Cowboys & indianen, dinosaurussen en Kokopelli

Ga er maar even voor zitten, hierbij de rest van onze vakantiefoto’s. Nou ja, niet allemaal, we hebben namelijk in totaal ruim 2000 (!) foto’s gemaakt. We zaten onderweg al af en toe te geinen “Hoeveel rolletjes zouden dat wel niet geweest zijn?!” Nou, zo’n 55 van 36 dus! En logischerwijs zet ik dus niet elke foto op de blog ;-)

Maar goed, ik ga verder waar ik gebleven was:

10 september – rijden naar Colorado dus
Die middag zijn we eerst naar een gebied genaamd “Rabbit Valley” gereden voor de zogenaamde “Trail through time”. Hier zouden we dinosaurus-overblijfselen kunnen vinden. Er was een makkelijk route onderlangs en een moeilijke bovenlangs. Ruud en Alexander gingen bovenlangs, terwijl ik met Quinten onderlangs liep. En we zouden elkaar dan weer zien waar de twee routes elkaar tegen kwamen. Nou, ik had net zo goed niet kunnen gaan. Er was een rots waar iets dinosaurus-achtigs in zien zou moeten zijn, maar zelfs met mijn fantasie lukte het me niet. En toen stond ik aan het einde van mijn route. Ruud en Alexander waren nog erg ver weg (ik had ze af en toe kunnen zien lopen, en er liepen nog mensen voor ze die er ook nog niet waren). En ik kon alleen maar denken aan beren. Ik had namelijk allerlei uitwerpselen gezien van het wat grotere formaat, en allerlei enorme pootafdrukken. En nu stond ik vlak bij een donker hol. Ik vond het maar niks. Dus ik ben lekker snel terug gelopen naar de camper (die optie had ik gelukkig ook besproken met Ruud, dus die stond niet vreemd te kijken dat ik niet op de afgesproken plek stond). En Alexander en Ruud hadden gelukkig meer geluk (en het fototoestel mee).


’s Avonds even stoeien op het bed (vooral voor Quinten de enige enigszins geschike speelplek, maar wel onder continue toezicht natuurlijk).
11 september – bezoek aan Colorado National Monument
We stonden ’s morgens aan de voet van de berg, en zagen een bordje dat verkeer hoger dan 10 feet niet door de tunnels kon. Ehhh... onze camper was 12.5 feet. We zijn toch niet voor nop naar Colorado gereden? Gelukkig kon een ranger ons gerust stellen: die bordjes waren aan de overdreven voorzichtige kant. Als we zo veel mogelijk tegen het midden van de weg zouden rijden, onze lichten aan deden en toeterden voor we de tunnel in gingen, zouden we er waarschijnlijk wel zonder problemen door kunnen. Ik was de chauf die dag, was wel even spannend dus. Maar we kwamen zonder problemen door de tunnels. Het werd echter wel steeds spannender, wat een gapend diepe afgronden steeds!! Let op de foto hieronder op dat campertje in het midden bovenaan, en de weg rechtsonder....Helaas was het een zeer wisselvallige dag, met net te veel regenbuien voor het mooie. Maar hierbij dan toch wat plaatjes:



Alexander mag eindelijk even uit de auto!


Alexander vond er weinig aan deze dag, steeds stoppen maar er niet uit mogen om te wandelen (want dreigend weer en geen leuke paden), daar werd ie wel chagerijnig van. Want verder was deze vakantie wel echt helemaal geweldig voor hem. Twee van zijn liefste tijdsverdrijven zijn namelijk wandelen en autorijden en beiden hebben we volop gedaan.

’s Avonds iets gegeten in Fruita, voor mijn verjaardag. Het was een beetje aparte uitspanning, een beetje snackbar-achtig, maar dat gaf niet. Lekker pizzaatje op. En daarna even langs de McDonalds, niet zo zeer voor ons, maar voor de kids, lekker even spelen en energie kwijt in de Playspace (had Ruud de vorige avond ontdekt tijdens een wandeling)!
12 september – terugrijden naar Utah, vlakbij onze eerdere camping in MoabQuinten wil alles wat zijn grote broer ook doet. Dus hij wilde plots niks meer uit een tuutbeker drinken. Dus maar een beker met rietje gekocht voor meneer. Archview Resort. Het kerkje dat hier op het terrein staat, deed ooit mee in een film - ben alleen weer vergeten welke (een cowboy-film, gok ik).


weinig kindjes die in zo'n speeltuin gespeeld hebben, met wigwammen op de achtergrond....
Bij gebrek aan een echt bad, hebben we maar een opblaasbadje gekocht. Sop erin en weken maar!

