Sneeuw en korte broeken - alles kan in North Carolina!

Iedereen allereerst een heel gelukkig 2007 gewenst, met veel liefde en gezondheid! Ik weet niet of het officieel nog mag, maar dat maakt mij niet uit, het jaar is nog lang tenslotte!

Ondertussen zijn mijn ouders hier geweest, en ze zijn inmiddels ook al weer thuis, afgelopen vrijdag zijn ze weer vertrokken. We hebben veel gedaan, en tegelijkertijd ook weinig, dat heb je nou eenmaal met een kind, dan gaan er soms dagen voorbij dat je nergens aan toe komt.

Maar eerst was het kerst, nog met zijn drietjes. En ook al lagen er heel veel pakjes onder de boom, we hebben nog niks uitgepakt. Het was rotweer met de kerst (we hebben maar 1 kerstdag hier, dus ik bedoel jullie eerste kerstdag), dus we zijn lekker de hele dag binnen gebleven. Ik had op verzoek van Ruud en na enige research zowel online als eenmaal in de supermarkt iets gekocht, wat voor stoofperen zou moeten doorgaan (want die hebben ze hier dus eigenlijk niet), en daar is Ruud ’s morgens al mee aan de slag gegaan. En het resultaat was verrassend goed! Dus we hadden een heerlijk kerstmaal, met onder andere een hele kip uit de oven, spercieboontjes, aardappelkroketjes, gebakken champignonnetjes en stoofpeertjes dus! Alexander gaat momenteel door een fase dat ie plots geen groente meer wil, maar afgezien van de boontjes heeft hij ook zitten smullen.

De volgende dag (tweede kerstdag) ging Ruud weer aan het werk, en ik heb de boel een beetje aan kant gebracht voor ons bezoek. Ruud was lekker vroeg thuis, dus kon hij ook nog even helpen. ’s Avonds na het eten op weg naar RDU, het vliegveld, en na niet al te lang wachten waren daar opa en oma! Het was voor Alexander eigenlijk meteen weer vertrouwd, dat was heel fijn om te zien. Eenmaal thuis bleek dat ongeveer één koffer helemaal vol zat met boodschapjes, ook dat was heel fijn!

De volgende dag (woensdag) een beetje rustig aan gedaan, Ruud was weer op zijn werk en wij hebben wat gewandeld en boodschapjes gedaan. meteen maar even een niet-Nederlands maaltje: spaghetti-squash met tomatensaus

’s Avonds was het dan eindelijk zo ver, kerstkadootjes uitpakken (waar er nog een heleboel bij waren gekomen sinds de dag ervoor). Alexander was eerder al vaak bijna begonnen aan een kadootje, vooral die met Iejoor op het inpakpapier spraken hem aan, maar toch heeft ie ze steeds weer netjes terug gezet. Maar nu mocht ie dan echt gaan scheuren, wat ie dus volop gedaan heeft, iedereen kon zijn hulp goed gebruiken. En iedereen had heel mooie kado’s, dus zoals wij dan altijd zeggen “Dank u, kerst-m/v”!
Op donderdag wilden we eigenlijk naar Tinseltown, maar dat was alleen ’s middags open, dus zijn we even gaan wandelen in Hemlock Bluffs. ’s Middags zijn we gaan winkelen, want we hadden grootse plannen voor de dag erna.

Vrijdagochtend zijn we met z’n allen vertrokken naar Appalachian Ski Mountain. Toch nog sneeuw! Het ligt iets voorbij Boone, in het westen van North Carolina, een kleine 4 uur rijden. Voor ik er erg in had, stond Ruud al op zijn ski’s en mijn vader (met nieuwe muts en handschoenen, de dag ervoor aangeschaft) had ter plekke ski’s gehuurd. Dus de twee mannen zijn de rest van de middag aan het skiën geweest. (ik heb even een mini-pijltje en de namen op de foto hieronder erbij gezet)Voor mijn moeder, mijzelf (beiden in nieuwe sneeuwstappers) en Alexander was het iets minder geslaagd, we hadden gehoopt op een leuk besneeuwd wandelpad, slee-verhuur, een kinderspeelveldje om sneeuwpoppen te maken of iets in die geest (en wat minder tassen, zelfs al hadden we de helft in de auto laten liggen). Of dan toch in ieder geval een terrasje in de sneeuw. Maar nee. Er was wel een mooi groot terras, maar dat was op de eerste verdieping, op een balkon dus, vanwaar we wel mooi uitzicht hadden op de piste, maar iets minder ‘feel’ met de sneeuw. Het was superdruk, en toen we eenmaal een mooi plekje op het balkon hadden bemachtigd en het zonnetje scheen lekker in ons gezicht, kwam uiteindelijk toch nog een beetje het wintersportgevoel. Alexander was niet onder de indruk van de sneeuw, ik heb wat in zijn handje gelegd maar hij keek er naar en stond erbij. Ik ben een klein stukje met ‘m gaan lopen, maar volgens mij dacht ie dat het zand was. Maar goed, al met al toch een leuk uitstapje..
Zaterdag even weer rustig aan gedaan. Ik heb mijn ouders wat nieuwbouwprojecten laten zien, en we waren het met elkaar eens dat het ene huis vaak nog lelijker is dan het andere. Echt jammer is dat hier. Het zijn wel kasten van huizen (soms gerust kastelen), en er hangen soms ook prijskaartjes aan van 7 ton, maar ze blijven lelijk.

