Alles in ‘t teken van het naderend afscheid

Jullie hadden het al gemerkt, het was wat stil op de blog hier. We zijn dan ook tamelijk druk in de weer de hele tijd. Niet alleen met saaie of vervelende dingen hoor (denk inpakken, opruimen, adreswijzigingen sturen), maar ook leuke dingen (denk feestjes, lunches, uitjes). Helaas zijn zelfs de leuke dingen niet zo heel leuk als het moment daar is dat de reden van de gelegenheid besproken wordt: ons afscheid. Ik heb al op diverse momenten een traantje geplengd. Alles gaat met gemengde gevoelens de laatste tijd. Ik kan de vraag “Are you exited to go back?” ook niet meer horen, die is me al zoooo vaak gesteld. En je probeert toch steeds weer met een spontaan antwoord te komen.

Maar goed, even een sneltrein-overzicht van de afgelopen weken.

We hebben een yard sale gehouden (we gaan er nog 2 doen). Het begon super-langzaam, we voelden ons echt voor Jan Doedel buiten zitten met onze spulletjes. Maar het was nog erg koud ‘s morgen (als in ‘rond het vriespunt’), we hadden om 8 uur ‘s morgen voor $1 verkocht (wiehoe!), maar daarna kwam het gelukkig los, geleidelijk en met een constante stroom mensen, en uiteindelijk hadden we de beste yard sale ooit!
Alexander heeft een feestje gehad van een vriendje van school, Anderson.
Ik heb een afscheidslunch gekregen van Jazzercise (helaas fototoestel vergeten).

We zijn naar diverse parken geweest met Ma (Pullen Park, Crowder District Park, Umstead Park).

Ik ben met ‘de meiden’ een heel weekend naar Charleston, SC geweest, was supergeweldig. We hebben enorm gelachen, veel te veel gedronken, elkaar gek gemaakt met spookverhalen (we logeerden namelijk in een prachtig huis, maar op de een of andere manier was het idee ontstaan dat er een geest rondwaarde), veel gedansd, ook nog een beetje cultureel gedaan – en natuurlijk de laatste ochtend gehuild want ik kreeg een mooi fotoboek als afscheid. met de band van vrijdagavond op de foto

Terwijl ik weg was, is Ruud met Ma en de jongens naar een kinderconcert geweest, van de "Sandbox Band". Was heel leuk, de jongens hebben leuk gedansd en gezongen.

We hebben van Ruud z’n werk een lunch gekregen, een zogenaamde “Pig Picking”. Oftewel een varken op de barbecue. Ruud kreeg een door zijn collega’s gemaakt tafereel met de staat North Carolina en ons eigen kikkerlandje erop, met zand, een miniatuur-golfclubje en -balletjes, en heel ‘zen’: een harkje. Met inscriptie natuurlijk. Ook een gigantische vlag van North Carolina, met een certificaat dat die specifieke vlag op het State Capitol heeft gewapperd de week ervoor, en dat die vlag nu aan Ruud was toegekend.
Daarna was het voor Ruud z’n moeder tijd om huiswaarts te keren, ze is ons alvast voorgegaan als het ware. Heel fijn dat ze ons heeft kunnen helpen, vooral door er gewoon te zijn, zodat wij andere dingen konden doen die ons anders niet (zo makkelijk) gelukt waren.

Vervolgens kreeg ik wederom een lunch, van mijn mede-vrijwilligers van de politie, althans, sommige dames dan.
De dag daarna gaf Ruud z’n collega een afscheidsfeestje voor ons bij haar thuis.
We hebben afscheid moeten nemen van Droppie. Heel sneu, en we hebben er ook echt verdriet van. We hebben haar terug gebracht bij het adoptiebureau waar we haar 6 jaar geleden vandaan hebben gehaald. Hopelijk vinden zij snel een ander huis voor haar. Het goede nieuws is, dit is geen asiel, dus we hoeven niet bang te zijn voor enge dingen. Maar het was echt niet haalbaar om haar mee naar Nederland te nemen, gezien de vlucht en het grote aanpassen op zich, maar ook omdat we eerst nog een maand reizen en niet meer terug komen in North Carolina. Nogmaals, we hopen dat ze snel een goed huis krijgt waar ze oud kan worden. Dag, poes...