13 september – bezoek aan Canyonlands National Park, Utah

Mesa Arch



Grand View Point Overlook





lagere luchtvochtigheid dan bij ons thuis = minder krullen voor Quinten ;-)
Wandelen naar Upheaval Dome - viel helaas iets tegen qua uitzicht.



gelukkig niet onze weg!!

En 's avonds lekker wat eten in Moab. Een gezellig stadje!
14 september – eerst naar Arches National Park terug, dan rijden richting Natural Bridges Monument

nog wat foto's van Archview ResortEigenlijk zou dit alleen een rijdag zijn, maar we zijn ’s morgens eerst terug gegaan naar Arches National Park (omdat we weer in Moab waren). Ruud had een van de mooiste ‘arches’ een paar dagen geleden niet gezien, omdat het toen miezerde en Quinten in slaap was gevallen. Ik ben toen alleen met Alexander naar het uitkijkpunt gelopen, en deze arch genaamd “Delicate Arch” alleen van heel ver gezien. En dat vonden we achteraf toch wel jammer, dat we ‘m niet wat beter (danwel uberhaupt, in het geval van Ruud) gezien hadden. Deze arch staat zelfs op het nummerbord van Utah!
Dus deze dag gingen we er voor! Beneden aan het wandelpad kwamen we al iemand tegen die het ons afraadde. Hij vertelde ons een beetje over de wandeling. En hij zei ook “Zie je daar die bult in de verte?” Ja, die zagen we, met daarop miniscule stipjes van mensen. “Als je daar bovenop bent, ben je pas halverwege.” Okay dan.... En alles in de volle zon. Bijna 5 kilometer ‘hiken’ uit en thuis.

Maar we zijn toch gegaan! Om de haverklap kreeg ik reacties van mensen op de draagzag met Quinten, we hadden bijzonder veel bekijks. Mensen stopten ook steeds om beter te kunnen kijken, maar ehhh hijg, puf, ik ben een berg aan het beklimmen, als je het niet erg vind, loop ik even door. Ik heb in mijn eigen tempo gelopen, en Ruud heeft met Alexander gelopen. Twee keer ben ik gestopt (de enige 2 schaduwplekken) om even op ze te wachten.



Alexander kletste honderduit, vooral over de bordjes die hij gezien had, en “hoe ver” het nog was (Ruud is een geweldige coach en had verzonnen dat Alexander met nummers overal op en af was te krijgen, dus bijvoorbeeld “Bij die grote rots daar is het nummer 6. Bij die dode boom daar is het nummer 7” etc).
En eindelijk, pas op het aller-aller-laatst zagen we ‘m dan in het echt, van dichtbij:En toen weer terug naar beneden....
onderaan de berg nog wat muurtekeningen

slapen in de draagzak

slapen in de auto

Daarna dus nog rijden naar Blanding, waar we overnachtten op een RV campground. We hadden een plekje achterin, dus overdag leuk uitzicht, alleen ’s nachts voelde ik me wat kwetsbaar; de enige keer overigens gedurende de reis dat ik me een tikje onveilig voelde.
15 september – bezoek aan Natural Bridges National Monument
In dit park liggen 3 natuurlijke bruggen. Het verschil met een “arch” en een brug is dat de brug is ontstaan door water, en een “arch” door andere natuurelementen (zand, wind enzo zou ik denken). De eerste brug was de Sipapu Bridge, de hoogste en breedste van de drie.
Alexander wilde altijd de sloten van de camper open en dicht doen.

Ruud is tot onderaan gelopen, ik en de kindertjes zijn tot de tweede ladder gekomen (redelijk vlak bij de voet van de brug). Dat was een flinke klus (2 km heen en terug, over stijle en ruige paden), dus even lunchen in de camper om bij te komen. Ik ben nog even naar een uitkijkpunt gelopen vanwaar je een aantal ruim 700 jaar oude gebouwtjes kon zien.
Eerst zie je niks. Tot je inzoemt met je camera. Best bijzonder, dat daar mensen geleefd hebben!

Daarna door naar Kachina Bridge. Dit was een wandeling van 2,4 km heen en terug. En niet al te vaak belopen, leek het op sommige plekken. Eenmaal helemaal beneden was het even zoeken, ons waren ‘petroglyphs’ beloofd, muurtekeningen. En uiteindelijk zagen we ze, ze waren niet zo duidelijk als eerdere die we gezien hadden, maar toch weer een heel bijzondere ervaring. En toen weer terug omhoog. Je kan mij niet wijs maken dat dit de officiële wandelroute is! (maar we zagen geen betere optie)

