Raar weer en speeltuinen

Herfst in North Carolina brengt altijd grote temperatuurverschillen met zich mee. En dan bedoel ik niet dat het aan het begin van de maand nog warm is en aan het einde van de maand koud. Nee, ik bedoel dat het 's nachts tegen het vriespunt is, 's morgens een graadje of 7 en 's middags een graadje of 25! Raar weer dus, en heel lastig om je daarop te kleden.

Ondanks dat het tegen het vriespunt loopt 's nachts heb ik toch gisteren nog bloembollen gepland. Ik heb ze hier gekocht, maar ze komen natuurlijk gewoon uit Nederland! Op de verpakking stond "oktober-november, maar voordat het gaat vriezen", dus al te lang kon ik er niet meer mee wachten. Jammer genoeg ben ik niet zo ver gekomen als ik had gewild. Zoals ik al eerder schreef hebben we hier dus lekkere vette klei, maar daardoor heen zitten ook erg veel rotsen en stenen. Je bent dus weet ik hoe lang bezig een gat te graven omdat je steeds op stenen stuit. Dus voorlopig zitten er pas 20 tulpenbollen (genaamd Apeldoorn's Elite – ik ben benieuwd) en 20 narcissen in de grond. Van de week maar even verder eraan.
Ruud heeft het gras gemaaid, en het is weer een mooi groen tapijtje. We hebben er natuurlijk enige tijd geleden aan gewerkt: dood gras weggeharkt, gaten gevuld, nieuwe zaadjes gestrooid, bemest, en al dat werk begint nu zijn vruchten af te werpen. We krijgen dan ook van iedereen complimentjes, want een mooi gazonnetje wordt door de gemiddelde Amerikaan bijzonder goed gewaardeerd. (kan je zien waar ons gras ophoudt en dat van de buren begint??)

Verder heeft Ruud lampjes opgehangen rondom de porch voor Halloween, en ik heb van de week een heel guitig spookje gekocht en daarmee zijn onze decoraties voor Halloween min of meer compleet.

Ook dit weekend: even langs de speeltuin. Ik had van de buurvrouw twee speeltuin-locaties opgekregen nadat ik 'geklaagd' had dat er zo weinig grotere speeltuinen te vinden zijn. Twee weken geleden (nog voor de evacuatie, maar even vergeten te vermelden) was ik samen met Alexander naar het Kelly Road Park gegaan, daar is een speeltuin genaamd KidsTowne.
En dit weekend zijn we met zijn drieen naar het Kids Together Park in Cary gegaan. Alles ziet er hier altijd heel netjes verzorgd uit, Alexander vond het heel leuk, jammer alleen dat je er eerst een stuk voor in de auto moet (over de snelweg, dus nee, niet aan te fietsen).

Bij de vorige speeltuin week had Alexander trouwens zijn 'Berlin' t-shirt aan dat hij van Agnes en Lennart heeft gekregen en nadat een man in de speeltuin dat gezien had en mij aan de telefoon had horen praten met Ruud, had hij al snel zijn conclusie getrokken, en hij vroeg dus ook nadat ik op had gehangen "Ben je hier op vakantie uit Duitsland, of woon je hier?" Ja, het blijft een vreemd taaltje, dat Nederlands. Leg ze maar eens uit dat Nederlands echt heeeel anders is dan Duits.

Verder van de week nog iets vreemd meegemaakt in de speeltuin hier in de wijk. Er was een jongetje aan het spelen toen Alexander en ik aankwamen. Max heet het jongetje, hij is 4 jaar, en we 'kennen' hem al langer, al hebben we eigenlijk geen contact met hem en zijn ouders (daarover later meer). Op een gegeven moment kwam Max naar mij toe. Terwijl zijn vader op enkele meters afstand stond, liep Max met mij mee (ik liep achter Alexander aan), als een soort tweede schaduw. Ik stopte en Max ging vlak voor mij staan, deed zijn armpjes omhoog, en ging toen met zijn handjes aan mijn buik voelen, onder mijn t-shirt dus. Ik haalde zijn handjes weg en vroeg hem wat er aan de hand was. Hij strekte zijn armpjes uit naar me, dus ik vroeg hem "Wil je soms een knuffel?" waarna ik hem optilde. Hij klampte zich helemaal aan me vast, armen en benen helemaal om me heen. Toen ik besloten had dat de knuffel lang genoeg had geduurd, wilde ie niet meer loslaten. Zijn vader moest hem van me af pellen. Ik kreeg er een beetje raar gevoel bij, zo'n gevoel van "Is dit normaal gedrag voor een jongetje van 4???". Max bleef me maar volgen, en steeds weer kwam ie voor me staan met zijn armen omhoog. Ik zei dus tegen de vader dat Max wel een beetje ... ik kwam niet op het Engelse woord voor 'opdringerig', dus de vader maakte de zin af "friendly?" Eh, ja, friendly, wat dus een soort understatement is voor opdringerig. Ja, zei de vader, dat doet ie soms. Ik zei nog tegen de vader "Als ie straks groot is, krijgt ie daar problemen mee, hoor", maar de vader deed er verder niks aan. Ik heb diverse malen tegen Max moeten zeggen dat ie vanaf nu zijn knuffels bij zijn vader moest gaan halen en dat ik zelf een klein jongetje had die we niet jaloers wilde maken. Ik vond het een bijzonder vreemde situatie. Ik weet niet wat jullie in Nederland hier van denken, maar volgens mij klopt het niet helemaal.
Het zou ook kunnen dat ik bevooroordeeld ben, ik 'ken' deze mensen dus al langer, maar ik wilde eerst even het verhaal opschrijven zodat jullie onbevooroordeeld zouden zijn. Het geval wil namelijk dat iedereen deze mensen een beetje 'gek' vindt. De moeder zie je bijna nooit, het is altijd de vader met het kind. De moeder heeft een bochel en ziet er verder ook niet helemaal o.k. uit. Max zelf heeft ook wat probleempjes, lijkt het, hij sleept met zijn voet bijvoorbeeld. Maar goed, dit is allemaal heel oppervlakkig, en ik vind het dus heel moeilijk om zelf een oordeel te vellen, ik wil me niet laten meeslepen door uiterlijkheden. Maar daar komt nog bij dat onze oude buurvrouw Erika (niet het type roddeltante) vertelde dat haar hond altijd heel vriendelijk is tegen iedereen, maar alleen als deze mensen (vader & Max dus) voorbij komen, dat de hond gaat grommen.
Zoals ik dus al zei, ik wil me niet laten meeslepen door andermans (voor)oordelen, vandaar ook dat ik Max die knuffel heb gegeven, maar de situatie was zo vreemd, is het normaal dat een kind van 4 zo'n behoefte heeft aan liefde van een vreemde? Ik zit er een beetje mee in mijn maag. Wat vinden jullie ervan? Misschien vond die vader mij wel raar dat ik zijn zoontje optilde....