Zondag was oudejaarsdag. Ruud heeft oliebollen staan bakken in de garage met de mix die mijn ouders hadden meegebracht, en ze waren echt heel erg lekker! Nadat Alexander van zijn middagslaapje wakker werd, zijn we, netjes opgedoft, naar downtown Raleigh gegaan. Eigenlijk was ie voor het mooi te laat wakker, we konden niet echt profiteren van de buttons die we eerder al gekocht hadden, “First Night Raleigh, 2007, license to thrill”, waarmee je musea in kon waar van alles werd georganiseerd voor de kinderen (en later op de avond was er van alles voor volwassenen), want om 6 uur begon de optocht. Die liep vanaf het State Capitol over de Fayetteville Street Mall. Om 7 uur zouden ze speciaal voor de kinderen aftellen naar het nieuwe jaar, en een enorme eikel (ja, dit klinkt heel raar in het Nederlands, vraag me niet precies waarom ze een eikel gebruiken - 't heeft iets te maken met Raleigh's bijnaam - de City of Oaks) zou naar beneden komen. Vergelijkbaar met de bal op Times Square. En daarna was er vuurwerk. Om 12 uur herhalen ze dit natuurlijk, voor de volwassen en grote kinderen. Ik vond het in ieder geval super dat ze dit om 7 uur ook al deden, het voelde echt als Oud & Nieuw, plus je kind ligt op tijd op bed en dan heb je nog de rest van de avond voor hapjes en spelletjes! Zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar. ik heb even een pijltje bij en cirkel om de eikel gezet (deze foto was dus van voor 7 uur)

En zoals gezegd, de rest van de avond zaten we met z’n viertjes te smullen van oliebollen en andere lekkere hapjes, al film kijkend en spelletjes doend. En om 12 uur buiten de champagne geopend. Enige nadeel van om 6 uur/7 uur ’s avonds in Raleigh zijn, in plaats van thuis, is dat we nu eigenlijk maar weinig mensen in Nederland direct een gelukkig nieuwjaar hebben kunnen wensen. Kom lekker volgend jaar met z’n allen hier heen, is dat probleem ook weer opgelost!

Maandag, nieuwjaarsdag, waren de winkels gewoon open, dus toen Alexander in bed lag voor zijn middagdutje (Ruud was thuis) ben ik met mijn ouders naar de Streets at Southpoint in Durham gegaan. Nog een leuk zwangerschapsrokje gekocht voor bij het zwangerschapstruitje dat Tessa voor/namens mij in Nederland had gekocht. ’s Avonds wilden mijn ouders ons trakteren op een etentje, dus we zijn gezellig naar Lucky 32 gegaan. Helaas verliep dat geheel niet volgens planning, want tijdens de soep begon Alexander te jammeren, en toen de soep op was, was het jammeren over gegaan in hartverscheurend brullen. Hij voelde zich duidelijk helemaal niet lekker, en het huilen hield niet op. Ik ging met ‘m lopen en zelfs even buiten in het halletje zitten, zodat we andere mensen niet zouden storen, maar Alexander was helemaal over zijn toeren. Hij zei af en toe dat zijn mondje pijn deed, dus ik dacht dat ie misschien last had van een doorkomende kies (zou voor het eerst zijn dat ie daar zo’n erge last van had, maar het kan). Ruud heeft het van me over genomen in het halletje, en het enige wat hij nog uit Alexander kreeg tussen het huilen door was “slapen”. Dus even overlegd met mijn ouders, en toen hebben we de rest van onze maaltijden (die al besteld waren) laten inpakken en mee naar huis genomen. Eenmaal thuis ging Alexander spugen, dat had ik al aan zien komen, dat kwam omdat ie echt heel erg overstuur was. Hij wilde geen melk, water, niks, alleen maar slapen. Dus het zielige manneke in bed gelegd, en steeds even bij ‘m kijken. Daarna onze maaltijden genuttigd, onder iets andere omstandigheden, maar nog steeds erg smakelijk. De rest van de nacht is Alexander natuurlijk diverse malen wakker geworden, maar hij werd rustig als ik hem een boekje voorlas terwijl ie in z’n bedje lag.

Dinsdag was ie nog koortsig, dus hebben we eigenlijk weinig gedaan anders dan binnen spelen met ‘m.