Toen we eenmaal weer boven waren, was ik echt helemaal op. Alexander was echter onvermoeibaar, dus hij en Ruud zijn voor een 100% score gegaan, door ook de kortere (1,2 km) wandeling naar Owachomo nog te doen.
Diezelfde middag zijn we naar het uiterste zuiden van Utah gereden, naar Monument Valley. Eerst over een heel enge weg, de TomTom stuurde ons er ook gewoon naar toe, maar ik vond het drie keer niks. Grote waarschuwingsborden enzo. 10% afdaling. Gravel. Niet harder dan 5 miles per uur. En natuurlijk geen vangrail te bekennen. Ruud (die gelukkig reed) vond het wel geweldig, maar ik stond doodsangsten uit. Hij kon misschien wel voelen dat de camper reed en ook netjes reageerde zoals het hoorde als Ruud remde, maar in mijn beleving schoof ie over de weg. En dit was geen weg om over te schuiven, zeg maar. Maar goed, we kwamen keurig beneden aan (nadat ik Ruud diverse malen vriendelijk doch vooral dringend had verzocht iets langzamer te gaan).
En toen doemde al snel Monument Valley op. Weer zo’n bijzondere ervaring, net of de skyline van een grote stad opdoemt (omdat de zon al zo laag stond).

Onze “sewer hose” (de slang van camper naar riool) was kapot gegaan, dus we moesten we eenmaal op de campground een nieuwe kopen. Maar voordat die in gebruik werd genomen, moest er eerst even mee gespeeld worden!
16 september – bezoek aan Monument Valley Navajo Tribal Park

onze camping - mooi uitzichtje
Dit was een wat mindere dag, eigenlijk een beetje verpest door een buschauffeur op de parkeerplaats, die ons direct na het parkeren toesnauwde dat we daar niet mochten parkeren, dat we weggesleept zouden worden. Met zo’n houding moet je bij Ruud niet aankomen, die had meteen zo iets van “Oh jahaaa??? Nou, eerst maar eens zien, volgens mij sta ik hier prima!” omdat ie uitging van grootspraak. En toen vond ie ook nog eens een afgebladderd bordje waarop stond “Parking for buses and RVs only” (waarvan we natuurlijk een foto maakte als eventueel bewijs), dus Ruud was zeker niet van plan de camper elders te parkeren. Maar ondertussen waren we wel klem gezet door een andere bus. Maar goed, wij dus naar het bezoekerscentrum (we mochten niet verder rijden dan dat, alleen auto’s konden doorrijden), ik eigenlijk met lood in m’n schoenen omdat de hele parkeerkwestie me niet lekker zat. Maar toch het uitzicht bewonderd.
Quinten onder een speciaal kinderwagen-zonnekapje

Het was allemaal best mooi en bijzonder, maar we hadden de afgelopen dagen al heel veel mooie en bijzondere dingen gezien, en veel daarvan nog van een stuk dichterbij. Dus ook dat viel een tikje tegen – misschien moet je gewoon op zo’n lange reis af en toe een minder momentje hebben. En toen terug naar de parkeerplaats, waar we nog steeds klem stonden. Maar Ruud bleef heel kalm en vroeg netjes aan die andere chauffeur of hij zijn bus wilde verplaatsen, en dat was (gelukkig!) geen probleem. Dat liep dus met een sisser af.

's avonds weer even spelen en kroelen!

17 september – rijden naar Page (Arizona), bezoek Antelope Canyon
We waren al heel vroeg in Arizona, er bleek namelijk een uur tijdverschil met Utah. Ik had al lang geleden mijn horloge af gedaan, gek werd ik van die tijdsverschillen steeds, dus we leefden al een beetje op ’t gevoel. Alleen in Page hadden we een tour geboekt, dus die morgen extra vroeg opgestaan zodat we de tour zeker niet zouden missen – en daarbij dus geen rekening gehouden met dat extra uurtje! Dus eerst even lunchen enzo. Omdat we kinderen bij ons hadden, had ik geïnformeerd of we op eigen gelegenheid naar de lokatie van de tour konden rijden, maar dat kon helaas niet. Wel konden we in een SUV meerijden, in plaats van achterin een soort open bakkie. En wat waren we daar blij mee! We gingen namelijk naar Antelope Canyon, en om daar te komen moet je eerst een flink stuk door een enorme zandbak rijden. Met alle stof en hobbel en gebobbel van dien. Je zal in zo’n open bakkie zitten, haha! De kinderen vonden de hobbels geweldig, lachen gieren brullen, die twee! En toen dus de Antelope Canyon in.



Ik vond het wel een leuke ervaring, weer eens iets anders dan wat we de afgelopen tijd hadden gezien. Helaas was de zon niet fel genoeg of iets dergelijks en konden we niet de befaamde zonnestraal zien, dat was wel jammer. En het middenstuk van de canyon was te donker voor foto’s, maar we hebben er toch nog een boel die wel mooi geworden zijn. En we zagen nog een hele club Japannertjes voorbij komen, compleet met kraakwitte mondkapjes en handschoentjes! Aparte jongens, die Japanners.