Even over naar wat leukers, en wat is er leuker dan een verhaaltje over Alexander (sprak de trotse moeder bescheiden)?? Zaterdag aan het eind van de middag zei ik tegen Alexander "Zullen we pizza gaan eten?" Alexander had pas 1x eerder pizza op, dus ik denk niet dat ie echt weet wat pizza is. Afijn, we gingen dus met zijn drietjes naar CiCi's Pizza. Bij iedereen die bij ons op bezoek is geweest wel bekend! Ik had het verder niet meer over de pizza gehad, en toen we aan tafel zaten, zei ik tegen Alexander "Wat wil je eten?" Hij dacht even na en riep toen "Pi-pi". Pizza! Hij wist het dus gewoon nog! Vond ik dus wel even knap van hem.
Zoals jullie wel merken, het praten begint goed te komen. Alleen praat ie niet in hele woorden, maar in lettergrepen, dus het is niet altijd even duidelijk wat ie bedoelt. Van de week is er iemand gekomen om de houten vloer in de keuken te repareren. Er is op de een of andere manier vocht onder gekomen, en de vloer is gaan opbollen. Dus woensdag kwam de 'vloerman' de vloer openbreken. Toen werd besloten om de vloer daaronder te laten drogen, en vrijdag kwam hij weer terug om de nieuwe stukken vloer erin te leggen. Alexander was er twee dagen hevig van onder de indruk. Dit is wat hij er over kon vertellen: "Pot, pot! Meer! Titi. Grrr." Oftewel, hierbij de vertaling: "Kapot. Meneer. Hamer. Zaag." En zo was het maar net.
Verder zegt ie nu ook 'hier', 'mee', 'pijl', 'stop' (van het verkeersbord), 'folder' ("foa"), 'bord', 'pap', 'pan', 'kast', 'kijken' (hier zegt ie vaak "kijko-aw" tegen, hij vindt "o-aw" een leuke klank denk ik want tegen zijn muis 'titi' zegt ie ook vaak "titiwa" of "titi-o-wa"), 'laatste' ("laa", met 1 vingertje omhoog), 'pop', 'kauwen' en 'koel' (=koelkast) en eigenlijk nog heel veel meer. Ik moet het echt dagelijks gaan bijhouden wat ie zegt, want het gaat erg vlot nu, hij heeft zo veel onthouden. Echt grappig, bij sommige dingen vraag ik 'm nu soms "gebruik maar een woord" (i.p.v. het geluid dat het maakt, dus 'hond' i.p.v. 'woefwoef') en dan zegt ie gewoon het woord (nou ja, een lettergreep ervan) zonder dat ik 't hoef voor te zeggen. Met het alfabet is ie op 20 letters zo'n beetje blijven steken, maar hij herkent wel al woorden. Hij wijst het woord 'Poeh' aan en zegt dan dus 'poeh’. Cijfers is hij ook volop mee bezig, maar die vindt ie wat moeilijker. De nul, 1, 2, 3, 8 en 9 kent ie. En de plus, min en =. En hij snapt ook als in een boekje aan de ene kant een 9 staat en aan de andere kant niks, dat daar dan een 8 hoort. Grootte van cijfers en letters maakt 'm niks uit, soms denk ik wel eens "waar heeft ie 't over" en dan kijk ik dichterbij en dan heeft ie miniscule R of C gevonden, de tekentjes voor registered trademark of copyright. Hij leest ook gewoon letters op hun kant.

Hij zit niet alleen met zijn neus in de boeken, hoor. Hij speelt heel graag met zijn trein, die hij probeert te laten ontsporen door blokjes en poppetjes op de spoorbaan te leggen, de kleine vandaal. En hij kijkt af en toe DVD's, hij vraagt dan om Poeh, maar het liefst kijkt hij momenteel naar Brum.

Verder gaat het goed met het potje, in totaal heeft hij nu 4 succesvolle potjes-sessies gehad.