Woensdag ben ik ein-de-lijk weer eens naar de sportschool gegaan. Of eigenlijk moet ik zeggen ‘naar de kerk’, want het sporten vindt tegenwoordig plaats in een kerk. Reden dat ik echt al heel lang niet was geweest, is omdat ik voorheen lid was van Beyond Fitness. Ik volgde daar al een paar jaar Jazzercise lessen van Tara, toen Tara afgelopen mei voor zichzelf is begonnen. Plots bood Beyond Fitness dus geen Jazzercise meer aan, terwijl ik daar nog wel een abonnement had lopen. Ik zat dus nog in dubio over wat ik zou doen, toen we voor 3 maanden naar Nederland vertrokken. Eenmaal terug hier, was ik er nog niet uit. Het liefst bleef ik Jazzercise doen, maar het was nog onduidelijk of er kinderopvang zou zijn bij Tara, en zo bleef ik het besluit uitstellen, en verliep mijn Beyond Fitness abonnement. Dat laatste overigens met een goede reden, want in mei gingen er al geruchten dat het niet lekker zat bij Beyond Fitness, en ondertussen ‘zijn ze niet meer’. Het zou dus toch Jazzercise (klik even op de link voor een commercial - wel even geduld) bij Tara worden, maar het liefst ging ik een keertje zonder Alexander om te kijken hoe de kinderopvang was etc etc en of ik ’t eigenlijk nog wel kon. En dat moment kwam dus afgelopen woensdag, omdat mijn ouders op Alexander konden passen. En Tara geeft haar lessen dus tegenwoordig in een kerk. Wel gewoon in een aerobics-zaaltje hoor, het is een modern gebouw, dus niet dat ik tussen de gebedsbankjes in de middenbeuk met galmende akoustiek op mooie orgelmuziek bovenop 300 jaar oude mozaieken of graftegels sta te springen hoor!
En vandaag ben ik weer gegaan, met Alexander dit keer. Alexander vond het één groot drama, het schijnt dat ie ‘n hele tijd verstijfd aan een tafeltje zat met kleurtjes in zijn knuistje geklemd en een kleurboek voor zich waarvan niemand de bladzijde mocht omslaan. Heel zielig om te horen, maar hopelijk gaat het steeds wat beter als ie vaker gaat. Ik had ‘m voorbereid, en dat was op zich wel blijven hangen, want achteraf herhaalde ie constant heel opgewekt “Mamma sporten, A-a andere spelen” (A-a = nog steeds Alexander (al heeft ie eventjes “Ane-anne” gezegd), andere = andere kindjes).

Maar goed, even terug naar het bezoek van mijn ouders, donderdag zijn we nog even gaan winkelen bij Crossroads, mijn ouders wilden graag nog wat koffie drinken bij Borders, en we wilden nog wat kadootjes kopen voor mijn zusjes. Donderdagavond zijn Ruud en mijn vader naar een wedstrijd gegaan van de Carolina Hurricanes, ijshockey dus, of gewoon ‘hockey’ zoals de Amerikanen zeggen. Jammer genoeg hebben de Hurricanes verloren, maar het gaf volgens mijn vader toch heel goed weer hoe zo’n wedstrijd gespeeld wordt, wat voor sfeertje er hangt etc.
En toen was vrijdag al weer de dag van vertrek. Het is weer heel snel gegaan, het was ook maar 1½ week, maar ik weet nu na 3 maanden Nederland deze zomer dat tijd eigenlijk niks zegt, het gaat altijd snel!! Mijn ouders vlogen via Detroit, ze hadden wat zorgen vooraf want er was maar 40 minuten overstaptijd, maar alles is heel erg goed gegaan, en zaterdagochtend kreeg ik al weer een telefoontje van mijn moeder dat alles al uitgepakt was en dat ze zo een kopje thee ging drinken. Alexander gaat er goed mee om, dat opa en oma er plots niet meer zijn. Ik had vrijdag voor zijn middagslaapje gezegd, dat opa en oma weg zouden gaan terwijl hij sliep, dus ook dat herhaalde ie steeds “opaoma viegtui, opaoma Nejelan, opaoma weg”. Soms vraagt ie er nog om, als ik ‘m in bed leg, of opa en oma hem uit bed komen halen, maar als ik dan zeg dat opa en oma niet meer hier zijn, vindt ie het verder ook wel goed. Gelukkig maar, want hoe gek ie ook weer bleek te zijn op opa en oma, ik zou het heel sneu vinden als ie er verdriet van had. Hij heeft een poosje terug een fotoboekje gekregen van mijn ouders, en de eerste foto daarin is van opa met Alexander op het bankje voor hun huis in Rotterdam, en nu zegt Alexander steeds “Opa, tuit”. Ja, dat is opa die thuis is.

