Weer in 't land

We zijn al weer ruim een week terug uit Nederland, maar we moesten eventjes bijkomen hoor! Het is een drukke periode geweest in Nederland, heel produktief gelukkig, maar ook met her en der obstakels.

De score/schade van twee weekjes Nederland (ik kan er hier en daar ‘n getalletje naast zitten):

1 gebroken sleutelbeen (A)
4 vingers tussen de deur (Q)
2 bloedneuzen (A en Q)
1 tand-door-lip (Q)
1 bloedlip (Q)
4 bezoekjes aan snackbarren
2 bezoekjes aan McDonalds (we wisten niks anders in de buurt, maar we gingen wel “op z’n Nederlands” voor de McKroket en bitterballen)
3,5 keer Chinees gegeten (een half, omdat we nog een keer 's avonds laat een soepje en loempia gehaald hebben)
3 keer in ons aanstaande huis geweest
83 meubelwinkels van binnen gezien (sommigen meer dan eens)
6 verschillende keukenspecialisten bezocht (sommigen meer dan eens)
3 verschillende bouwmarkten bezocht (sommigen meer dan eens)
29 verschillende soorten tegeltjes overwogen voor toilet en badkamer
1 bezoekje aan Alexander's aanstaande school
4 nieuwe babies voor het eerst ontmoet (waaronder mijn eigenste nichtje Amber!)
1 bezoek aan Almere
1 bezoek aan Hellevoetsluis
3 zakken drop genuttigd
130 m2 aan vloeren besteld
3 lampen gekocht
4 vazen gekocht
2 kussens gekocht
1 vloerkleed, 2 salontafeltjes, 1 keukenblad besteld
1 magnetron en 1 stoomoven gekocht
230 leuke meubeltjes, tegeltjes, accessoires en/of prijskaartjes gefotografeerd
12 nachten “minder goed” geslapen (understatement...)
2 nachten wel allemaal doorgeslapen
7 keer (minstens) de kindertjes bij oma, opa en oma kunnen “dumpen”
2 kilo aangekomen (J, van Ruud weet ik ’t eerlijk gezegd niet)

Hieronder even een slideshow, dat is toch het makkelijkste. Sorry, achteraf merk je dat niet iedereen er op staat, maar goed, dat maken we in juni, juli, augustus etc. natuurlijk helemaal goed!

Wel vreemd, zo’n laatste reis naar Nederland, vooral als je terug vliegt. (Voorlopig de komende jaren) nooit meer aankomst in Philadelphia, toch een beetje ons stam-vliegveld, op RDU na natuurlijk. Wat wel heeeel fijn was, was bij het afscheid kunnen zeggen “Tot over een paar maandjes!”

Toen we half januari aankwamen op Schiphol, en daarna richting Schiedam reden, kwamen we bij Leiderdorp langs dat bekende pannenkoekenhuisje, dat er zo schattig uitzag. Ik herinner me dat ik het bewust in me opnam, echt zo denkend “Leuk, zo’n Hollands tafereeltje!”. En een paar weken later hoor je dat dit de vaste lokatie is van ... ehm... bepaalde types van verdacht allooi, zal ik maar zeggen. Toch een minder leuk idee spontaan.... weer een illusie armer.

Wat trouwens op de weg naar Schiedam ook/wel leuk was, was dat de TomTom ons op ’t laatste stukje via de toeristische route stuurde (Alexander vindt navigatiesystemen erg leuk, die wil ze graag aan hebben, zelfs al weten we de weg). Dus we reden over een heeeel smal polderweggetje, met heeeel diepe slootjes aan weerszijde. En boerderijen ernaast. Dus ik zeg tegen Alexander: “Kijk, dat zijn boerderijen.” En als bij een echte Amerikaanse toerist (die weliswaar Nederlands kan spreken), werd zijn aandacht spontaan getrokken. “Boerderij?? Waauuwwww....!”

Alexander heeft de periode in Nederland trouwens op zijn eigen manier “verwerkt”, zoals je misschien bij de slideshow wel gezien hebt. Hij las natuurlijk alle straatnaambordjes! En vervolgens schreef hij die allemaal op. Ook vond hij de (en nu moet ik heeeeeel lang nadenken hoe die dingen heten .... .... .... oh ja!) hectometerpaaltjes heel interessant, die zat ie allemaal mee te tellen, om ons af en toe mede te delen welke bordjes aan de muur (van een brug/tunnel) hingen i.p.v. op een bordje in ’t gras of op de vangrail.

Zaterdag waren we weer in Amerika aangekomen (na een lange terugreis, waarbij Quinten gelukkig wel goed geslapen heeft de eerste vlucht, maar het desondanks toch echt wel zat was tijdens de laatste vlucht – de vlucht die Alexander dan wel weer slapend heeft doorgebracht gelukkig). En zondag hadden we meteen een feestje. De jaarlijkse Superbowl Party bij Nancy en Jason! En die konden we toch niet missen, ookal voelde het voor ons nog als middernacht. Is het een spannende wedstrijd, jongens?

Nou, ik kan nog wel uren blijven typen, en verhaaltjes blijven vertellen, en andere dingen vertellen die er nog niet bij staan, maar we moeten nuttig gebruik maken van onze laatste maanden hier, er moet nog veel gebeuren. Gelukkig hoorde ik vanmorgen heel onverwacht nieuws (gisteren namelijk pas voor het eerste de mogelijkheid besproken), Ruud z’n moeder komt ons helpen in maart! Eigenlijk wilde ze niet meer zo ver vliegen, maar Ruud heeft haar overtuigd. Heel fijn, zodoende kunnen wij wat vaker opruimen en dergelijke hier in huis, terwijl de jongetjes toch de aandacht krijgen die ze verdienen. Want het moet wel een beetje leuk zijn, die laatste maanden hier, niet alleen maar stress, en daar heb ik nu plots heel wat meer vertrouwen in!

Tot de volgende keer maar weer....