Anders nog iets? Even denken hoor.... Nee verder niks, denk ik. Alleen nog 2 leuke foto's.
Bij dit verkeersbord, waar ik minstens 1x per week langs rijd, moet ik altijd aan Peking Eend denken:

En Alexander lekker in de weer met zijn golfclubs:

Dat was het, groetjes en een fijne week!

Nachtelijke spanning en evacuatie-sensatie

Zo lig je lekker te slapen midden in de nacht, zo zit je met z'n allen met een slaperig hoofd in een 'shelter' (opvangcentrum)..... In de nacht van donderdag op vrijdag ging om 2 uur de telefoon. Het bleek de overbuurman te zijn, die ons vertelde dat er een explosie met chemicaliën was geweest in de buurt en dat er geadviseerd werd om te evacueren. We zijn meteen gaan aankleden en terwijl ik wat spulletjes bij elkaar zocht, keek Ruud op de televisie om te achterhalen wat er nou echt gebeurd was. Het bleek om een fabriek en opslag te gaan voor diverse chemicaliën, vlak bij ons in de buurt, waar donderdagavond 20 tot 30 explosies hadden plaatsgevonden. De daarna ontstane brand was nog niet geblust, juist omdat het om chemicaliën ging en water of schuim erop kan de boel dan alleen maar verslechteren. Hieronder wat plaatjes van de t.v. vandaan:










Het kaartje van Apex hieronder heb ik eventjes bewerkt, de groene stip is waar wij wonen, de blauwe stip is waar de brand was en het roze gebied is het gebied dat geëvacueerd is.

De meningen waren aanvankelijk verdeeld of Waterford Green (onze 'subdivision') ontruimd moest worden (we belden bijvoorbeeld Kirk en die had de politie gesproken en die zei dat ze nog geen besluit over onze wijk hadden genomen), en het was al 4 uur geleden dat de brand ontstaan was, dus we zaten even in dubio wat we moesten doen. Dat gaf ons in ieder geval de gelegenheid om van alles in de auto te gooien aan noodzakelijke artikelen, want als we zouden vertrekken wisten we niet wanneer we weer terug zouden kunnen keren. Omdat o.a. de burgemeester op t.v. zei dat Waterford Green ontruimd moest worden, hebben we toch uiteindelijk Alexander wakker gemaakt en zijn we gaan rijden op zoek naar de opvanglokaties. Eentje die ze op de t.v. genoemd hadden, wist ik wel te vinden, maar ik dacht niet dat we daar zouden kunnen komen zonder door het 'getroffen gebied' te rijden (namelijk ongeveer ter hoogte van de 'p' in het woordje Apex op het kaartje hierboven). We zijn richting Holly Springs gereden en daar hebben we een informatienummer gebeld. Het bleek dat de andere 'shelter' op dezelfde route lag als die ik wel kende, maar dan nog wat verder. Dus zijn we via een soort achterafweg bij de 'shelter' terecht gekomen, Olive Chapel Elementary School, waar het Rode Kruis ook aanwezig was. Daar waren we iets voor drie uur. Ik vond het wel vreemd, deze school ligt eigenlijk heel dicht bij het geëvacueerde gebied, dus wat nou als de wind draait o.i.d.? We hebben even gekeken hoe het er aan toe ging daar en ons toen ingeschreven als geëvacueerden. Omdat we Droppie bij ons hadden, mochten we niet naar de gewone slaapzaal (eigenlijk het gymzaaltje) toe, we moesten op de gang blijven. Daar heeft Ruud samen met een man van het Rode Kruis onze bedjes opgezet. Het licht was overal aan, en alhoewel we Alexander weer netjes in zijn slaapzak hadden gestopt en onder een lakentje hadden gelegd, wilde ie natuurlijk echt niet meer slapen! Veel te spannend wat er allemaal gebeurt en al die mensen met een (zoals Alexander zei:) 'plus' op hun rug (Rode Kruis dus) die steeds voorbij kwamen. Zelf konden we dus ook niet meer slapen, en dan duurt zo'n nacht nog best lang! Het was wel allemaal prima verzorgd, er was drinken, eten, dekens, en om de haverklap vroeg iemand aan ons of alles goed was, of we hulp nodig hadden, hoe het met Alexander ging, wat voor beest we bij ons hadden in het draagding. Op een gegeven moment bleek ook dat het gebied uitgebreid was en dat Waterford Green ook officieel geëvacueerd was (alhoewel je overigens niet gedwongen zou worden om te vertrekken, maar eenmaal uit de wijk mocht je in ieder geval niet meer terug), dus we waren op zich blij dat wij al in de 'shelter' zaten op dat moment. Het was gaan regenen om een uur of 6 's morgens en het was even twijfelachtig wat dit zou doen met de brand (die nog niet te blussen was) en de giftige wolk die er boven hing. Om 7 uur 's morgens was er ontbijt. Ruud was eventjes gaan lopen met Alexander in zijn slaapzakje op zijn arm toen ie een film-crew tegen het lijf liep. Dus Ruud werd geïnterviewed voor de t.v. (de zender WRAL) en dat werd vrijwel direct daarna uitgezonden. Zelf hebben we het dus niet gezien, maar een hoop collega's van Ruud wel. Ruud had ondertussen ook contact gehad met diverse mensen van zijn werk en sommigen hadden hun huis aangeboden als logeerplek. Echt geweldig! En ook erg handig, bleek, want er werd besloten dat Olive Chapel Elementary School (onze shelter dus) vanaf de lunch geen opvang meer zou bieden omdat het te evacueren gebied was uitgebreid en er te weinig ruimte was, dus iedereen werd verzocht naar een andere school (Green Hope in Cary) te gaan. Op dat moment besloten we om van het aanbod van een van de collega's van Ruud, Chad, gebruik te maken, hij woont vlak bij waar wij op dat moment waren (ongeveer ter hoogte van de 'A' op het kaartje van Apex hierboven) en hij zou het weekend niet thuis zijn. Dus ons boeltje weer gepakt. Toen we naar buiten liepen, werd Ruud weer aangesproken door een film-dame (dit keer van News 14 Carolina), of we wat wilden zeggen voor de camera. Ruud zei natuurlijk al 'ja' voordat ik doorhad wat er gebeurde, en zodoende geschiedde dus dat ik met mijn duffe hoofd op de t.v. kwam (Ruud was op de een of andere manier nog zo fris als een hoentje).... En dit keer hebben we het nog wel kunnen zien, toen we eenmaal bij Chad thuis waren. Zie het filmpje hieronder:

Chad had inmiddels een kinderbedje geregeld bij de buren, echt geweldig dat ie dat allemaal deed voor ons! Ondanks dat ik de auto tamelijk vol had gegooid van te voren, had ik toch wel het idee dat ik nog wat boodschapjes moest gaan doen, mede omdat nog steeds niet bekend was hoe lang het gebied geevacueerd moest blijven. Chad moest ook nog even weg en hij belde vanuit de auto om door te geven welke wegen vrij waren en dat de Harris Teeter de enige supermarkt was die open was. Dus terwijl Alexander een middagdutje deed (dacht ik althans) ben ik even boodschappen gaan doen. Toen ik weer terug kwam bleek dat Alexander een ander idee had wat betreft het slapen, hij was nog klaarwakker, maar uiteindelijk hebben we hem in slaap gekregen, hij moest tenslotte ook nog een groot deel van de nacht inhalen. En toen hebben we zelf ook even lekker een hazeslaapje kunnen doen.
Nadat Chad was vertrokken voor zijn weekendje weg, hebben we daar gegeten en om een uur of 7 's avonds bleek dat we ook zouden moeten blijven slapen daar, want de verwachtingen waren dusdanig dat we niet voor de volgende morgen terug naar huis zouden kunnen. De volgende morgen (zaterdag, vandaag dus) hoorden we op het nieuws dat om 9 uur 's morgens Waterford Green vrijgegeven zou worden. Dus de boel aan kant gebracht in Chad's huis, en nu zijn we dus weer thuis van ons 'avontuur'. Het is wat.
We merken wel keer op keer dat de Amerikanen (m.n. de mensen op t.v. en de hooggeplaatste functionarissen) heel graag op zeker spelen (bijv. ook als er een orkaan aankomt, dan moet je ook al heel snel een schuilplaats opzoeken in je huis of tijdig het gebied verlaten, en meestal blijkt het dan allemaal mee te vallen), maar op zich is dat iets wat wij wel prettig vinden, ik zie het 10x liever zo, dan 1x omgekeerd. En deze keer zijn er dus toch wel 17.000 mensen geëvacueerd. Dat dan uiteindelijk de giftige wolk niet zo heel erg giftig blijkt te zijn, nou ja, je kan dan achteraf gaan roepen dat het allemaal opgeklopt wordt, maar oh jee als ze een keertje niet voorzichtig genoeg zijn. Dus van onze kant geen klachten over deze evacuatie. En het levert nog wat leuke stof op voor op de blog... ;-)
We hadden naar het bleek thuis trouwens ook nog diverse berichtjes op ons antwoordapparaat staan, zowel vanuit Nederland als van mensen die we hier kennen die hun hulp(/logeerkamer) aanboden, dus dat wordt allemaal zeer gewaardeerd!

Dan nog maar even over naar wat Nederlands nieuws:
Martijn heeft op de Special Olympics in Rome een bronzen medaille gehaald op de 25meter schoolslag! Martijn, van harte gefeliciteerd, echt een prestatie!!!

Donderdag was Ma jarig, ze is 70 geworden, ook een hartelijke felicitatie waard. Helaas konden we er niet bij zijn, maar ging er niet een stukje zelfgebakken appeltaart voor ons de vriezer in??

Donderdag hadden we zelf ook iets te vieren, namelijk dat we 13 jaar 'verkering' hadden op die dag. Helaas kon de oppas niet die avond, dus zijn we woensdagavond naar de film geweest samen. We hebben The Lake House gezien, met Willeke van Ammelrooy erin, en natuurlijk Sandra Bullock en Keanu Reeves. Lekker romantisch, ideaal voor een knus avondje uit met z'n tweetjes (en achteraf in de auto natuurlijk bespreken hoe dit niet kan en dat niet klopt, maar dat het toch erg leuk was!).
Donderdag zijn we met zijn drietjes gaan lunchen bij Xios. Alexander heeft ook heerlijk zitten smullen van zijn patatjes en kipnuggets in de vorm van dinosaurussen.

Woensdag heb ik overigens ook nog rontgenfoto's laten maken van mijn rechterhand, er zit een bobbeltje in mijn wijsvinger dat aan het bot vast leek te zitten. De foto's lieten echter niks zien, dus de dokter heeft geconstateerd dat het een cyst is. Als ie blijft zitten/groter wordt/meer pijn gaat doen, moet het weggehaald worden, maar het kan ook dat het vanzelf verdwijnt. We zullen het zien.