Praten gaat trouwens steeds beter met Alexander. Ik wil niet zeggen dat ie helemaal bij is, maar hij boekt zeker vooruitgang. Hij zegt bijvoorbeeld “fotoboek pakken” zonder enig spraakgebrek, en hij kan keurig “Karel op de w.c.” (een boekje dat hij gekregen heeft van Birgit) uitspreken. En zo zegt ie nog veel meer, bijvoorbeeld “herte buwen weg”, “lamme overbuwen weg” (het kersthertje bij de buren in de tuin en de kerstlampjes bij de overburen zijn weg), “mamma koude handen”, “deur dicht”, “deur open”, “mamma haren nat”, “pappa boek lezen”, “bank zitten”, “op schoot”, “nieuwe melk”, en een leuke: “zomer baby uit”. Ik zou zeggen dat ie al gauw een vocabulaire heeft van 1000 woorden, want hij weet alles, alleen qua zinsopbouw doet ie er niet zo veel mee. Maar wijs iets aan, vraag wat iets is, en hij weet het. Hij kent ook de seizoenen ondertussen, meestal in de goede volgorde nog ook. En dus zoals al eerder geschreven, hij kent het alfabet, telt al een aardig endje (hij vertelt me constant hoe hard ik mag rijden als we in de auto zitten), weet alle Amerikaanse presidenten, hij kent heel veel landen op de wereldkaart, hij kent ondertussen ook diverse Amerikaanse staten, en hij is begonnen met lezen. Niet slecht voor 2½ jaar oud, toch?

Nog even terug naar het ‘weekverslag’ ;-) Afgelopen zaterdag was hier een prachtige dag, over de 20 graden. Een mooi moment om alle kerstverlichting weg te halen. Ik vind dat al die lampjes zeker wel tot na Oud & Nieuw moeten blijven hangen, het geeft zo veel sfeer. Maar als het dan het weekend na Oud & Nieuw is, en het is zulk stralend weer dat je er lentekriebels van krijgt, tja, dan bestaat er plots geen twijfel meer, weg met alle kerstspullen! Ruud moest weer de ladder van Steve & Isabel lenen om bij het puntdak te komen, en omdat ik ‘m niet kon helpen (dat ding weegt lood) en Steve er niet was, heeft Ruud zelf een slimme oplossing bedacht: een ladder op wieltjes!

Alexander met zijn afstandbestuurbare Brum!

welk kleurtje stoepkrijt zullen we eens kiezen?

Overigens druppelen de kerstkaarten nog steeds binnen hier (sommige zonder priority-zegeltje, maar ook gewoon enkele netjes mèt), dus de post trekt zich er niks van aan dat we geen kerstlampjes en –boom meer hebben.... ;-)

Nou, ik geloof dat dit het weer even is voor deze eerste ‘post’ van het nieuwe jaar. Hopelijk zit ik weer snel in mijn wekelijkse ritme. Veel groetjes weer!

Fijne kerstdagen en... goed nieuws!

Allereerst willen we iedereen een bijzonder fijne kerst wensen, en bovenal een gelukkig, gezond en leuk 2007!
Wat 2007 betreft, hebben we goed nieuws. Wij hopen namelijk eind juni ons tweede kindje te krijgen!! Wij zijn hier natuurlijk heel erg verheugd mee! Ik ben op het moment van schrijven 13½ week zwanger en hopelijk krijg ik heel snel weer wat energie terug...
Hieronder een fotootje van de eerste echo, deze was rond 8 weken zwangerschap. En ’t geeft niks als je er niks aan ziet, zo in ’t begin is ’t meer gewoon een soort vlek! Maar rechts zie je de ronding van het hoofdje, links zitten de beentjes opgetrokken. Ik heb met 13 weken weer een echo gehad, het was de bedoeling dat er alleen even naar het hartje werd geluisterd, maar deze kleine floepert speelt nu al verstoppertje en liet zich dus even niet horen. Dus voor de zekerheid maar een echo, en daar was baby vrolijk spartelend op te zien. Hier heb ik helaas geen foto’s van meegekregen, maar we vonden het wel heel leuk om te zien, het leek al veel meer op een ‘echte’ baby dan op de echo van 8 weken.
Ik weet niet of Alexander er al iets van snapt, we hebben het er nog niet echt met ‘m over gehad. Maar hij is bij beide echo’s aanwezig geweest, en bij de eerste hebben we ‘m blijkbaar verteld wat er te zien was op dat t.v.tje, want de tweede keer wist ie ‘t: “Baby!”. Er mankeert zeker niks aan zijn geheugen, bleek ook weer toen ik de tweede keer -ruim 4 weken na de eerste afspraak- weer parkeerde bij de gyneacoloog. Hij keek naar het gebouw en zei toen: “Dokter. Mevrouw”. En dat klopt als een bus.

Ik heb de rest van de week weer de gewone dingen gedaan. Dinsdag kwam de Customer Care Representative van de bouwer van ons huis wederom langs voor de 1-jaar-garantie – wederom onvoorbereid! Het is toch niet te geloven. “We lopen gewoon even het hele huis door, dan komen we er wel uit,” zei hij. Ja, dat klopt, want gelukkig had ik zelf nog aantekeningen, maar een beetje chaotisch was het wel, om de haverklap riep ik “Oh, ik herinner me plots nog iets....”. Maar goed, hopelijk gaat er iets gebeuren nu. Zodat we bijvoorbeeld over niet al te lange tijd eindelijk weer eens licht in de slaapkamer hebben, ik noem maar een dwarsstraat.