En toen zat de reis er bijna op, want....
18 september - rijden naar Las Vegas
De laatste foto’s van de camping in Page, en toen gingen we op weg. Arizona uit, Utah in. Utah weer uit, Arizona weer in. Arizona weer uit, Utah in. Utah uit, Arizona in. Nee, we reden niet heen en weer, de weg slingerde steeds tussen beide staten door. Maar toen toch eindelijk Nevada weer in. Op weg naar ons hotel. Eenmaal daar de koffers een beetje snel snel ingepakt, het was al wat later, we moesten nog eten de de volgende dag moest de camper ingeleverd worden. En het liefst nog schoongemaakt ook.

(dat bovenste rood/blauwe ding is Quinten zijn vakantiebed,
een soort tent - lekker veilig, kan ie nergens afrollen/uitvallen
- en plat op te vouwen)

19 september – camper terug brengen, lopen in Las Vegas
’s Morgens met de camper over de Strip gereden, en daarna richting Cruise America. Eenmaal daar heb ik het laatste beetje schoonmaakwerk verricht terwijl Ruud de papierafhandeling deed. En toen met de taxi terug naar Excalibur. Even douchen, opfrissen etc, en toen gingen we de Strip te voet bezoeken. Eerst een illegale actie gefotografeerd – Alexander aan de gokkast. Ze zijn er als de kippen bij, hoor, zodra je kind een stoeltje behorend bij een gokkast aanraakt, staan ze naast je, met een variëteit aan dreigementen. Never mind dat je altijd langs honderden gokkasten moet als je van of naar je kamer gaat, het is de bedoeling dat je dan blijft lopen als je kinderen bij je hebt. Terwijl die lampjes en knopjes nou net zo mooi zijn voor ze! Nou ja, het geeft niet, we wisten dat ze daar streng in zijn (en terecht waarschijnlijk). Er werd volop bijgebouwd, echt overal stond hijskranen en enorme gebouwen in de steigers.

En er was ook al veel bijgekomen sinds wij er 5 jaar geleden waren. Bijvoorbeeld de Miracle Mile Shops. Heel goed shoppen daar, prachtige winkels, veel (Europese) merken.Maar hotel Paris was nog min of meer hetzelfde gebleven...
(geintje!)
’s Avonds gingen we naar Treasure Island. Vijf jaar geleden stonden we daar ook, wachtend op de show. Maar die ging toen niet door vanwege “high and strong winds”. Dus gingen we de show dit keer bekijken. Alleen.... een kwartier voor aanvang klonk dezelfde boodschap als toendertijd “Vanwege de wind, zou het kunnen dat de show niet kan doorgaan. We blijven het weer in de gaten houden en we verwachten snel een beslissing te nemen.” Neeee hèèè... Maar, op magische wijze stopte het 5 minuten van te voren met waaien! Alexander vond het op een gegeven moment wel eng, er werden “kanonnen” afgeschoten met bijbehorende effecten, er was vuurwerk etc. Maar het was uiteindelijk wel heel leuk om gezien te hebben! Nog wat laatste foto’s, en toen terug naar het hotel voor de laatste nacht.



De jongens hebben het geweldig gedaan, overal, elke keer weer. Soms was het wel eens wat minder leuk, maar er is echt heel weinig gehuild en gejammerd gedurende de reis. Alexander bleef maar gaan, zo veel gelopen, en maar blijven kletsen ondertussen. We zijn ape-trots op onze kindjes en heel erg blij dat we deze reis gemaakt hebben met ze! Het was echt GEWELDIG!! Ruud, super-goed uitgestippeld van je (en je bent Alexander's beste coach!)...!

We hebben ook nog leuke souvenirs gekocht. Natuurlijk diverse t-shirts her en der. Maar ook een stoer boek met afbeeldingen van “Wanted”-posters uit begin twintigste eeuw. En een ketting met een mooie Kokopelli-hanger. Kokopelli is een symbool uit de tijd van de muurtekeningen, een symbool van het zuidwesten van Amerika dat we gedurende onze reis op diverse plekken tegenkwamen. Toen ik de ketting kocht, bleek het ook een symbool te zijn voor vruchtbaarheid, nou daar heb ik ‘m dan niet voor nodig, maar ik heb ‘m toch gekocht omdat ie wat mij betreft sysmbool staat voor onze reis.

Dit was het verslag voor nu. Volgende week weer verder (maar dan niet meer over de vakantie, gok ik). Maar ik wil nog wel graag even (zoals een beetje traditie begint te worden) vanaf deze plek Peter en Ellen feliciteren met hun dochters, en Milan met zijn zusjes, Fenna en Jinte! En ik wil ook graag iedereen bedanken voor alle kaarten, berichtjes op de blog, op Hyves, per email en per telefoon vanwege mijn verjaardag.
Ik ben uitgetypt, groetjes!