Dinsdagavond had ik een vergadering van de politie. Daarna ben ik nog even naar een restaurant gereden waar de Nederlandse koffiedames hadden gedineerd ter ere van het naderende afscheid van Eugenie, zij gaat begin november terug naar Nederland. Ik heb nog even het toetje mee kunnen pikken en het verraste gezicht van Eugenie kunnen zien toen ze diverse (zelfgemaakte) kadootjes kreeg van ons allen. Jammer dat ze al weer terug gaat, Eugenie is een leuke koffie(eigenlijk thee)-dame.

Tenslotte nog even heel spannend nieuws (ahum) en ik zal niet op de details ingaan (en ik heb er ook geen foto's van), maar Alexander heeft weer een nieuw stapje gezet op weg naar onafhankelijkheid. Dinsdag heeft hij voor het eerst het potje gebruikt (nadat hij zelf had aangekondigd dat ie moest). Daarna pappa gebeld, en toen ik vroeg aan Alexander "Zeg maar tegen pappa wat je gedaan hebt", zei hij "Poe-boe" in de telefoon. Het mag duidelijk zijn dat we supertrotse ouders zijn... :-))

Ruud is momenteel op zijn werk, een beetje de schade inhalen van het niet werken op vrijdag, maar als hij vanmiddag terug komt, gaan we het restant van het weekend vieren. Jullie ook allemaal een fijn weekend en jullie horen (lezen) wel weer van ons!

Opgeleukt

De afgelopen week hebben we een hoop meubels binnen gekregen. Eerst een televisietafeltje, waarmee we de t.v.-hoek hebben opgeleukt. Zie eerst de 'voor'-foto:

En dan hier de 'na'-foto:
Verder is vrijdag de container binnen gekomen met de meubeltjes die we in Nederland hebben gekocht. We zouden meteen aan de slag gaan vrijdagavond, maar er kwam iets tussen. Een buurvrouw kwam om half 6 langs, dat alle buurvrouwen een Girl's Night Out hadden, of ik zin had om mee te gaan. Eerst zei ik 'nee', denkend aan onze meubels die in elkaar gezet wilden worden. Maar toen ik het aan Ruud vertelde toen die om een uur of 6 thuis kwam, zei die meteen "Ja, joh, dat moet je doen!". Dus in no-time opgetut en met de buurvrouw (Laura) meegereden in haar cabriootje, op weg naar het restaurant van Kirk, XIOS. Dat was al geregeld door de andere dames, dus heel toevallig. Kirk zelf was er natuurlijk, maar dit keer ook zijn vrouw Denise en hun dochtertje Zoe die ik al een poos niet meer had gezien. Zoe is anderhalf en dit keer zag ik ze voor het eerst lopen! We waren met ongeveer 14 dames en we hebben allemaal heerlijk gedineerd. Daarna zijn we naar een ander restaurant, Carrabba's, gegaan voor koffie/thee en het toetje.

Zaterdagochtend zijn Ruud, Alexander en ik naar downtown Apex gegaan, gewoon lekker even langs de winkeltjes lopen en we zijn even gestopt bij een theehuisje op de hoek, heel Frans ingericht (ze verkochten zelfs Pain au Chocolat!), waar we even iets gegeten en gedronken hebben. Heel gezellig!

Verderop in het weekend zijn we begonnen aan het in elkaar zetten van een deel van deze dozen:

Hier even een paar aktie-kiekjes, maar jullie zullen nog even moeten wachten op het eindresultaat (werk in uitvoering). Alleen de meubeltjes van Alexander zijn al helemaal klaar (tussen/achter/onder het speelgoed...):

We hebben eindelijk een krans opgehangen aan de voordeur, ik vond de deur zo kaal zonder, maar de deur en deurpost sluiten naadloos aan dus dat gaf wat problemen die we eindelijk opgelost hebben.

Toen ik bovenstaande foto maakte, werd mijn aandacht getrokken naar een bloempot, en het lijkt wel of het er bij begint te horen, want kijk eens, weer een nieuwe. Dit keer een met strepen en een felblauwe staart. Dit was het weer even, ik hoop weer van jullie te horen, als je 't leuk vindt om de blog te lezen, dan hoor/zie ik dat graag!

Stiekeme lifter

Gisteren (zondag) waren we met z'n drietjes op weg naar Crossroads Plaza, we wilden wat posters laten inlijsten, dus even langs bij Michaels en A.C. Moore om prijzen te vergelijken. Toen we op weg naar huis wilden, bleek dat we niet met zijn drietjes waren, maar met zijn viertjes! We hadden een stiekeme lifter, die zich op de achterbank had verstopt! Is dat niet onze hagedis van eerder uit de tuin...?!
Hij zag er niet meer zo fris groen uit, eerder een beetje pips bruin, kan zijn dat ie trek had in een lekker groen blaadje, want toen we er even over hadden nagedacht, kwamen we tot de conclusie dat de hagedis al sinds de dag ervoor in de auto had moeten zitten, toen hebben de deuren open gestaan omdat Ruud bezig was geweest mijn auto te poetsen (de schat).
Het kan ook zijn dat de pips bruine kleur een camouflage-poging was, maar dat ie geen achterbank-grijs in zijn kleurenpalet bleek te hebben. Hoe dan ook, met Meneertje Hagedis (anolis carolinenses, volgens kenner Leo) op de achterbank naar huis gereden en eenmaal daar heb ik hem met wat moeite te pakken gekregen en weer terug gezet op de plant waar we voor het eerst kennis met hem hadden gemaakt.
(oh, wacht, ik lees nu nogmaals Leo's reactie van een poosje terug, en aangezien deze hagedis bruin was, kan het toch een andere hagedis zijn geweest, namelijk een vrouwtje.... eh, nou ja, dan heeft onze groene (mannelijke) hagedis er vanaf gisteren een vriendinnetje bij...als dat maar goed gaat - hebben we straks 100 hagedissen)

