand vroeg “What are these?” en ik zei “Those are gun locks. Do you have a gun in your house?” als ze dan ‘nee’ antwoordden. Maar voor diegenen die ze wel hebben, hebben we liever dat ze ze veilig opbergen.

Daarna weer de kindertjes opgehaald, want ’s middags had Alexander een verjaardagsfeestje van Zachary, die twee werd. Eenmaal daar weinig omkijken meer gehad naar Alexander, die was lekker aan het spelen, tenzij er iets te eten viel.
de jarige

Quinten kan trouwens ook aardig eten, en dan vooral dingen die Alexander niet lust, zoals meloen, druiven etc. En hij is zaterdag begonnen met een vork te eten. Koddig gezicht!
Zondagmorgen opgeruimd, en ’s middags had Alexander alweer een verjaardagsfeestje, dit keer van overbuurjongetjes Prem en Raj die 4 waren geworden. Ze vierden dit bij Monkey Joe’s, een speciale ruimte met allemaal opblaasklim- en glijdingen. Ik dacht nog van te voren, dat wordt niks met Alexander. Want zulke dingen staan ook wel eens op festivals e.d. hier, en hoe vaak we hem wel niet hebben moeten komen redden omdat ie niet naar beneden durfde of bang was van de andere kindjes, pfff.... Maar de overbuurvrouw Sujatha stelde me gerust, zo waren haar kinderen ook, maar bij Monkey Joe’s vonden ze het wel leuk. Dus wij even gekeken daar, hij wilde meteen overal in (dat is ook nooit het probleem). Ik zag er eentje die niet zo hoog leek, dus daar mocht ie beginnen van mij. Bleek dat ding helemaal achterom te lopen, met weet ik veel wat voor kruip-door-sluip-door-gangetjes (want dat kon je niet zien). Oh nee.... Ik wachten en wachten, en het was zo’n lawaai daar, dat ik ‘t vast niet zou kunnen horen als ie ergens achterin om z’n moeder zat te gillen. En toen kwam ie ie er plots uit, ogen als schoteltjes, “Ik wil nog een keer!!!!” En hup, daar ging ie weer. Hij is wel 10x achter elkaar gegaan, helemaal wild, moe en bezweet werd ie er van, en ik... ik vond het geweldig! Nou moet ik ook zeggen, op de festivals sta je heel lang in de rij voor 1x glijden, en die dingen staan in de brandende zon, voelen dus heet aan, dus eigenlijk heel andere omstandigheden dan hier. En hij is ook veel lichamelijker ingesteld geworden de afgelopen tijd, en minder angstig, dus al met al was het een groot succes bij Monkey Joe’s.



Hij is nog op/in diverse andere “inflatables” geweest, totdat het tijd was voor pizza en taart in een speciale ruimte. Alexander was net als vorig jaar het enige niet-Indische kindje (op Quinten na dan dus), grappig gezicht is dat dan, maar ik geloof niet dat hemzelf dat ook maar 1 seconde is opgevallen.

Dit is het weer voor nu. Volgende week om deze tijd zijn we bijna op vakantie, dus verwacht niks van me. We schijnen te kunnen internetten op vakantie, dus wie weet zien jullie verderop in die week nog iets verschijnen. Als jullie in de tussentijd nog lekkere, snel-klaar 1-pans-gerechten weten (met ingrediënten die hier ook verkrijgbaar zijn), stuur die dan naar ons op, want het wordt 2 weken koken op een mini-gaspitje en je wil niet steeds hetzelfde eten natuurlijk....
Groetjes!

Pullen Park

Vrijdag is Ruud voor 8 dagen naar Nederland vertrokken. Hij heeft al veel huizen bekeken, wordt vervolgd zou ik zeggen...!

Zaterdag had ik met Jackie en de kinderen afgesproken om te gaan picknicken in Pullen Park in Raleigh. Het zou niet heel heet worden, maar uiteindelijk was het natuurlijk weer gewoon zo'n stralende, hete dag. De kinderen hebben heerlijk gespeeld en rondgerend. We hadden een heel leuke tafel, vlak bij alle speeltoestellen. Een geslaagd dagje!

Zoals beloofd houd ik 't kort (ook omdat het al half 11 is, eerder kwam het er niet van), maar hierbij nog een fotootje van een lieflijk huiselijk tafereeltje:

Zo zou je toch willen dat het elk moment van de dag ging ;-)

Groetjes en tot de volgende!

Even snel dan...

Elke keer denk ik, dat ik niks te vertellen heb voor de blog, en elke keer denk ik “Nou, even snel dan…” en elke keer eindig ik met weer een redelijk gevulde blog, dus dat zal nu wel niet anders zijn.