Woensdag heb ik ’s morgens eerst de stofzuiger opgehaald in Raleigh, bij het Sears Service Center vandaan. Op de terugweg nog een ervaring gehad, waardoor langzaam het besef weer eens bij me binnen sijpelde dat een ongeluk echt in een heel klein hoekje zit. Er reden geen auto’s voor me op de snelweg, toen ik plots iets zag liggen recht voor me. Ik naderde natuurlijk snel (ik reed 60 miles per uur – bijna 100 km/u), al minderde ik direct snelheid en ik zag dat het een ladder was die dwars op beide weghelften lag. Ik hoopte dat de vrachtwagen achter mij de ladder ook had gezien, of in ieder geval dan toch mijn remlichten. Ik reed rechts, en ik kon er gelukkig rechts deels over de vluchtstrook omheen. Er kwam een man aanrennen over de vluchtstrook, iets verderop stond zijn pick-up truck. Hij was dus echt nog maar net die ladder verloren, en nog maar net gestopt, ik was waarschijnlijk de eerste auto die de ladder voorbij ging. En terwijl ik mijn ritje voortzette, realiseerde ik me dat dit een kwestie is van een halve minuut misschien, of anders had ik die ladder misschien wel vol door mijn voorruit gekregen. Dat geeft toch even een vreemd gevoel, alles is nog zoals het altijd was, er is niks aan de hand, maar toch....
Jammer genoeg gebeuren zulk soort dingen hier erg frequent, we zien met enige regelmaat ladders, houten planken, bankstellen, stoelen, matrassen half op de weg of langs de kant van de weg liggen, soms aan gort gereden. Men ziet er blijkbaar niet het belang van in om de boel goed vast te binden, totdat je je ladinkje een keertje verliest....

Donderdagavond hadden we het kerstfeestje van Madern, in het restaurant Xios. Het was een leuke avond, goed verzorgd, we hebben gesmuld, vooral van de soep en het vlees (zo mals en zacht – jammie). Wel jammer was dat er best een hoop mensen blijkbaar geen zin hadden in een feestje en zelfs al voor het toetje vertrokken! Ik heb er echt met verbijstering naar staan kijken, eerlijk gezegd. Twee keer was er een optreden van een buikdanseres, de tweede keer voor een half leeg restaurant. Het had leuk geweest als iedereen na het toetje nog een beetje de dansvloer op had gegaan (al was de d.j. wel erg slecht), maar uiteindelijk hebben er niet meer dan 5 vrouwen (inclusief ikzelf en de buikdanseres!) staan dansen. Okay, een dansende man op de foto, maar die kwam alleen maar even langs en heeft nog geen minuut staan bewegen, dus die telt niet mee... ;-)

Hier wordt 'The Electric Slide' gedaan, een soort Amerikaanse Macarena. Ik ben nog niet genoeg ingeburgerd na ruim 5 jaar, want ik kan 'm nog steeds niet (al doe ik hier dus wel een poging).
Tijdens het eten werden er prijzen verloot, kleine dingetjes als pennen maar ook gift certificates voor restaurants en winkels. En Ruud heeft aangekondigd dat ik zwanger ben. We hadden een gezellige tafel, we kunnen het altijd goed vinden met Pavel en Brooke, en ook bij ons aan tafel zat Ruud’s nieuwe PZ-medewerkster Kimberly, met wie ik nu eindelijk kennis heb kunnen maken, met haar man Stephen. Ik vond het al met al een leuke avond, die met meer gezellige mensen erg geslaagd had kunnen worden... Je hebt ’t niet altijd voor ’t zeggen, hè.

Aanstaande dinsdagavond komen mijn ouders, we hebben er super-veel zin in. Alexander zegt elke dag weer nieuwe dingen, niet alles even duidelijk, maar ik kan niet wachten tot ze hem kunnen horen brabbelen! En ik hoop als ze een paar dagen ondertitels er bij hebben gehad van ons, dat ze hem dan snel ook goed kunnen verstaan (al snap ik er een enkele keer zelf nog niks van, hoor).

Nogmaals heel fijne kerstdagen – jullie hebben er één meer dan wij (al had Ruud de vrijdag na het feestje vrij), dus geniet er van! En mocht het er door de drukte als mijn ouders er zijn even niet van komen om te bloggen, dan wensen we jullie alvast een heel gezellig Oud & Nieuw! En nog even als antwoord op Leo en Ingrid’s eerdere vraag: ehh, nee, geen vuurwerk hier, en niemand gaat hier ook gezellig om 12 uur de straat op (en we verwachten overigens ook geen sneeuw binnenkort, maar dat terzijde). Vuurwerk kan je het dichtste bij in South Carolina kopen, maar dan mag je er nog niks mee hier, dus dat heeft geen nut. Vuurwerk bewaren de Amerikanen voor the 4th of July, dan is het ’s avonds tenminste lekker warm... ;-)