Dan even iets heel anders. We kregen zaterdag een mailtje van Ruud zijn broer/schoonzus over onze neef Martijn (ik wilde 'neefje' schrijven, maar ergens klopt dat gewoon niet meer....). Martijn gaat van 28 september tot en met 5 oktober namelijk Nederland vertegenwoordigen op de Special Olympics European Youth Games in Rome (zie o.a. evenementen->internationaal->aankondigingen). Hij gaat daar 25m school zwemmen en 50m vrijeslag. We vinden dit toch wel even super van Martijn en we zijn bij voorbaat dus ook al hartstikke trots op hem! Wij hebben de website van de Special Olympics dus al opgeslagen bij onze favorieten om de verrichtingen van Martijn en de ploeg in de gaten te houden (want reken niet op Studio Sport...).

Verder hebben we weer veel gewerkt. Vorig weekend in de tuin, dit weekend nog her en der wat dozen in huis uitgepakt (want feitelijk wonen we nog niet zo lang hier, vanwege de 3 maanden Nederland natuurlijk) en Ruud is nog verder bezig geweest in de garage. In de tuin hebben we vorige week dood gras weggeharkt. Nou, geloof mij, dat alleen is al ongeveer een fulltime 2-persoons weekend klus. Ruud heeft uiteindelijk maandag maar vrij genomen om nog verder te kunnen met wat we nog meer wilden doen, namelijk bijmesten en -zaaien. Het gras is heel oneffen aangelegd, dus veel stroken moesten eerst opgevuld worden met aarde.

Zondag (de 17de) zijn we nog even bij Fred en Christina en kleine Zachary langs geweest. Zachary was op dat moment bijna 3 weken oud, maar toch nog steeds wel lichter dan Alexander toen die geboren werd (en die was al niet echt een zwaargewicht), dus echt een klein poppetje nog, die Zachary.
Ook eerder vorige week heb ik foto's laten maken van Alexander. Dat doen we eens in de zoveel tijd, dat zijn bijvoorbeeld de foto's die we wel eens voorop de website gebruiken (zoals nu die met het vliegtuigje - hopelijk komt er snel een update). Alleen wordt het steeds lastiger met Alexander, die steeds meer trekjes van de peuterpuberteit begint te vertonen. Natuurlijk wil ie niet blijven staan, of mamma moet er bij komen zitten of staan (en dat is nou net wat mamma niet in gedachten had), en gillen is natuurlijk leuker dan lief lachen. Kortom, tegenwoordig zitten er niet zo veel geschikte kiekjes meer tussen. De fotograaf zet de foto's voor ons op internet, waar we ze niet van af mogen halen, maar dat heb ik stiekem toch even gedaan (vandaar het woord 'proof' overal dwars doorheen) om even aan jullie te laten zien.

Tenslotte hierbij een klein stukje film, niet al te goed verstaanbaar, want er zit een boterham in de weg, maar toch... Alexander 'spelt de krant' (letterlijk):

En zo gaat het dus de hele dag... Ook een boekje voorlezen duurt plots 2x zo lang nu dat ie probeert mee te lezen. Maar wel erg leuk, om 'm al die letters te horen roepen! Nog even en hij leest zelf... ;-)

Topless winkelen

Vandaag was het weer een lekkere zonnige dag, ik moest nog wat winkelen, dus ik besloot topless te gaan. Ruud heeft er natuurlijk meteen een foto van gemaakt:








(even naar beneden scrollen....)

Oh, wat? Dachten jullie aan iets anders? Ja, dat kan ik niet helpen natuurlijk. Ik had het gewoon over de auto! ;-) Wel heel grappig, op de parkeerplaats van de Target had ik bekijks van een moeder en met name haar twee zoontjes, de oudste (ongeveer 12) riep me dus ook na: "Nice car!". Moest ik toch wel even heel erg van grijnzen, ook al is het dan de auto van Ruud....

Vanavond gingen we vlak voor het eten nog even wandelen. We wilden even kijken of Brian en Karla thuis waren, zij hebben ons gras gemaaid tijdens ons verblijf in Nederland en we wilden ze daarvoor bedanken. Maar zoals het als sinds onze terugkeer gaat, het lukt ons niet om ze te treffen, en ook vandaag waren ze niet thuis. We besloten een stukje door te lopen naar Steve en Isabel. Steve zelf was nog op zijn werk, maar zijn moeder en David en Lisa waren wel bij Isabel. Isabel nodigde ons spontaan voor het eten uit, Isabel is Puerto Ricaans, wat inhoudt dat ze altijd erg veel kookt, want "je weet nooit wie er rond etenstijd bij je aanklopt". Nou, vandaag wij dus, al was het niet met het idee om daar te gaan eten. Maar toch de uitnodiging maar geaccepteerd, we hadden Isabel ook al lange tijd niet gezien, dus het was wel weer gezellig (en lekker!). Net toen we naar huis wilden gaan (bedtijd voor Alexander) kwam Steve thuis, dus hebben we die ook gelukkig nog even gezien.