Allereerst even mijn nichtje feliciteren: Amber, gefeliciteerd met je eerste verjaardag! Nog een paar maandjes volhouden, dan kan tante Jessica je eindelijk persoonlijk ontmoeten, en natuurlijk heel veel kroelen en knuffelen!

Ruud heeft Ambertje al een keer ontmoet, en volgende week om deze tijd is dat misschien zelfs een tweede keer gebeurd, want Ruud vliegt vrijdag naar Nederland. Hij heeft een druk schema, want veel huizen moeten er bekeken worden, langs de hypotheekadviseur en zulk soort zaken, en oh ja, hij wil ook nog wat werken.

Dan eventjes door de foto’s van deze week heen.
Eerst deze volhouder, meneer (of mevrouw, misschien wel) Eekhoorn. De vogelvoederbak hangt nu midden in de gazebo, en toch wist ie er weer een keertje bij te komen. Ik denk echt dat ie een paar meter gesprongen heeft, anders kan ik ’t niet verklaren. En toen hing ie daar, en toen stapte ik naar buiten, en toen zat ie toch wel in ’t nauw. Ik heb ‘m dit dus ook maar 1x zien doen. Misschien heeft ie eindelijk besloten dat dit de moeite niet waard is.

Alexander speelt in zijn speelkamer:Quinten is al een echt klimgeitje. Hij had zelf het stoeltje naar de ‘wieg’ (zo noem ik dat maar, plaatsvervangend box-ding dus dat beneden staat) geschoven en was er zelf op gaan staan. Fijn. Alexander zag mij er een foto van maken, dus hij dacht natuurlijk weer “Aha, dit is gedrag dat aandacht krijgt” en nog geen 2 minuten later stond Alexander ook op het stoeltje bij de wieg. Dat hij “beter zou moeten weten, en dat Quinten sommige dingen nog moet leren,” wil er nog niet zo bij hem in ;-)

Quinten opent ook nog steeds allerlei kastjes. En soms kruipt ie er half of bijna helemaal in! Het is een boefje, zoals je op deze (helaas niet zo scherpe) foto ook kan zien :- )Ennnn, we zijn eindelijk naar het zwembad geweest:De eerste keer voor Quinten, en hij vond het (na even schrikken) leuk!Alexander springt erin!Je ziet het, stampensvol dat zwembad... Dit is op een zonnige maar niet loeihete zaterdagmorgen. Misschien zijn we niet de enigen hier die dit klimaat niet waard zijn....

Ik heb de draagzak uitgetest voor onze vakantie in september, ik moet langzaam een beetje wennen eraan en natuurlijk een beetje conditie en rugspieren opbouwen. Tijdens de wandeling kwamen we de vroegere overbuurman tegen, die tegenwoordig een hond heeft, Cloë. Dat vond Alexander wel erg interessant, hij mocht ze zelfs even uitlaten.
In de garage staan tegenwoordig 3 auto’s, Alexander heeft er zoals ik in ’t vorige bericht schreef nu zelf ook eentje, en hij is nu helemaal af.
Stoer wel hè? Hij kan 2,5 miles per uur, en als je een speciale schakelaar omzet zelfs 5 miles per uur (resp. 4 en 8 kilometer per uur), maar zo ver is Alexander nog niet! Blijven oefenen dan maar met pappa (die helemaal blij is).

Nou, dit is het echt voor nu, “even snel dan” heb ik nog steeds niet onder de knie, maar hoe drukker ik het de komende maanden ga krijgen i.v.m. onze terugkeer (geloof me, er is nog veel te doen hier, heel veel), hoe meer ik mezelf zal dwingen het kort te houden. Dus dan weten jullie dat alvast, met z’n allen langzaamaan een beetje afkicken. Groetjes en tot de volgende!

Staan en andere activiteiten

Ja, het gaat lekker met Quinten. Hij staat overal, zit dus ook overal aan met z’n tengeltjes.

Muziekje?

Gelukkig heeft ie ook meteen weer leren zitten, dus niet het drama wat we toendertijd
met Alexander een paar weken hadden, wel op kunnen staan en dan 'klem' staan
omdat ie niet wist hoe ie weer moest gaan zitten...

Gisteren wist hij zowaar zelf een deur te openen! Neeee, niet nu al, nu is echt niks meer veilig! En nog geen 5 minuten later opende hij het veiligheidshekje! Gelukkig kan daar nog een extra beveiliging op, dus dat moet er vanaf nu dus ook op.
Hij is druk bezig met groeien, op allerlei vlakken. Zo heeft ie in ongeveer een week, misschien twee weken tijd zijn gebitje aardig uitgebreid, van 5 tanden zit ie nu op 8 tanden en een kies! Als ik zijn haartjes borstel, pakt ie het borsteltje af en probeert het zelf te doen, heel schattig. Ook komt ie speelgoedjes brengen, met zijn ene handje pakt hij dan je hand en opent die, met z’n andere handje legt ie daar dan een blok o.i.d in. Lief hè? En hij is begonnen met een beetje aan twee handen te lopen. Zo grappig om te zien, want het is net alsof ie over een boomstronk probeert te stappen, zulke hoge stappen maakt ie!

