Beetje rustig aan

Zoals ik al voorspeld had, na alle drukte van feestjes en verjaardagen is het nu iets rustiger. Niet dat we achterover leunen in onze stoel, er is nog genoeg te doen (Ruud heeft bijvoorbeeld alle campings gereserveerd voor onze reis in september!), maar weinig blogwaardigs. De jongetjes hebben vooral gespeeld en nog wat nagekomen kadootjes uitgepakt en dergelijke.Quinten kan ook steeds beter staan, hij trekt zich in no time overal aan op. En hij gaat nog verder, hij klimt ook op dingen, zoals op Alexander’s stoeltje. En dan kan je half op de tafel klimmen, heeft hij ontdekt. En dan kan je dus ook.... een beker water die midden op de tafel staat omgooien!! Dit was dus Alexander’s water, en hij was not amused.
Zaterdag had Ruud een leuk ideetje, we halen ons avondeten bij de Cook Out en we rijden naar Crowder District Park, om het daar op te eten. Een soort picknick!Dit eekhoorntje was denk ik wel wat mensen gewend....Daarna nog even wandelen rond het meertje, en toen we bijna rond waren en het al ietsjes begon te schemeren, zag ik plots iets half op het pad liggen. Een slang! Getver-de-getver, moet dat nou? Ruud ging er foto’s van maken, gelukkig kunnen we inzoemen met het toestel! De foto’s leken mislukt vanwege de schemer, maar op de computer heb ik de kleur een beetje kunnen corrigeren. Op de ene zie je de kleuren en patroon wat beter, op de andere de structuur.Uiteindelijk toch er langs gelopen, met een zo groot mogelijke boog, want om nou helemaal weer terug te lopen...
Daarna kon Ruud nog heel even voetballen met Alexander met de mega-voetbal die hij gekregen had voor zijn verjaardag.
Van de week ook met Alexander naar Preschool Services geweest, eindelijk sinds zijn vorige afspraak in april. Hij heeft met een drietal psychologen allerlei spelletjes en opdrachten gedaan, dat vond ie heel erg leuk. Niet alles ging goed (daarom waren we er ook natuurlijk), maar eigenlijk ging vooral juist heel veel bijzonder goed. Je zag z’n hersentjes kraken en dan kreeg ie toch een heel moeilijk puzzeltje opgelost, heel leuk (hij blij!) en volgens mij waren de psychologen over het algemeen best onder de indruk. Ze probeerden hun gezicht in de plooi te houden, maar dat lukte niet altijd (ik meen zelfs een binnensmondse ‘wauw’ te hebben gehoord – en dat hoor je natuurlijk graag op zo’n moment!!).
Wordt vervolgd, zal ik maar zeggen, want in september staat de volgende afspraak, dan gaan we hun observatie bespreken. Kijken wat er gedaan kan worden om de gebieden die iets minder goed zijn te verbeteren (en hem dus wat meer in balans te brengen).

Dit was ‘m weer, een dagje te laat, hopelijk heb ik niet heel jullie blogologische klok door elkaar gegooid, maar gisteren te druk gehad (o.a. lekker en heel chique gelunched met een zakenpartner van Ruud terwijl de kindertjes op school waren (Quinten maar eventjes natuurlijk) ).
Groetjes!

Feest voor Alexander!

Wat een feesten hier, de laatste tijd! Afgelopen dinsdag, de 15de, werd Alexander 4 jaar. Hoera!!! We hadden weer diverse kaarten en ook pakjes uit Nederland - eigenlijk van dezelfde mensen als de vorige keer, en sommige mensen hadden een gecombineerd pakket voor beide kindjes gestuurd dus daar waren ook kadootjes van uit te pakken. Dank je wel namens Alexander voor opa & oma, Agnes & Lennart, Peter & Ellen, Marco & Sandra en Lonneke & Innes! En ik heb begrepen dat er nog meer kado’s onderweg zijn, van Tessa & Hugo, en nog ’n keer van Marco & Sandra. Alexander is eigenlijk over de hele dag verspreid kadootjes aan het uitpakken geweest, want elk uitgepakt kado was natuurlijk zo leuk dat daar meteen mee gespeeld moest worden. Hij heeft mooie kado’s gekregen, vooral heel veel mooie boeken, van ons een kinderfototoestel, een schaar (van oma Corrie), een raketschietding (van pappa), en nog veel meer!
Alle foto’s weer even in een slideshow:

Gedurende de dag heb ik ook nog foto’s van Alexander laten maken, net als toen Quinten jarig was.