Totale overgave

Na een periode van hier wat Sinterklaas, daar wat kerst is het nu echt duidelijk: we dromen hier alleen nog maar van kerst, en ‘t hoeft niet eens wit. Sinterklaas is ‘weg’, naar ‘Panje’, dat weet Alexander nu ook maar al te goed. Overal steken de kerstbomen de kop op, ook in huize Bot! In onze CD-wisselaar zitten 5 kerst-CD’s en ik brul naar hartelust “Aaaaaiiijjjj saw mammie kissing Sèèèn-ta Klaus” mee. Zeg dus maar gerust: totale overgave aan het kerstsentiment!
Ook zijn alle kerstkaarten (ruim 60) de deur uit en in sommige gevallen zelfs al in de diverse Nederlandse en Amerikaanse brievenbussen gevallen. We hebben een paar jaar onze kerstwensen per email verstuurd, want het is een hele kluif, en bovendien waren we tot 2x toe rond de kerst in levende lijve in Nederland (waar toch nog het merendeel van de kaarten heen gaat). Maar we vonden het wel weer eens tijd om iedereen te laten merken dat we ook nog inkt in onze pen hebben, en postzegels op voorraad, voor een authentieke kerstgroet.

Zaterdag zijn we naar Tinsel Town gegaan, hier vlakbij in het Regency Park. Er was een ijsbaantje, er werden wat dansoptredens gegeven, er werd warme chocomelk verkocht, en het belangrijkste... de Kerstman was er, in hoogsteigen persoon! Op schoot bij de Kerstman vond Alexander wel even eng, maar er kwamen gelukkig geen tranen, dus we hebben een mooi plaatje kunnen schieten. Ook daarna was het heel gezellig, een knus familiemoment; chocomelk drinken terwijl we naar het schaatsen keken en Alexander die stond mee te dansen met de kerstmuziek. Iemand aast op mijn chocomelk....



Eindelijk zelf chocomelk drinken!

Lekkere chocomelk-snoet

Zondagavond had de VvE van onze wijk een arresleetocht geregeld waar je je van te voren voor kon opgeven. Ik was net op tijd geweest, wij waren de allerlaatsten die nog mee konden rijden, en er stonden diverse families op de wachtlijst. Nou moet ik zeggen dat wijzelf het een beetje vonden tegenvallen, maar Alexander vond het echt prachtig. “Lij-je, lij-je!” riep hij steeds. Vertaling: “Rijden, rijden!”. Hij wist ook dat er twee paarden voor de arreslee liepen, die ging hij steeds tellen. Jammer genoeg reden we niet langs huizen met veel uitbundige kerstversieringen, want die vind Alexander zo mooi (en wij ook wel soms). Gelukkig hebben we hier in de straat voldoende versieringen om ons hart op te halen. Als Alexander vanuit zijn speelkamer naar buiten kijkt, ziet hij ‘lamme’ en een ‘herte’, bij respectievelijk de overburen (gekleurde lampjes) en de rechterburen (een hertje van lampjes). Hij zegt ook ‘buje’ en ‘ove-buje’, alleen haalt ie soms door elkaar wie wat ook alweer heeft aan versiering.

Zondag ben ik bezig geweest met de kerstboom, dat ging echt in etappes omdat een klein ventje voor wat afleiding zorgde. We hebben dit jaar een wat modernere kerstsfeer gecreëerd. Ik heb nieuwe ballen gekocht, niet slim misschien met een kat en een 2,5 jaar oud jongetje in huis, maar ik had echt geen zin meer in de rode en gouden ballen die we al 13 jaar hebben. We hadden de ballen al eens aangevuld met champagne-kleurige ballen, die zijn er wel in gegaan dit jaar omdat die tamelijk neutraal zijn. De andere ballen zijn groen en blauw, met een witte slinger en kleine witte sterretjes. En alhoewel ik er in alle eerlijkheid een beetje aan moet wennen, staat het wel echt heel goed bij de rest van ons interieur! Ik heb een paar echt Amerikaanse kerst-kussens gekocht:
Zoals jullie wellicht op de foto’s al gezien hebben, heb ik me ook overgegeven aan de kapper. Ik ben geen fan van de kapper, “wie mooi wil zijn, moet pijn lijden” gaat bij mij ook altijd op, want ik vind het vaak een pijnlijke aangelegenheid. Ook zaterdag was dat het geval, ik kwam terecht bij een niet zo zachtaardige, niet zo vriendelijke maar wel vakkundige kapster. De meeste kappers schrikken vaak een beetje van mijn haar, want, zoals de kapster zaterdag opmerkte, ik heb naar het schijnt de hoeveelheid haar van drie vrouwen bij elkaar. De kapster had me vanwege tijdnood dus bijna met nat haar de straat opgestuurd, maar ik heb haar min of meer gesmeekt toch mijn haartjes mooi stijl te föhnen, want dat staat altijd zo mooi. Zelfs al is het maar tot de volgende wasbeurt.... En voorlopig ben ik super-tevreden met het resultaat. Misschien moet ik toch eens vaker -met tranen in mijn ogen- in de spiegel van de kapper kijken....