Alexander gaat ook lekker, als ie het niet te druk heeft met boos zijn op zijn broertje (die overal bij kan!). Hij begint al aardig handig te worden met de laptop, hij kan bijvoorbeeld zelf Word openen, hij weet ook dat dat is wat ie hebben wil als hij wat wil “schrijven op de computer”. Nou typt ie zomaar wat raak, geen woorden dus, maar gewoon jkhasjkthncyei en typsels van gelijke strekking, en de spatie vindt ie ook erg leuk. Hij kan wel woorden, maar dat vindt ie niet leuk (want dat gaat niet zo snel). En ik heb Paint geïntroduceerd, vindt hij ook leuk. Let op hoe handig hij met twee vingertjes de touch pad bedient!
Hierbij nog een foto van een reeks kunstwerkjes van school.

Quinten doet trouwens al enige tijd iets grappigs. Hij duimt niet en heeft ook nooit een speen gehad. Maar af en toe heeft hij blijkbaar toch behoefte om aan iets te voelen met z’n mondje, en zijn ‘spierballen’ zijn de uitverkorenen. Hij tuit zijn lipjes en geeft kleine kusjes op z’n armpje. Zo leuk en schattig om te zien, en nu eindelijk vastgelegd op de gevoelige plaat.

De poes Droppie vindt Quinten vast wat minder grappig. Ze tolereert hem wel, ze is ook niet heel erg bang voor hem, maar leuk is anders. Van de week zag ze een eekhoorn buiten die al haar aandacht kreeg, waardoor Quinten z’n kans schoon zag om de poes aan een nader onderzoek te onderwerpen. Ze liet het allemaal toe, het echt een schat van een poes (en eentje die de eekhoorn belangrijker vond dan die grijpgrage knuisjes).
Ruud was trouwens helemaal in motorsferen vanwege een film die hij donderdag gezien heeft met een aantal collega’s, genaamd The Long Way Down, over twee mannen die van het noorden van Schotland per motor naar het zuiden van Afrika (ook wel bekend als Zuid-Afrika, haha) rijden. Een erg leuke film, zei Ruud, en wat ik er zo van zie op internet geloof ik hem meteen.
Dus zondagmorgen is Ruud lekker zelf wezen toeren. Waar hij precies geweest is, weet ik niet, richting Jordan Lake, stukje 64, stukje 70, zei hij. Hij kwam langs een oud huis met een kanon op de veranda, dus daar heeft ie een mooie foto van gemaakt:

Vrijdagavond hebben we Alexander en Quinten voor de tweede keer naar Alexander’s schooltje gebracht voor Parents’ Night Out. Ging heel erg goed, Alexander heeft heel veel gegeten daar (hij heeft tegenwoordig de hele dag door trek!) en Quinten heeft heerlijk gespeeld. Zelf zijn we naar downtown Apex gegaan om iets te eten, en daarna gezellig even het straatje door, de kleine winkeltjes in met allerlei breekbare snuisterijen, ideaal dus zonder kids!

Afgelopen weekend was het “tax free weekend”, dan hoef je op diverse dingen geen belasting (zo’n 7%) te betalen. Er waren wat dingen die we nodig hadden voor de aanstaande vakantie, zoals zonnehoedjes, goede schoenen voor Alexander, dus we hebben ons richting ‘shopping malls’ gewaagd, waar het complete chaos scheen te moeten zijn. Wij vonden het eigenlijk heel erg mee vallen! Geen verstopte wegen, overvolle parkeerplaatsen, stampvolle winkels en lange rijen bij de kassa. Terwijl we het zowel op vrijdag, zaterdag als zondag hebben geprobeerd (een hele dag shoppen kan niet vanwege Quinten’s slaapje, dus het moet in fasen)!

Uiteindelijk voor alles geslaagd, ehhh... en eigenlijk voor nog meer dan wat op het lijstje stond ook natuurlijk. Ruud loopt altijd langs de kinderraceauto’s, ik geloof dat ik hem er al ruim een jaar vanaf heb weten te houden. Maar dit keer ben ik dan toch gezwicht.... Alexander heeft een Nascar raceauto. De stickers moeten er nog op, en de accu opgeladen, dus er komen nog meer foto’s binnenkort. Maar hierbij alvast een idee.

(Sorry, Kim and Steve, I know this has got to hurt, but he really wanted the red one, not the blue one..... The good news is that the blue one (48) is still available for Fischer!!)

Ter afsluiting een gezellig fotootje van de twee jongens die samen aan het spelen zijn, het gebeurt niet vaak, maar het begin is er!