Dan nog even terug in de tijd, mijn verjaardag. Ik heb veel e-cardjes en ook gewone kaarten gekregen, iedereen hartelijk dank! Ik word er altijd erg blij van, ben blij dat jullie ons niet vergeten! Heel leuk was dat precies op mijn verjaardag een groot pakket werd bezorgd, en ik zag het meteen, "die is van Lonneke"! En zo grappig, zij begon haar kaart met "wel een beetje raar, 32 jaar" wat ik dus eerder die ochtend ook op ons blog had geschreven. Telepathie! En ze had een hoop leuke en grappige dingetjes opgestuurd aan me. Many thanks, Lon!

's Avonds zouden we dus uit eten gaan, en ik wist niet waarheen. Dat bleek dus Durham te zijn, en wel de open luchtbioscoop daar, the Starlite Drive In. Hier wilden we al lange tijd eens naar toe, en toen Ruud 2 weken geleden zijn auto ging ophalen in New Jersey, bedacht ie plots dat mijn verjaardag een mooie aangelegenheid zou zijn. We waren de eersten, maar ja, wat wil je, maandagavond, 11 september. Gelukkig bleken we uiteindelijk nog met een autootje of 8 in totaal te zijn. Ruud had kippepootjes gekocht, en stokbrood met zalm en brie, en chipjes en nootjes, en lekkere drankjes. We hebben gepicknicked op een kleed voor de auto, maar zijn in de auto gaan zitten (met dakje open - topless dus ;-) ) toen het wat afkoelde en de film begon. De film was Talladega Nights, een grappige film over Nascar racen. Het geluid van de film was via een bepaalde frequentie op je eigen autoradio af te luisteren. Op weg naar huis (en eigenlijk al op de heenweg) hadden we wel besloten dat er een nadeel is verbonden aan met een mooi, leuk cabriootje naar een openlucht-bioscoop in Durham. Durham is nou niet echt de lekkerste stad, er is veel criminaliteit, er zijn veel gangs etc en de bioscoop lag precies ergens waar je alleen maar kon komen door eerst door (slecht verlichte) achterbuurten te rijden. Bij elk verkeerslicht dat op groen bleef, slaakten we een interne zucht van verlichting..... Maar goed, al met al een leuke ervaring, het hoort er toch een beetje bij, naar een openlucht-bioscoop als je in Amerika woont!

Donderdag ben ik op de (wekelijkse) koffie gegaan bij een van de Nederlandse dames, Eugenie dit keer. Ik had mijn lekkere cheesecake gemaakt om te tracteren, en al hoewel verder alleen Helma er was dit keer, hadden alle dames een kadootje voor mijn verjaardag gekocht, een leuke plant en een giftcard voor Michaels.

Nog even voor diegenen die niet zo heel erg thuis zijn op internet, als je hier in de blog een woord vet en onderstreept ziet staan, betekent dat dat er een link aan geplakt zit naar een andere website. Op die website vind je dan meer informatie over datgene wat ik onderstreept heb. Met je pijl helemaal links bovenaan kom je dan gewoon weer terug op mijn blog.

Tenslotte nog even een plaatje wat ik jullie niet wil onthouden.... Alexander leeft op grote voet!

Dat was het weer even voor vandaag, nog een prettig weekend allemaal en ik hoop weer wat van jullie te horen!

Wel een beetje raar...

Vorige week hadden we in de achtertuin al een hoop losse takken (of zeg maar gerust bomen) weggehaald om een beetje op te ruimen daar. Van het weekend zijn we lekker bezig geweest in de voortuin. Eerst alle ‘pine needles’ weggehaald die daar door de bouwers als decoratie (en camouflage voor restanten bouwpuin!) waren neergelegd. Toen een plaatsje gemaakt voor de vuilnisbak, de struiken gesnoeid, onkruid geplukt, plantjes geplant en verplaatst en tenslotte ‘mulch’ gestrooid. Was wel even aanpoten bij de huidige temperaturen (nog steeds wel 30 graden of meer) en de dikke North Carolainse klei. Zie hier het resultaat.
Voor:

Na:

Tijdens het tuinieren had Alexander helemaal zelf een baby-gekko (hagedis/salamander?) ontdekt. Ik weet nooit hoe die beesten heten, maar in een autoverzekeringsreclame hier heb je een grappige Australisch-sprekende gekko en daar leek deze wel wat op.

Donderdagavond zijn Hans en Karen komen eten. Hans heeft tijdens ons verblijf in Nederland voor Droppie gezorgd en daar wilden we hem natuurlijk even voor bedanken. Ik heb wederom de Indonesische gehakttaart gemaakt en als toetje een lekkere cheesecake. Alexander had in Hans een gewillig slachtoffer gevonden, hij werd door Alexander meteen meegenomen naar de speelkamer, waar hij natuurlijk boekjes moest lezen en puzzels moest doen.

Alexander is nog steeds heel geïnteresseerd in het alfabet. Hij leest boekjes en de letters die hij kent, roept ie uit (en elke keer moeten we het bevestigen “Ja, schatje, dat is inderdaad de T / B / A etc”) en de letters die hij nog niet kent, daar verzint ie een letter voor, zoals de La, de Da of de Ja. Hij kent nu de A, B, D, H, I, K, O danwel Q (verschil vindt ie nog een beetje lastig), P, T en de U. Kennen houdt in dat ie zowel de letters aanwijst als wij vragen “Waar is de A / B etc”, als dat ie uit zichzelf dus de letters opnoemt. Het is alleen nog een beetje lastig om het verschil uit te leggen tussen hoofdletters en kleine letters, en die komt ie nou eenmaal allebei tegen in zijn zoektocht naar mooie letters. Iemand nog tips...???