Van de week nog even op de dametjes van Jackie gepast. Deze week mag ik mijn jongens ook weer even bij haar brengen.

Afgelopen weekend was het Pasen. Gisteren deden de buren weer een Easter Egg Hunt in de achtertuin en het bos erachter. Ging bij onze beide mannetjes erg goed, Alexander heeft heel goed gezocht, en Quinten had ook meteen de smaak te pakken.

Ik vertelde nog aan buren dat Quinten zo’n ander kind is qua karakter dan Alexander, en iedereen stemde hevig met mij in, want… dat schijnt het tweede kind in hem te zijn. Tweede kinderen blijken dus heel vaak veel ondernemender en dergelijke te zijn. En ik zei nog: "Ja, dat is op zich wel logisch (want ze hebben een voorbeeld), maar het verschil merkte ik al met mijn zwangerschappen (A. merkte je niks van, die lag altijd te pitten ofzo, en Q. probeerde de hele tijd te gaan staan en deed salto's)," maar ook daarmee scheen ik niet de enige te zijn. Weer wat "geleerd"...

Vandaag zijn we tussendoor naar de Sarah P. Duke Gardens in Durham gegaan (ik moest in de buurt zijn). Nog niet zo veel in bloei helaas, maar toch weer wat mooie foto's genomen.

Met de jongens gaat het wel goed, Alexander luistert alleen slecht de laatste tijd. Nog wat slechter dus. Dat zal het effect wel zijn van de aanstaande verhuizing en alles wat we daar nu al van meekrijgen.

Quinten gaat als een speer, denk ik. Hij kletst veel, echt zo leuk! Hele zinnen komen er uit. Denk aan: "Die ook doet het niet," "Pappa laten zien auto," "Mondje leeg moet ie ook broertje," "Denk ‘t niet" en "Pas auto op!" (hij zit achterin mee te rijden, dat blijkt wel). Hij zingt ook het Bob de Bouwer-liedje voor een deel helemaal zelf. En vandaag klonk het liedje Poker Face op de radio, en na de eerste twee klanken klonk vanaf de achterbank plots al "Poker Face!", en nee, niet van Alexander dus! Zit die kleine (let wel, 21 maanden…) gewoon vervolgens 'Poker Face' mee te zingen… Een poosje terug was ook zo’n 'daar-valt-je-mond-van-open-moment' toen Ma er nog was. We zaten in de auto, Quinten wilde er uit, dus Ma vraagt "Waarom?" "Daarom!" antwoorde ie. Zo eigenwijs!!

Oh, ik heb de afgelopen weken ook een paar keer een soort bijles gekregen/cursus gevolgd voor Adobe Photoshop en Indesign, dus daar kan ik nu ook redelijk mee overweg. Hopelijk kan ik daar iets mee bij mijn aanstaande baan (die dus nog gevonden moet worden - wie zoekt er mee?).

Nou, we hebben hier nog 2 weekenden te gaan, geen idee of er nog tijd is voor een volgend blog-bericht, dus waarschijnlijk is dit de laatste keer voor wat betreft de verslaggeving vanuit Amerika (misschien nog 1 of 2 keer onderweg, maar ik beloof niks). Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen wat we zoal uitgespookt hebben hier, en leken we daardoor toch iets dichterbij dan dat we wezenlijk zijn. Ik vond het in ieder geval leuk om te doen, voor jullie en voor onszelf, al was het af en toe (zoals je ziet) nachtwerk...

Even nog een overzichtje van onze laatste dagen hier:

- maandag 27 april komen de verhuizers (we beginnen zelf alvast met zoveel mogelijk in te pakken, we zien wel hoe ver we komen). Vanaf die maandag logeren we bij Nancy & Jason.
- 28 april wordt de container geladen en worden de auto's opgehaald.
- 29 april wordt het huis schoongemaakt en leveren we de sleutel in.
- 30 april vliegen we naar Seattle.

