Even snel dan...

Elke keer denk ik, dat ik niks te vertellen heb voor de blog, en elke keer denk ik “Nou, even snel dan…” en elke keer eindig ik met weer een redelijk gevulde blog, dus dat zal nu wel niet anders zijn.

Allereerst even mijn nichtje feliciteren: Amber, gefeliciteerd met je eerste verjaardag! Nog een paar maandjes volhouden, dan kan tante Jessica je eindelijk persoonlijk ontmoeten, en natuurlijk heel veel kroelen en knuffelen!

Ruud heeft Ambertje al een keer ontmoet, en volgende week om deze tijd is dat misschien zelfs een tweede keer gebeurd, want Ruud vliegt vrijdag naar Nederland. Hij heeft een druk schema, want veel huizen moeten er bekeken worden, langs de hypotheekadviseur en zulk soort zaken, en oh ja, hij wil ook nog wat werken.

Dan eventjes door de foto’s van deze week heen.
Eerst deze volhouder, meneer (of mevrouw, misschien wel) Eekhoorn. De vogelvoederbak hangt nu midden in de gazebo, en toch wist ie er weer een keertje bij te komen. Ik denk echt dat ie een paar meter gesprongen heeft, anders kan ik ’t niet verklaren. En toen hing ie daar, en toen stapte ik naar buiten, en toen zat ie toch wel in ’t nauw. Ik heb ‘m dit dus ook maar 1x zien doen. Misschien heeft ie eindelijk besloten dat dit de moeite niet waard is.

Alexander speelt in zijn speelkamer:Quinten is al een echt klimgeitje. Hij had zelf het stoeltje naar de ‘wieg’ (zo noem ik dat maar, plaatsvervangend box-ding dus dat beneden staat) geschoven en was er zelf op gaan staan. Fijn. Alexander zag mij er een foto van maken, dus hij dacht natuurlijk weer “Aha, dit is gedrag dat aandacht krijgt” en nog geen 2 minuten later stond Alexander ook op het stoeltje bij de wieg. Dat hij “beter zou moeten weten, en dat Quinten sommige dingen nog moet leren,” wil er nog niet zo bij hem in ;-)

Quinten opent ook nog steeds allerlei kastjes. En soms kruipt ie er half of bijna helemaal in! Het is een boefje, zoals je op deze (helaas niet zo scherpe) foto ook kan zien :- )Ennnn, we zijn eindelijk naar het zwembad geweest:De eerste keer voor Quinten, en hij vond het (na even schrikken) leuk!Alexander springt erin!Je ziet het, stampensvol dat zwembad... Dit is op een zonnige maar niet loeihete zaterdagmorgen. Misschien zijn we niet de enigen hier die dit klimaat niet waard zijn....

Ik heb de draagzak uitgetest voor onze vakantie in september, ik moet langzaam een beetje wennen eraan en natuurlijk een beetje conditie en rugspieren opbouwen. Tijdens de wandeling kwamen we de vroegere overbuurman tegen, die tegenwoordig een hond heeft, Cloë. Dat vond Alexander wel erg interessant, hij mocht ze zelfs even uitlaten.
In de garage staan tegenwoordig 3 auto’s, Alexander heeft er zoals ik in ’t vorige bericht schreef nu zelf ook eentje, en hij is nu helemaal af.
Stoer wel hè? Hij kan 2,5 miles per uur, en als je een speciale schakelaar omzet zelfs 5 miles per uur (resp. 4 en 8 kilometer per uur), maar zo ver is Alexander nog niet! Blijven oefenen dan maar met pappa (die helemaal blij is).

Nou, dit is het echt voor nu, “even snel dan” heb ik nog steeds niet onder de knie, maar hoe drukker ik het de komende maanden ga krijgen i.v.m. onze terugkeer (geloof me, er is nog veel te doen hier, heel veel), hoe meer ik mezelf zal dwingen het kort te houden. Dus dan weten jullie dat alvast, met z’n allen langzaamaan een beetje afkicken. Groetjes en tot de volgende!