Zaterdag was Alexander’s feestje. Zoals ik al schreef, we gingen schaatsen! Het leek ons wel een leuke afwisseling van dat warme weer, en Alexander is niet echt een durfal, maar toch, jong geprobeerd is oud geleerd, min of meer. Want de kindertjes zouden les krijgen, en daar had ik eerlijk gezegd wel een beetje een hard hoofd in, ik ging er dus niet van uit dat ze het al meteen zouden kunnen (vandaar dus ook niet ‘jong geleerd... etc’).
Toen we daar aankwamen en de vriendjes en hun ouders druppelsgewijs ook binnenkwamen, stonden we eerst een beetje te kletsen. En dat was achteraf gezien jammer, want op het moment dat de les zou moeten beginnen, moesten alle kindjes nog schaatsen halen en aandoen, dus dat hadden ze een beetje te strak gepland daar. Maar goed, er bleef gelukkig nog wel wat les over. Sommige ouders hadden ook schaatsen aan, en 2 leraren bleek inderdaad wat weinig voor 8 kleine kindertjes die nog nooit op schaatsen hadden gestaan. Dus ben ik ook maar schaatsen gaan halen, om die kindjes een klein beetje te helpen die er nu een beetje verloren bij stonden. Niet dat ik ’t zo goed kon, ik had al jaren niet geschaatst, en als dat dan meteen met een kindje aan je hand is, dan is dat dus echt gewoon een beetje geschuifel langs de rand. Maakt niet uit, bijna alle kindjes hebben het geprobeerd, en de verkorte les bleek uiteindelijk lang genoeg.
En daarna was er pizza! En daarna konden de kindjes wat spelen in de speelautomatenhal (we kregen een rol muntjes als onderdeel van het feestje). En daarna was er taart! Iedereen heeft mooi “Happy Birthday” gezongen, Alexander zong zelf ook uit volle borst mee. En tenslotte kadootjes uitpakken. Alle kindjes probeerden steeds te helpen, heel grappig. Kortom, wij vonden het een super-geslaagd feest, Alexander vond het schaatsen niet zo eng als we van te voren gedacht hadden, alle andere ouders vonden het ook een heel leuk feestje en hij is goed verwend.
Wederom een slideshow, want het zijn zo veel foto’s.

Oh, ehhh, als jullie misschien een verschil opvalt tussen de eerste en de tweede slideshow... of als je denkt “Wie is toch die vrouw met dat korte haar met al die krullen die steeds zo prominent in beeld is?”.... ik ben dus naar de kapper geweest! En die krullen zijn helemaal puur natuur! Ik ben er zelf heel blij mee en ik krijg positieve reacties, dus ik laat ’t nog maar even zo ;-)
Gedurende de tijd dat ik bij de kapper zat, was Quinten bij Alexander op school (in een ander klasje natuurlijk), want school en kapper zitten in hetzelfde straatje. En het schooltje van Alexander is van het type waar je kan brengen en halen wanneer je maar wilt, je betaalt gewoon per uur. Best handig dus!

Ruud is trouwens ook nog 3 dagen in New Jersey geweest voor zaken, toen ie wegging was mijn haar nog lang(er) en toen ie terugkwam was het kort(er). Ik had ‘m wel gewaarschuwd hoor!

Quinten liet het trouwens niet op zich zitten. Die dacht “Wat, Alexander jarig? Dan ga ik lekker voor het eerst kruipen op zijn verjaardag!” Ja, hij is ruim een jaar oud, dus hij is rijkelijk laat, maar dat geeft niks. En hij had de smaak te pakken, hij is zich binnen een paar dagen ook maar meteen gaan optrekken: Geinig gezicht he?! Het weer-gaan-zitten gaat trouwens niet al te elegant... plof.
Vandaag met Alexander naar de dokter geweest voor zijn 4-jaar-controle. De dokter was zeer over hem te spreken, hij scoorde op alle vlakken (je moet een checklist invullen met vragen over kleine en grove motoriek, probleemoplossen, sociaal-emotioneel gedrag etc etc) goed of in ieder geval gemiddeld, en dat was een poosje geleden wel anders. Voor wie geïnteresseerd is in de getallen, hij is 1m10 (ruim 95%!), en aangekleed bijna 18 kilo (ook zo’n 75%). Geen kleintje meer dus. Nou ja, totdat de ‘nurse’ kwam met zijn inentingen, 4 stuks, dus dikke tranen. En dan laat ie zich toch nog als een klein kindje troosten. Schatje.

Nou, dit was het voor nu, we zijn wel even uitgefeest geloof ik, dus ik ga even uitpuffen en bijkomen ;-)

Weer wat te vieren

Het had eigenlijk al een poosje geleden moeten gebeuren, maar toen gooide Ruud z’n rug weer roet in ’t eten. Maar afgelopen weekend ging hij dan echt, op motorrijcursus in Smithfield. Zo’n cursus is niet verplicht om je motorrijbewijs te halen, maar Ruud wil graag veilig kunnen rijden en alle ins, outs en motortrucjes op de weg kennen. Het was een heel weekend, dus vrijdagavond (van 6 tot 10), zaterdag (van kwart voor 8 tot 6) en zondag (van 8 tot 6). Van vrijdag op zaterdag heeft hij dan ook in een hotel overnacht, het is toch best ver rijden. Het was echt heel, heel erg heet, en lange mouwen en lange broek was verplicht, dus het is een inspannend en uitputtend weekend geweest. Hij heeft heel veel geleerd (noodstops, uitwijkmanoevres, kleine achtjes etc.), en op zondag werd er een praktijk- en schriftelijk examen afgenomen, en hij is geslaagd!! Hoera! Nu kan hij naar de DMV om zijn rijbewijs op te halen.