We zijn een maand op reis, en in vogelvlucht is dit wat we gaan doen (eerste deel in een gewone huurauto, tweede deel met een camper): Seattle – Mount Rainier – Glacier National Park - bison ranch in Montana – Yellowstone - Mount Rushmore in North Dakota – vlucht naar Los Angeles – Death Valley – Sequoia National Park – Yosemite – San Francisco – vlucht naar Amsterdam.

Wellicht tot ziens op 1 juni, dan zetten we zoals gezegd rond een uur of 2 weer voet op Nederlandse bodem, en anders hopelijk tot snel daarna!

Jessica, Ruud, Alexander en Quinten

Zitten?

Afgelopen weekend begonnen wat spulletjes op craigslist te zetten, de Amerikaanse versie van marktplaats (alleen zonder bieden). We hebben er niet zo'n geweldige ervaring mee, mensen die wel bellen of mailen om te vragen of we het item nog hebben, en dan zeggen dat ze langs komen maar niet komen, of die niet verder terug mailen enzo. Zo leek het dit keer ook nog even te gaan, zelfs een prachtige oplicht-email gekregen, heel verhaal, over zelf in het buitenland op huwelijksreis, zijn vrouw mocht het niet weten, z'n secretaresse zou een check sturen en hij zou een verhuizer langs sturen (het was voor een klein slaapbankje) en hij wilde $50 extra betalen. Ehhh... ja, dan gaan er dus 10 alarmbelletjes rinkelen bij mij, daar trappen we mooi niet in.

Gelukkig belden er vandaag 2 mensen terug die interesse hadden in wat spulletjes. Uiteindelijk daar de hele dag mee in de weer geweest, er kwam een vrouw langs die alles op wilde meten, en wilde zitten en liggen op de bank, en lang na moest denken enzo. Van mij mocht ze, thuis lig je tenslotte ook op de bank. Terwijl zij er was, kwam er een ander stel voor onze eetkamerstoelen in de 'formal dining room', deze besloten iets sneller, betaalden een voorschot en zouden later op de dag langs komen om de stoelen te halen. Daarna de eerste vrouw nog van alles laten zien, ze vond veel dingen erg leuk, maar kon niet zo veel kwijt in haar huis. Ze ging naar huis om op te meten, en belde later met een aanbod dat we geaccepteerd hebben. Zij kocht ons zwarte wandmeubel (3 van de 4 delen, een deeltje hadden we vorige week verkocht op ons feestje), dat we al hadden op de Sperwerlaan, en waar erg veel animo voor was trouwens (betere onderhandelingspositie voor ons ;- ) ). En ze was helemaal weg van onze zwarte leren banken, die we ook kwijt wilden maar die nog niet op craigslist stonden. Ze kon niet meteen vandaag beschikken over een truck en bovendien regende het (al sinds vrijdag - vreselijk! Ik hoef nu nog niet te wennen aan dat Nederlandse weer hoor, dat komt wel als we er weer zijn, neem het maar weer terug!). Maar ze is 's middags terug gekomen voor de kleinere kastjes en ze heeft een aanbetaling gedaan voor de rest. Maar... als zij morgen of overmorgen komt.... kunnen we niet meer zitten! Geen bank meer, geen eettafelstoelen meer.... Alleen nog de 4 stoeltjes in onze keuken. En dat nog tot eind april....

Nou hadden we toevallig dit weekend wel 3 bureaustoelen gekocht (2 voor op 't kantoortje, 1 voor Alexander alvast - zie foto's, zijn ze niet leuk??), dus als we her en der iets bij elkaar slepen, hoeven we net nog niet helemaal op de grond te zitten de komende tijd!

Verder weinig nieuws, en dat is goed nieuws, dat betekent dat we druk bezig zijn!

Dus, tot de volgende maar weer.