Tenslotte nog even de titel van dit postje.... Ja, dat slaat natuurlijk op mijn vandaag verworven leeftijd, 32 jaar! Ik had van Ruud dus al mijn mooie mobieltje gekregen en vanmorgen kwam Alexander me een leuke CD brengen van Train en kreeg ik van Ruud nog een spannend boek. Gisteravond hebben we nog wat 9/11 documentaires gekeken, maar ik word er zo triest van, ik krijg na 5 jaar bij sommige fragmenten nog steeds kippenvel en tranen in mijn ogen. Dus ik denk dat ik die vandaag een beetje mijd, hoewel je er bijna niet omheen kunt, en dat zal wel zo blijven. Om mezelf op te fleuren kijk ik dan maar naar de ballonnen en slingers die Ruud heeft opgehangen en naar ons gezellige, lieve mannetje....!! En vanavond gaan we uit eten, ik weet alleen nog niet waar. En dan ga ik nu maar eens naar mijn nieuwe CD luisteren!

Labor Day weekend

Morgen is het Labor Day, oftewel Dag van de Arbeid, waarop men hier dus (ik vind het nog steeds onlogisch) vrij is. Lekker lang weekend voor Ruud dus. Vanavond was er vuurwerk. Alexander, die de afgelopen 2 nachten voor het eerst sinds onze terugkomst in de US weer een beetje behoorlijk in slaap was gevallen (erg veel huilen en vaak wakker wakker worden de afgelopen weken), is er gelukkig niet wakker van geworden! Ruud is zijn lange weekend wel heel erg vroeg begonnen, namelijk donderdag al. Vijf jaar geleden heeft Ruud met veel pijn in zijn hart zijn BMW in Nederland achtergelaten en de pijn wilde niet slijten. Dus sinds enige tijd was hij op zoek naar een nieuw BMWtje, die hij dus heeft gevonden. Woensdagavond heeft hij zijn Ford Explorer verkocht aan een collega die er erg blij mee was. Donderdagmorgen is hij naar New Jersey gevlogen, want helemaal daar had hij (heeeel Amerikaans) de bewuste auto gevonden. Hij heeft de auto in 12 uur (met veel rustpauzes natuurlijk) teruggereden, donderdagnacht was ie er weer, en nu in het bezit van deze beauty:


Een BMW Z4 dus.
Zo ziet ons wagenpark er nu uit:

Ruud wilde graag in 1x doorrijden vanuit New Jersey, omdat hij thuis wilde zijn voordat ‘Tropical Storm’ Ernesto een bezoekje bracht aan North Carolina. Ernesto is eigenlijk de eerste indicatie dat het orkaan-seizoen weer is begonnen en deze storm bracht veel regen met zich mee en ook de nodig windhozen. Vrijdagmorgen hing de gazebo dus op half 7, dus ook omstreeks die tijd hebben we dus in onze pyjama de buitenkant er van gehaald om te voorkomen dat de staanders door het doek zouden gaan.

Later die morgen zijn we met Alexander naar de kinderarts geweest voor controle. Alles okay, hij is nog steeds traag met praten, maar aan de andere kant is ’t wel een flinke knul en hij is snel met andere dingen, zoals bijvoorbeeld het alfabet. Hij kent nu de A, de B, de H, de K, de T en de U. Volledig willekeurige letters dus, maar deze vindt ie blijkbaar leuk. We pushen hem niet, we stimuleren hem wel, maar dat doen we met diverse dingen, en soms komt daar dus plots iets uit voort wat je eigenlijk niet verwacht. Praten gaat dus zeer langzaam maar gestaag, hij zegt ‘poe’ tegen Winnie de Pooh, ‘paah’ tegen palen/pilaren (vraag me niet hoe ie daar nou weer op komt), en in volle overtuiging pappa en mamma (ongeveer 100x per dag nu).

Zaterdag en zondag is Ruud vooral bezig geweest om plek te maken in de garage, hij wil zijn auto nu echt niet meer buiten hebben, maar ja, dat wil ik ook niet, dus de zooi moest een beetje inschikken.

Toen Ruud donderdag in New Jersey was heb ik samen met Alexander een bezoekje aan het ziekenhuis gebracht, daar lag Christina (met wie wij o.a. samen met haar man Fred (die Nederlands is) Bunco spelen) op de kraamafdeling, zij was de dag ervoor bevallen van Zachary. Helaas was ik vergeten mijn fototoestel mee te nemen, maar het was toch een bliksembezoekje want de ‘lactation consultant’ (borstvoedingsspecialist) kwam vlak na mij binnen, dus het was even een snel blik op het kleine, mooie mannetje en toen weer op pad. Het leek zo lang geleden, ze lag in het zelfde ziekenhuis als waar ik ben bevallen van Alexander, ik herkende niet eens alles (ik moest echt goed op de bordjes kijken om de weg te vinden). Ja, en dan kom je daar binnen met zo’n lang end van een kind (93 centimeter) die om zijn boterhammetje (‘bo-da bo-da’ noemt ie die nu) bedelt. Time flies!!

De komende dagen hebben we twee projectjes, namelijk een preschool vinden voor Alexander (soort kleuterschool dus) en verzinnen wat we met de tuin willen gaan doen om de boel een beetje op te leuken. Jullie horen wel hoe het loopt.