De vrouw van een collega (Petra) is ook geweest, zij is ook geslaagd. Haar man Ron heeft een paar foto’s gemaakt (Ruud in een groenig shirt):

Terwijl Ruud in Smithfield was, ben ik –zoals het een echte knutselmoeder betaamt- bezig geweest de traktaties te maken voor op Alexander’s school.

Want hij is morgen (dinsdag, de 15de) jarig! Ik heb twee ideetjes uit een boekje gehaald, ik heb t.v.tjes en horloges gemaakt, de t.v.tjes met yoghurtrozijntjes, de horloges met gewone rozijntjes. Achterop zijn naam en een grote ‘4’ geschreven. Vanmorgen heeft ie ze meegenomen naar school. Zijn juf vond het geweldig, zoiets had ze nog nooit gezien!! Toevallig waren er nog twee kindjes vandaag jarig, de ene trakteerde op ‘cup cakes’ (standaard traktatie), de andere op belleblazen (zonder verdere versiering). Maar wij doen het op z’n Hollands! Nog wat foto’s van school:

Het is nog steeds heel erg warm, en over het algemeen geeft dat niet want Alexander vermaakt zich prima binnen. Zegt ie “Ik wil buiten spelen,” dan neemt ie een boek mee om in de garage in de schaduw te lezen...! Ik ben niet zo’n buitenspeelmoeder, en Alexander is niet zo’n buitenspeelkind. Geen idee of dat laatste genetisch bepaald is, of dat dat aangeleerd gedrag is. Ik hoop het eerste, dan hoef ik me daar niet schuldig over te voelen. En dit weekend zei Alexander “Ik wil in de achtertuin spelen,” dus daar heb ik gehoor aan gegeven. Hij wilde in de zandbak, dus heel voorzichtig de deksel opgewipt om te kijken of er geen slang in de zandbak zat, maar nee. Terwijl ik Quinten erin zet, bedenk ik me dat die slang natuurlijk ónder de zandbak zit. Maar ik wil niet panisch overkomen en mijn kinderen angstig opvoeden (al kost dat soms moeite als je dus net een slangevel hebt gevonden en Alexander rent de bosjes in!), dus ik laat Alexander er ook in kruipen, en spreek mezelf moed in “Slangen zijn minstens even bang voor mensen, die blijft lekker zitten waar ie zit (met 2 kindertjes bovenop ‘m)”. Maar ondertussen zit ik natuurlijk met arendsogen alles nauwlettend in de gaten te houden, elke beweginkje (meestal van insecten) zie ik. Uiteindelijk ben ik voldoende gerustgesteld om even mijn camera te pakken, en vervolgens schiet ik een prachtige fotoserie (al zeg ik ’t zelf).

Het was zo leuk die jongetjes samen te zien in de zandbak, niet al te veel ruzie om vormpjes en schepjes, lekker naast elkaar een beetje aanklooien, heerlijk!!

Verder heb ik de afgelopen dagen veel foto’s gemaakt van vogels. Ik had dus zoals ik schreef de vogelvoederbak weer eens opgehangen en die is meteen razend populair. Nadeel is.... niet alleen bij vogels. De eekhoorns hebben ‘m ook ontdekt. En halen me daar een partij kapriolen uit om er bij te kunnen.... Ik heb de bak dus een paar keer elders moeten ophangen, en zelfs waar ie nu hangt, kan de eekhoorn (ik weet niet of ’t steeds dezelfde is) er helaas wel bij, maar het kost ‘m nu wel heel erg veel moeite, en hij kan net niet bij het eten, dus hopelijk geeft ie ’t op. Ik heb ook van de vogels/eekhoorn een slideshow gemaakt. En praktisch alle foto’s zijn echt zoals ik ze gemaakt heb, dus niet in de computer later nog ingezoemd. Mooi hè?

Nog een leuke foto van Alexander. Die is op het gebied van aan- en uitkleden wat eehhhh... tja, ik weet niet eens of het lui is of onhandig. Hevige protesten in ieder geval altijd als ie dat zelf moet doen, maar soms ben ik ’t zat en dan moet ie ’t toch zelf doen. Hij kwam dus heel trots naar beneden, aangekleed en wel. Typisch gevalletje van ‘achterstevoren, binnenstebuiten’. Maar toch was ik even trots als hijzelf (al moest ik wel mijn lachen inhouden)! We komen er wel.

Ja, en dan wordt morgen onze kleine grote vent 4 jaar! Hij vertelt het aan iedereen die het wil weten (mensen vragen hier vaak in de winkels e.d. hoe oud hij is, gewoon gezellig kletsen). “I am three. I am almost four.” En als ik dan vraag, "When is your birthday?", roept hij “Fifteen July. Tuesday!” Dus, groot feest morgen, ik ga dus maar eens zijn kado’s inpakken. Jullie lezen er alles over (en over zijn feestje a.s. zaterdag) in het volgende blogbericht. Quinten roept al sinds zijn eigen verjaardag te pas en te onpas “hoewa, hoewa!”.... dus dat kan ie dan morgen mooi weer doen voor zijn grote broer.
Groetjes!