Verder, wat is er de rest van de week gebeurd....?
Dinsdag heb ik de stofzuiger weggebracht voor de beurt. Het Sears Service Centrum zit in Raleigh op Six Forks Road, best even rijden. Ik had de TomTom in mijn auto mee, en die stuurde me pardoes de afslag Six Forks Road voorbij. Mijn stuur trok naar rechts ‘ik moet er hier af, hier is Six Forks Road, hier, hier!’, maar ik heb braaf naar de TomTom geluisterd, en toen ik er de volgende afslag wel af mocht, was ik er al praktisch. Had ie effe goed gezien, die TomTom. Omdat ik vlak bij een winkelcentrum was, North Hills, waar we pas één keer eerder waren geweest, ben ik daar vervolgens naar toe gereden. Daar hebben Alexander en ik even lekker gewinkeld. We zijn geëindigd in de Target, toch wel één van mijn favoriete winkels. Omdat het al laat was, besloot ik met Alexander in de Target te lunchen, i.p.v. thuis. Dus een lekkere hot dog voor ons beiden gekocht, en een flesje ice tea met 2 bekertjes, en zo zaten we daar. Alexander zat ook op een grote-mensen-stoel, beentjes recht naar voren op de zitting, hij kon net genoeg van de tafel zien om af en toe zijn bekertje drinken te pakken en om zijn vork in de stukjes hot dog te prikken. Hij heeft heerlijk zitten smullen, hij is absoluut geen vegetariër, hij is gek op worst en vlees. Het was echt weer zo’n geluksmoment, zoals we daar zaten.

Dinsdagavond was de laatste politie-vergadering van het jaar. Ze (de politie) hadden voor ons Page Walker afgehuurd, een oud pandje waarin vroeger een hotel zat, want het was Volunteer Appreciation Night. Er was heel veel eten bij een cateraar geregeld (wist ik niet), dus de avond was maar een klein beetje vergadering, veel pluimen voor ons vrijwilligers, het uitreiken van de Volunteer of the Year Award (de winnaar wordt bepaald aan de hand van stemmen onder alle vrijwilligers) en tenslotte veel eten. Ik had voordat ik thuis weg ging al snel een beetje gegeten, want ik dacht dat er alleen cake en koekjes zouden zijn. Maar alle bakken met eten zagen er zo verrukkelijk uit, dat ik eenmaal daar ook nog maar even heb opgeschept. Er was inderdaad ook cake - ja, dit is een cake

De mensen op de foto hierboven zijn Ed en Joan McCarthy. Ed is al jarenlang lid van het CAP Team, en dit jaar was hij 'honorary Board Member', feitelijk een ere-titel zonder inhoudelijke taken want Ed kan eigenlijk niet meer naar de vergaderingen en andere activiteiten komen, vanwege zijn vrouw, die aan Alzheimer lijdt en niet meer alleen thuis kan zijn. Ed zelf is bovendien niet al te goed meer ter been. Iedereen was dan ook heel blij Ed en zijn altijd keurig verzorgde vrouw wel op deze avond te zien.

Ruud was ondertussen samen met Alexander naar restaurant Xios gegaan, om voor te proeven voor het Madern kerstfeest dat we aanstaande donderdag hebben, Ruud heeft het menu samengesteld. Ook dat wist ik niet, dat hij naar Xios zou gaan, dus heb ik deze avond gewoon voor nop staan koken. Ach ja, is weer eens wat anders, ik heb tegenwoordig genoeg dagen dat ik niet kook terwijl dat misschien best gewenst zou zijn (we zorgen wel op een andere manier voor eten op tafel, of ik maak uiteindelijk iets heel snel-snels, dus vrees niet dat er hier 2 mannen/mannetjes met uitgemergelde gezichtjes zitten hoor!!).

Woensdag had ik huis-arrest. O.k., niet echt, maar mijn auto moest naar de garage. Ik had 2 weken ervoor een brief gekregen van de Chrysler dealer, dat mijn auto (en vele auto’s zoals de mijne) werden teruggeroepen vanwege een mogelijk deffect, dat onder bepaalde rijomstandigheden (geen idee welke) zou kunnen leiden tot een crash. Fijn, zo stap je met een gerust hart in je auto als je nog even boodschapjes moet doen.... Omdat ik niet meteen tijd had om langs te komen, gingen er een paar dagen overheen voordat ik kon bellen voor een afspraak, en toen bleek dat het betreffende onderdeel nog wel even besteld moest worden, en dat gingen ze nu doen. Uiteindelijk dus nog 2 weken rondgereden met een auto waarvan je dus niet weet of ie eigenlijk wel te vertrouwen is. Het meisje bij de Crysler-garage probeerde me nog gerust te stellen door me te vertellen dat het echt bijna nog nooit fout was gegaan, maar je zal de uitzondering op de regel maar zijn. Woensdagochtend heeft Ruud de auto meegenomen en voordat hij naar de sportschool ging achtergelaten bij de garage, en ’s avonds was het autootje weer helemaal tip-top in orde. Althans, daar gaan we maar van uit, want ik merk geen enkel verschil met rijden.

