Full House

Met twee mannen (Alexander meegeteld) en drie vrouwen in huis kan je hier zeker spreken van een ‘full house’! Afgelopen maandagavond is mijn moeder aangekomen, die is hier dus al weer een week.Ze had een koffer vol met allerlei handigs uit Nederland voor de baby en Alexander (lakentjes, aankleedkussenhoezen, hoestsiroop – zulk soort dingen), plus nog diverse leuke en schattige kadootjes.

Dinsdag was Ruud natuurlijk jarig (volgende keer nog harder zingen hoor, we hebben niks gehoord hier!). ’s Morgens had hij lekker vrij genomen, we zijn met zijn viertjes naar het zwembad gegaan. Alexander heeft er van genoten, en wij ook! ’s Avonds zijn we uit eten geweest, Ruud had van een collega een tip gekregen voor een bijzonder restaurant, namelijk Rio Churrascaria, een Braziliaans Steakhouse. Je betaalt daar een vaste prijs en de hele avond door komen er obers aan je tafeltje langs met allerlei soorten vlees aan grote spiezen en als je dat lekker vlees lijkt zeg je ‘ja’ en lijkt het je niks, sla je even over. En dit alles onbeperkt. Een heel apart concept! En zo gebeurde het dus dat Ruud krokodil heeft gegeten op zijn verjaardag, maar dat mijn moeder en ik allebei vriendelijk doch resoluut bedankten!
Met mijn moeder in huis heb ik lekker wat vaker met mijn (af en toe gezwollen) voetjes omhoog kunnen zitten. In het begin heb ik wel gekookt en allerlei dingen ‘voorgedaan’ (waar ligt dit, hoe wil Alexander dat etc) maar dat heeft ze al snel overgenomen. Ik heb zelfs een lekkere voetverzorging gekregen, met vers gelakte teennageltjes!

Donderdag ging ik weer naar de gyneacoloog, en omdat ik toen precies 38 weken zwanger was zou ik voor het eerst inwendig gecontroleerd worden op eventuele tekenen van een aanstaande bevalling. Ik zei voor de grap van te voren tegen Ruud “Ik ga naar de gyneacoloog, even horen dat ik al 4 centimeter ontsluiting heb”. Nou, vier centimeter was het dus niet, maar wel al twee! Wat een vreemd idee! De gyneacoloog zei dat het ondanks die ontsluiting toch nog steeds gewoon weken kon duren, maar, zei hij, je kan ook dit weekend je baby al krijgen. Nou, daar kreeg ik ’t toch een tikje benauwd van, want Ruud zou heel de zondag op pad zijn om zijn moeder op te halen in Washington DC.

Heel de vrijdag en zaterdag voelde ik me toch een tikje vreemd, ik voelde plots heel wat meer pijntjes en geduw en getrek. Maar zaterdagavond besloot ik gewoon iets leuks te gaan maken van die zondag dat Ruud weg zou zijn.
Zondagmorgen vertrok Ruud om een uur of 6. Ik ben met mijn moeder en Alexander naar Jackie gereden, zij is ons toen (met ook Norah in de auto) voorgereden naar een heel leuk en modern eetcafeetje, Booda Beans, waar ze ons heel lief heeft getrakteerd. Daarna ben ik met mijn moeder en Alexander naar de Streets at Southpoint gereden, Alexander moest maar even een dagje zonder middagslaapje. Daar heb ik twee topjes/shirtjes gekocht die speciaal gemaakt zijn om makkelijk borstvoeding mee te geven, om mezelf alvast te trakteren voor na de bevalling. En we hebben lekker even wat gegeten in de Food Court en nog wat rondgesnuffeld her en der. Het gebrek aan slaap begon Alexander op te breken dus om 3 uur zijn we huiswaarts gekeerd. Ik voelde mijzelf die dag wel een stuk beter dan de dagen ervoor, je bent er toch mee bezig en wat afleiding af en toe kan geen kwaad. Maar de baby is gelukkig gewoon netjes heel de zondag blijven zitten, en op het moment van schrijven zit ie er nog steeds netjes!

Zondagavond om 5 voor 10 was Ruud weer thuis, met zijn moeder. Vanmorgen heeft zij ook een koffer vol met boodschapjes (lekker veel drop!) en veel kadoos uitgepakt, jeetje, wat zijn we verwend de afgelopen week!! Ik zal iedereen nog wel even persoonlijk bedanken voor zo ver ik dat nog niet gedaan heb.

En dan ga ik het nu weer bij houden, ik ga even met mijn moeder ‘proefrijden’ naar het ziekenhuis, zodat zij dat straks weet te vinden mochten Ruud en ik niet beschikbaar en/of in staat zijn haar te vertellen waar het is.
Groetjes!