Donderdag kwam er een Customer Care Representative langs van het bedrijf dat ons huis heeft gebouwd. Het was tijd voor de 1-jaar-garantie-controle. Wel ideaal hoor, alles wat niet helemaal is zoals het hoort, wordt dan even opgeknapt. Ik had 3 weken ervoor een lijst met “klachten” doorgemaild, en dat ging nu allemaal even besproken en daar waar mogelijk direct verholpen worden. Dacht ik. Ik heb al eerder met deze Customer Care Representative zaken gedaan, en ik had het kunnen weten. Hij kwam volledig onvoorbereid langs. “Oh, heb je een lijst gemaild? Tja, die heb ik nooit gekregen. Er zit een nieuw meisje en bla bla bla...” Allemaal excuses, hij wist toch wat ie kwam doen?? Dan kan hij toch zelf ook even informeren bij het ‘nieuwe meisje dat het allemaal nog niet zo goed snapt”? Ik was al met al niet al te blij. Dus hij zou bellen voor een nieuwe afspraak, voor de maandag of dinsdag erop, om 10 uur. “Schrijf het alvast even in je agenda dat het één van die dagen wordt, en dan bel ik je nog”. Vanmorgen, de betreffende maandag dus, heb ik meneer om half 10 zelf maar even gebeld, of ie nog van plan was vandaag dan wel morgen langs te komen. Drie telefoontjes verder (“Heb je een lijst gemaild? Wanneer dan? O.k., ik bel je terug”) hebben we dan toch wederom een afspraak staan, voor morgen. Ik ben benieuwd. Pap en mam, als het hier volgende week een rommeltje is als jullie komen, mag ik dan de schuld op de Customer Care Representative schuiven?? ;-)

Verder ben ik bezig geweest om een grote-jongens-bedje voor Alexander te zoeken. We waren een poosje geleden hier al even wezen kijken in een kindermeubel-winkel, en het is allemaal te triest voor woorden wat ze hier de kinders proberen aan te smeren. Allemaal krullen, tierelantijnen, koperen knoppen, en het liefst nog in eikenhout. Eén ding was zeker, dat ging het niet worden. Dus werden er diverse constructies bedacht, op diverse websites gekeken, veel mensen geraadpleegd. Soms dacht ik “Doen we ’t toch zo”, kwam dat plots weer niet uit. Ik had mooie meubels gevonden op internet, bij een New Yorkse winkel, maar je schrikt je helemaal ongans van de prijzen. Vooral als je eigenlijk gewoon het Vikare meegroeibedje van Ikea wil, waar ik eigenlijk al weken mijn zinnen op had gezet. Ik had het al bij de Amerikaanse Ikea geprobeerd te bestellen, maar daar was ie helemaal uitverkocht. Een beetje moedeloos werd ik er van, maar... ik ben blij dat ik kan mededelen dat uiteindelijk de ingewikkelste constructie succesvol is gebleken (tot nu toe). Enige weken geleden heb ik namelijk op de koffie van de Nederlandse vrouwen hier een vrouw ontmoet, Jackie. Zij was even tijdelijk in North Carolina, want ze komt samen met haar man in het nieuwe jaar hier naar toe (hij al begin januari, zij na de geboorte van hun tweede kindje, ergens in maart/april). Ik sprak met haar over het Vikare meegroeibedje, en toevallig had zij hetzelfde bedje voor haar dochtertje gekocht. Om een lang verhaal iets korter te maken, ik heb mijn ouders min of meer gesmeekt of ze please please please voor ons naar de Ikea wilden rijden en dan vervolgens een hele rits artikelen wilden kopen (want met een bedje ben je er nog niet, er moet een matras op, en een dekbed en een kussen en hoeslakens en dekbedovertrekken etc etc), en of ze die dan please please please voor ons eventjes naar een dorpje vlak bij Alkmaar wilden brengen waar Jackie nu nog woont, zodat al die bed-spulletjes straks met de huisraad van Jackie en haar gezin mee de oceaan over kunnen. En gelukkig, dat hebben mijn ouders afgelopen zaterdag allemaal voor ons gedaan!! En Jackie heeft ze heel vriendelijk ontvangen met koffie met iets lekkers. Een heel gedoe voor een bedje, maar ik zag echt geen betere oplossing, dus we zijn dus echt super-blij, zowel met mijn ouders als met Jackie en haar man, dat begrijpen jullie.

Dus al met al hadden we deze week echt een heel leuke, geslaagde, gezellige en kersterige week! Ik hoop dat dat voor jullie ook allemaal geldt!
Groetjes, en jullie lezen wel weer van me!